A‘râf Suresi 108. Ayette “Elini Çıkardı; Bir de Ne Görsünler, Bakanlara Bembeyaz Görünüyordu” İfadesi Ne Anlama Gelir 
A‘râf Suresi'nin 107. ayetinde Hz. Musa’nın asasını yere attığı ve onun:
apaçık büyük bir yılana dönüştüğü
anlatılmıştı.
- ayette ise Hz. Musa’ya verilen ikinci büyük işaret gösterilir:
Burada anlatılan:
Hz. Musa’nın elinin:
normal görünümünden farklı biçimde,
parlak ve dikkat çekici bir beyazlıkla
ortaya çıkmasıdır.
Bu da:
Firavun ve çevresine gösterilen:
ikinci mucizevi işarettir.
Ayetin amacı:
Hz. Musa’nın fiziksel bir hastalığa sahip olduğunu söylemek değildir.
Kur’an’ın başka ayetlerinde de bu işaret:
Allah’ın Hz. Musa’ya verdiği mucizelerden biri
olarak anlatılır.
Yani bir önceki ayette:
asa
işaret olmuştu.
Bu ayette ise:
Hz. Musa’nın kendi eli
işarete dönüşür.
“Elini Çıkardı” İfadesi Ne Anlama Gelir
Hz. Musa:Allah’ın kendisine verdiği mucizeyi
göstermek üzere:
elini çıkarır.
Kur’an’ın başka bölümlerinde:
elin koynuna veya koltuğunun altına sokulup:
daha sonra çıkarılması
anlatılır.
A‘râf 108 ise:
olayın sonucunu kısa biçimde bildirir:
El görünür hâle geldiğinde olağanüstü bir beyazlık ortaya çıkmıştır.
“Bakanlara Bembeyaz Görünüyordu” Ne Demektir
Ayet:bu değişimin:
orada bulunanların:
görebileceği kadar açık olduğunu
vurgular.
Yani mesele:
Hz. Musa’nın kendi içinde yaşadığı:
kişisel bir his
değildir.
Orada bulunanlar:
gözle görülebilir bir işaretle
karşılaşırlar.
Bu Beyazlık Bir Hastalık mıydı
Kur’an’ın anlatımında:hayır.
Başka ayetlerde bu olayın:
“kötülük veya hastalık olmaksızın”
gerçekleştiğini belirten ifadeler bulunur.
Dolayısıyla bunu:
cilt hastalığı,
bedensel kusur
veya sıradan tıbbi durum
olarak açıklamak:
Kur’an’daki mucize bağlamıyla
uyumlu değildir.
Neden Özellikle El Bir Mucizeye Dönüşüyor
Kur’an:bunun bütün hikmetlerini:
ayrıntılı biçimde açıklamaz.
Bu nedenle:
kesin olmayan sembolik yorumları:
ayetmiş gibi sunmamak gerekir.
Fakat şu açıkça görülebilir:
Hz. Musa’nın:
günlük hayatında kullandığı:
asa
ve kendi bedeninin bir parçası olan:
eli
iki ayrı işarete dönüşmektedir.
Asa ile El Mucizesi Arasında Nasıl Bir Fark Vardır
Asa mucizesi:hareketli,
sarsıcı,
korku uyandırabilecek
bir görüntüdür.
El mucizesi ise:
ışık,
parlaklık,
beyazlık
üzerinden anlatılır.
Biri:
güçlü bir dönüşüm gösterir.
Diğeri:
göz alıcı bir değişimi
ortaya koyar.
Neden Birden Fazla Mucize Gösteriliyor
Çünkü Hz. Musa’nın:peygamberlik iddiası:
birden fazla işaretle
desteklenmektedir.
Firavun:
delil istemiştir.
Hz. Musa:
yalnız tek bir olağanüstü işaret değil,
birden fazla mucize
göstermektedir.
Bu da:
iddianın:
tekrar eden ve farklı biçimlerde desteklenen bir delil yapısına
sahip olduğunu gösterir.
Birden Fazla Delil İnsan İçin Neden Önemlidir
Çünkü insan bazen:tek bir delili:
başka biçimde açıklamaya çalışabilir.
Ama farklı işaretler:
aynı sonuca işaret ediyorsa:
mazeret alanı:
daralabilir.
Bu durum:
yalnız dinî konularda değil,
günlük hayatta da görülebilir.
İnsan Neden Açık Bir İşaret Karşısında Bile Şüphe Edebilir
Çünkü insan:yalnız görmekle karar vermez.
Ön kabulleri,
çıkarları,
korkuları,
konumu
da etkili olabilir.
Bu yüzden:
göz önünde gerçekleşen bir olay bile:
farklı biçimde yorumlanabilir.
Asıl mesele:
gördüğümüz şeyi dürüst biçimde değerlendirebilmek
tir.
Mucizeyi Görmek Neden Otomatik Olarak İmana Dönüşmez
Çünkü iman:yalnız şaşırmak değildir.
Bir insan:
olağanüstü bir şeye:
şaşırabilir.
Ama:
hayatını değiştirmek
istemeyebilir.
Gerçek iman:
görülen işaretin:
ahlaki ve manevi sonucunu da kabul etmeyi
gerektirir.
Firavun Neden Bu İşaretleri Kabul Etmekte Zorlanıyor
Çünkü kabul ederse:Hz. Musa’nın:
Allah tarafından gönderildiğini
kabul etmesi gerekir.
Bu da:
kendi otoritesini,
İsrailoğullarına yönelik baskısını,
kendi üstünlük iddiasını
yeniden düşünmesini:
zorunlu hâle getirir.
Yani sorun:
yalnız:
“Bu olay gerçek mi?”
sorusu değildir.
Aynı zamanda:
“Gerçekse benim hayatımda ne değişecek?”
sorusudur.
İnsan Bazen Delili Değil, Delilin Sonucunu mu Reddeder
Evet.Bu:
çok önemli bir psikolojik durumdur.
İnsan:
bir gerçeği kabul ederse:
özür dilemesi gerekebilir.
Çıkarından vazgeçmesi gerekebilir.
Bir haksızlığı:
düzeltmesi gerekebilir.
Bu yüzden bazen kişi:
gerçeğin kendisinden çok:
gerçeğin kendisine yükleyeceği sorumluluktan
kaçabilir.
Ayetteki Beyazlık Neden “Bakanlar İçin” Diye Vurgulanıyor
Çünkü mucize:gizli değildir.
Orada bulunanların:
dikkatini çeken,
açık,
görülebilir
bir işarettir.
Bu ifade:
olayın:
sadece Hz. Musa’nın kişisel tecrübesi olmadığını
vurgular.
Bu Mucize Bir Işık Olarak mı Anlaşılmalıdır
Tefsirlerde:elin parlak,
ışıldayan,
olağanüstü beyazlıkta
göründüğüne dair açıklamalar bulunur.
Ancak ayetin söylediğinden daha ileri teknik ayrıntıları:
kesin bilgi gibi vermemek gerekir.
Kesin olan:
elin:
normal görünümünden olağanüstü biçimde farklı ve beyaz
göründüğüdür.
Hz. Musa’nın Mucizeleri Neden Görsel İşaretlerdir
Firavun’un çevresi:gözle görülen güçlü olaylarla
karşı karşıya bırakılır.
Bu:
onların:
Hz. Musa’nın iddiasını:
soyut bir söz olarak görmemelerini
sağlar.
Yani söz:
işaretle desteklenir.
Görmek ile Anlamak Aynı Şey midir
Hayır.İnsan:
bir olayı görebilir
ama:
anlamını yanlış yorumlayabilir.
Göz:
görüntüyü alır.
Ama:
zihin ve kalp:
ona anlam verir.
Bu nedenle:
açık göz kadar açık zihin de
önemlidir.
Bu Ayet Günümüzde Olağanüstü İddialara Nasıl Yaklaşmamız Gerektiğini Öğretir mi
Dolaylı olarak:dikkatli olmayı düşündürebilir.
Bugün birisi:
olağanüstü bir olay gösterdiğini
iddia ederse:
hemen:
“Mucizedir.”
demek doğru değildir.
Doğal açıklamalar,
yanılsamalar,
teknolojik hileler,
yanlış aktarımlar
araştırılmalıdır.
Hz. Musa’nın mucizesi:
vahyin açıkça mucize olarak bildirdiği özel bir olaydır.
Mucizenin Amacı Sadece İnsanları Şaşırtmak mıdır
Hayır.Amaç:
gösteri yapmak
değildir.
Mucize:
Hz. Musa’nın:
Allah tarafından gönderildiğine işaret etmek
içindir.
Eğer insan:
yalnız şaşırır
ama:
mesajı hiç düşünmezse:
işaretin amacını
kaçırmış olur.
A‘râf Suresi 107. ve 108. Ayetler Birlikte Ne Söylüyor
- ayette:
apaçık büyük bir yılana
dönüşür.
- ayette:
bakanlara:
olağanüstü beyazlıkta
görünür.
Yani Firavun’un:
“Delilini göster.”
talebine:
bir değil,
iki açık işaret
sunulmuş olur.
Bundan sonra soru artık:
yalnız:
“Delil var mı?”
değildir.
Asıl soru:
“Bu deliller karşısında ne yapacaklar?”
olacaktır.
Sonuç: A‘râf Suresi 108. Ayet Bize Ne Öğretiyor
A‘râf Suresi 108. ayet:Hz. Musa’ya verilen ikinci büyük işareti:
çok kısa biçimde anlatır:
“Elini çıkardı; bir de ne görsünler, bakanlara bembeyaz görünüyordu.”
Bir önceki ayette:
asa:
olağanüstü biçimde yılana dönüşmüştü.
Şimdi ise:
Hz. Musa’nın eli:
alışılmış görüntüsünden:
çok farklı biçimde ortaya çıkar.
Böylece:
Firavun’un karşısında:
tek bir mucize değil,
birden fazla işaret
bulunmaktadır.
Bu noktada kıssanın en güçlü derslerinden biri:
ortaya çıkmaya başlar:
Delil her zaman sorunu çözmez.
Çünkü insanın problemi:
her zaman:
delil eksikliği değildir.
Bazen:
insanın:
kabul etmeye hazır olmaması
daha büyük problemdir.
İnsan şöyle diyebilir:
“Bana kanıt göster.”
Kanıt gelir.
Bu kez:
başka açıklama ister.
O da gelir.
Sonra:
yeni mazeret üretir.
Bir noktadan sonra:
mesele artık:
gerçeği bulmak
değildir.
Mesele:
eski görüşü ne pahasına olursa olsun korumak
olabilir.
Bu ayet:
bize yalnız Firavun’u düşündürmemelidir.
Kendimizi de:
sorgulatmalıdır.
Bir insan:
bize açıkça:
haksız olduğumuzu gösterebilir.
Bir belge:
yanıldığımızı kanıtlayabilir.
Bir dostumuz:
daha önce göremediğimiz bir gerçeği:
önümüze koyabilir.
O anda:
iki yol vardır:
Ya:
“Yanılmışım.”
deriz.
Ya da:
yeni bir mazeret
üretiriz.
İşte hakikate bağlılık:
tam burada sınanır.
Çünkü kendi fikrimizi:
savunmak kolaydır.
Ama:
gerçek karşımıza çıktığında:
kendi fikrimizden vazgeçebilmek:
çok daha büyük bir zihinsel olgunluk
gerektirir.
Ayetin bir başka güzel tarafı da şudur:
Hz. Musa’nın elinde:
iki sıradan şey vardır:
bir asa
ve kendi eli.
Ama Allah’ın dilemesiyle:
ikisi de:
büyük birer işarete
dönüşür.
Bu bize:
insanın her zaman:
büyük araçlara,
büyük imkânlara,
büyük kalabalıklara
ihtiyaç duymadığını
düşündürür.
Bazen:
küçük görünen bir şey:
çok büyük bir anlamın:
taşıyıcısı olabilir.
Bir söz,
bir davranış,
bir dürüstlük örneği,
bir cesur tavır:
insanların hayatında:
beklenenden çok daha büyük iz
bırakabilir.
Belki de A‘râf 108’in bize yönelttiği en güçlü soru şudur:
Gerçek bizim istediğimiz biçimde gelmediğinde de onu kabul etmeye hazır mıyız, yoksa yalnız kendi düşüncemizi doğrulayan işaretleri mi görmek istiyoruz?
Çünkü insanın gözünün açık olması:
her zaman yeterli değildir.
Asıl mesele:
gördüğü hakikate karşı kalbinin de açık kalabilmesidir.
