Kehf Suresi'nin Türkçe Meali
Kehf Suresi, Kur'an-ı Kerim'in 18. suresi olup Mekke döneminde indirilmiştir. Toplam 110 ayetten oluşur. Adını, "mağara" anlamına gelen ve 9-26. ayetlerde bahsedilen Ashab-ı Kehf kıssasından alır. Sure, iman, sabır, Allah’a tevekkül gibi konulara vurgu yapar. İşte Kehf Suresi'nin Türkçe meali:
1. Hamd, kitabı kulu üzerine indiren ve onda hiçbir eğrilik yapmayan Allah’a mahsustur.
2. Dosdoğru ve sağlam bir kitap olarak indirdi ki, kendisinden şiddetli bir azap geleceğini haber versin ve güzel davranan müminleri, kendileri için güzel bir mükâfat olduğunu müjdelesin.
3. Onlar orada ebedî kalacaklardır.
4. “Allah çocuk edindi” diyenleri de uyarsın.
5. Ne onların ne de atalarının bu hususta bir bilgisi vardır. Ağızlarından çıkan söz ne büyük bir sözdür! Onlar ancak yalan söylüyorlar.
6. Onlar bu söze inanmazlarsa, neredeyse üzüntüden kendini helâk edeceksin.
7. Biz, hangisinin daha güzel amel işleyeceğini deneyelim diye yeryüzündeki şeyleri ona süs yaptık.
8. Şüphesiz biz, yeryüzündeki her şeyi kupkuru bir toprak yapacağız.
9. Yoksa sen, bizim âyetlerimizden Kehf ve Rakîm ashabının hayret verici olduğunu mu sandın?
10. Hani o gençler mağaraya sığındıklarında şöyle demişlerdi: “Ey Rabbimiz! Bize katından bir rahmet ver ve bize şu işimizden bir kurtuluş yolu hazırla.”
11. Bunun üzerine biz de kulaklarını tıkadık (derin bir uykuya daldırdık) ve onları mağarada birçok yıl uyuttuk.
12. Sonra iki gruptan hangisinin kaldıkları süreyi daha iyi hesap edeceğini bilelim diye onları uyandırdık.
13. Biz sana onların haberlerini hak ile anlatıyoruz. Gerçekten onlar Rablerine iman etmiş birkaç gençti. Biz de onların hidayetlerini artırdık.
14. Onların kalplerini metin kıldık. Hani kalkıp demişlerdi ki: “Bizim Rabbimiz, göklerin ve yerin Rabbidir. O’ndan başka bir ilâha asla ibadet etmeyiz. Yoksa saçma sapan konuşmuş oluruz.”
15. “Şu bizim kavmimiz, Allah’tan başka ilâhlar edindiler. Onlar için açık bir delil getirmeleri gerekmez mi? Allah’a karşı yalan uydurandan daha zalim kimdir?”
16. (İçlerinden biri
“Madem ki siz onlardan ve Allah’tan başka taptıklarından uzaklaştınız, o halde mağaraya sığının ki Rabbiniz size rahmetini yaysın ve işinizden bir kolaylık sağlasın” dedi.
17. (Onlar mağaradayken) güneşin doğduğunda mağaralarının sağ tarafından yükseldiğini ve batarken sol tarafa kaydığını görürdün. Onlar mağaranın geniş bir yerindeydi. İşte bu, Allah’ın âyetlerinden biridir. Allah, kime doğru yolu gösterirse, o doğru yoldadır. Kimi de saptırırsa, artık onun için doğru yolu gösterecek bir dost bulamazsın.
18. Onları uyur halde zannedersin; oysa onlar uyanıktırlar. Biz onları sağa ve sola çevirirdik. Köpekleri de mağaranın girişinde iki kolunu uzatmış yatıyordu. Eğer onları görseydin, mutlaka arkana dönüp kaçar ve için korku ile dolardı.
19. İşte böylece onları uyandırdık ki, birbirlerine sorsunlar. İçlerinden biri, “Ne kadar kaldınız?” dedi. (Kimi) “Bir gün, ya da günün bir kısmı kadar kaldık” dediler. (Kimi de) “Ne kadar kaldığınızı Rabbiniz daha iyi bilir. Şimdi siz, birinizi şu gümüş paranızla şehre gönderin de baksın, hangi yiyecek daha temizse ondan size getirsin. Dikkatli olsun, sizi kimseye sezdirmesin.”
20. “Çünkü onlar sizi ele geçirirlerse ya öldürürler ya da kendi dinlerine döndürürler. O zaman ebediyen kurtulamazsınız.”
21. Böylece onları bulup ortaya çıkardık ki, Allah’ın vaadinin gerçek olduğunu ve kıyamet saatinin geleceğinde hiç şüphe olmadığını bilsinler. Onlar kendi aralarında durumlarını tartışıyorlardı. (Kimileri), “Üzerlerine bir bina yapın, Rableri onları daha iyi bilir” dediler. Duruma hâkim olanlar, “Onların üzerine mutlaka bir mescit yapacağız” dediler.
22. (İnsanlardan) kimisi: “Onlar üçtür, dördüncüleri köpekleridir” diyecekler. Yine: “Beştir, altıncıları köpekleridir” derler. (Bunlar) gaybı taşlamaktır. (Bazıları da
“Onlar yedidir, sekizincileri köpekleridir” derler. De ki: “Onların sayısını Rabbim daha iyi bilir. Onları pek az kimse bilir.” O hâlde, onlar hakkında bilinenin dışında bir münakaşa yapma ve onlar hakkında hiçbir kimseden bir şey sorma.
23. Hiçbir şey için Allah’ın dilemesi dışında, “Ben bunu yarın yapacağım” deme.
24. Ancak Allah dilerse (yapacağım de). Unuttuğun zaman Rabbini an ve “Umarım Rabbim, beni daha doğru olana iletir” de.
25. Onlar mağaralarında üç yüz yıl kaldılar. Buna dokuz (yıl) daha kattılar.
26. De ki: “Onların ne kadar kaldıklarını Allah daha iyi bilir. Göklerin ve yerin gaybı O’na aittir. O ne güzel görendir, ne güzel işitendir. Onların Allah’tan başka bir dostu yoktur. O, hükmüne kimseyi ortak kılmaz.”
27. Rabbinin kitabından sana vahyedileni oku. O’nun kelimelerini değiştirecek hiç kimse yoktur. O’ndan başka sığınacak birini de bulamazsın.
28. Rablerinin rızasını isteyerek sabah akşam O’na dua edenlerle birlikte sabret. Dünya hayatının süsünü isteyerek gözlerini onlardan çevirme. Kalbini bizi anmaktan gafil kıldığımız ve hevasına uyan, işi gücü aşırılık olan kimseye itaat etme.
29. De ki: “Hak, Rabbinizdendir. Artık dileyen iman etsin, dileyen inkâr etsin.” Şüphesiz biz, zalimler için öyle bir ateş hazırladık ki, onun duvarları kendilerini çepeçevre kuşatacaktır. Eğer onlar yardım isterlerse, erimiş maden gibi yüzleri kavurup yakacak bir su ile kendilerine yardım edilir. Ne fena bir içecek ve ne kötü bir destektir!
30. İman eden ve salih amel işleyenlere gelince, şüphesiz biz, güzel davrananların ecrini zayi etmeyiz.
31. İşte onlara, altlarından ırmaklar akan Adn cennetleri vardır. Orada altın bileziklerle süslenirler, ince ve kalın ipekten yeşil elbiseler giyerler. Orada koltuklar üzerine yaslanırlar. Ne güzel mükâfat ve ne güzel destek!
32. Onlara şu iki adamı örnek ver: Onlardan birine, iki üzüm bağı vermiştik; her iki bağı da hurma ağaçlarıyla donattık ve aralarında ekin bitirdik.
33. Her iki bahçe de meyvesini verdi ve ondan hiçbir şey eksiltmedi. İkisinin arasında bir de nehir akıtmıştık.
34. (Bu adamın) başka geliri de vardı. Bu sebeple arkadaşıyla konuşurken ona şöyle dedi: “Ben malca senden zenginim, adamca da senden daha üstünüm.”
35. Böylece, kendi nefsine zulmederek bağına girdi ve şöyle dedi: “Bunun hiçbir zaman yok olacağını sanmam.”
36. “Kıyametin kopacağını da sanmıyorum. Rabbime döndürülsem bile, elbette orada bundan daha iyisini bulurum.”
37. Kendisiyle konuşmakta olan arkadaşı ona dedi ki: “Seni topraktan, sonra bir nutfeden yaratan, ardından seni adam şekline getiren Allah’ı inkâr mı ettin?”
38. “Fakat O Allah benim Rabbimdir. Ben Rabbime hiçbir şeyi ortak koşmam.”
39. “Bağına girdiğin zaman, ‘Maşallah, Allah ne dilerse o olur, güç yalnız Allah’ındır’ deseydin ya! Eğer beni mal ve evlat bakımından kendinden daha az görüyorsan, (bana Allah yeter).”
40. “Belki Rabbim bana senin bağından daha hayırlısını verir. Seninkinin üzerine de gökten yıldırımlar gönderir de kaygan bir toprak haline gelir.”
41. “Veyahut suyu çekilir de bir daha onu arayıp bulamazsın.”
42. Derken onun bütün serveti kuşatıldı (yok edildi) de bağı uğrunda yaptığı masraflardan dolayı avuçlarını oğuşturarak pişmanlık içinde, “Ah! Keşke Rabbime hiçbir şeyi ortak koşmasaydım!” diyordu. O bağ, çardakları üzerine çökmüş (harap) olmuştu.
43. Artık onun, Allah’tan başka kendisine yardım edecek kimsesi yoktu. Kendi kendine de yardım edemedi.
44. İşte burada (anlaşıldı ki), yardım ve dostluk, hak olan Allah’a mahsustur. O, mükâfat vermekte en iyi, sonuçlandırmada en hayırlıdır.
45. Onlara dünya hayatının misalini ver: O (dünya hayatı), gökten indirdiğimiz suya benzer ki, onunla yeryüzünün bitkisi birbirine karışır. Sonra kurur ve rüzgârların savurduğu çöp olur. Allah, her şeye hakkıyla gücü yetendir.
46. Mal ve çocuklar, dünya hayatının süsüdür. Bâki kalacak olan salih ameller ise, Rabbinin katında sevapça daha hayırlı ve ümit bağlamaya daha lâyıktır.
47. O gün, dağları yürütürüz de yeri çırılçıplak görürsün. Onları bir araya toplarız ve hiçbirini bırakmayız.
48. Onlar, saf halinde Rabbinin huzuruna arzolunurlar. Andolsun, sizi ilk defa yarattığımız gibi bize geldiniz. Fakat siz, “Sizin için bir buluşma zamanı tayin etmeyeceğimizi sandınız” değil mi?
49. Kitap ortaya konulmuştur. Suçluların, kitapta olanlardan korkarak, “Vay halimize! Bu nasıl kitapmış, küçük büyük hiçbir şey bırakmadan hepsini sayıp dökmüş” dediklerini görürsün. Onlar yaptıklarını hazır bulmuşlardır. Senin Rabbin hiç kimseye zulmetmez.
50. Hani meleklere, “Âdem’e secde edin” demiştik; İblis’in dışında (hepsi) secde etmişti. O cinlerdendi; Rabbinin emrinden çıktı. Şimdi siz, beni bırakıp onu ve soyunu dost mu ediniyorsunuz? Hâlbuki onlar sizin düşmanınızdır. Zalimler için bu ne kötü bir değişmedir!
51. Onları ne göklerin ve yerin yaratılışına ne de kendi yaratılışlarına şahit tuttuk. Ben, saptırıcıları hiçbir zaman yardımcı edinmem.
52. O gün Allah, “Çağırın bakalım ortaklarımı dediğiniz şeyleri” der. Onlar da çağırırlar. Fakat bunlar kendilerine cevap vermezler. Biz, onların aralarına bir uçurum koyarız.
53. Suçlular, ateşi görmüşlerdir. Artık oraya düşeceklerini anlamışlardır. Ondan kurtuluş yolu bulamamışlardır.
54. Andolsun, biz, insanlar için bu Kur’an’da her türlü misali değişik biçimlerde anlattık. İnsan ise, her şeyden çok tartışmaya düşkündür.
55. Kendilerine hidayet geldiği zaman, insanların iman etmelerinin ve Rablerinden bağışlanma dilemelerinin önünde bir engel yoktur. Ancak, öncekilere uygulanan sünnetin (kanunun) kendilerinin başına gelmesini veya azabın karşılarına çıkmasını beklerler.
56. Biz, peygamberleri ancak müjdeleyici ve uyarıcı olarak göndeririz. İnkâr edenler ise hakkı batılla yok etmek için mücadele ederler. Onlar, âyetlerimi ve uyarıldıkları azabı alaya aldılar.
57. Kendisine Rabbinin âyetleri hatırlatıldıktan sonra, onlardan yüz çevirenden ve elleriyle öne sürdüğünü unutandan daha zalim kim vardır? Şüphesiz biz, onların kalpleri üzerine bunu anlamalarına engel olacak perdeler, kulaklarına da bir ağırlık koyduk. Sen onları doğru yola çağırsan da bu durumda onlar asla hidayete ermezler.
58. Rabbin çok bağışlayıcı ve merhamet sahibidir. Eğer onları, kazandıkları günahlarla hemen cezalandıracak olsaydı, azabı çarçabuk gönderirdi. Fakat onlar için vaad edilmiş bir zaman vardır. O, azaptan asla kurtulamayacaklardır.
59. İşte o ülkeler halkı, zulmettikleri zaman onları helâk ettik. Onların helâki için belirlediğimiz bir zaman da vardır.
60. Hani Musa, genç yardımcısına demişti ki: “Ben iki denizin birleştiği yere varıncaya kadar durmayacağım veya uzun zamanlar yürüyeceğim.”
61. Nihayet iki denizin birleştiği yere vardıklarında, balıklarını unuttular. (Balık) denizde bir deliğe doğru yol aldı.
62. Oradan uzaklaşıp gittiklerinde Musa, genç yardımcısına, “Kuşluk yemeğimizi getir, doğrusu bu yolculuğumuzdan dolayı yorgun düştük” dedi.
63. (Genç
“Gördün mü? Kayaya sığındığımız zaman balığı unuttum. Onu hatırlamamı şeytandan başkası unutturmadı. O da şaşılacak bir şekilde denizde yolunu tuttu” dedi.
64. Musa: “İşte aradığımız buydu” dedi. Bunun üzerine izlerini takip ederek gerisin geri döndüler.
65. Derken, katımızdan kendisine bir rahmet verdiğimiz ve tarafımızdan kendisine ilim öğrettiğimiz kullarımızdan bir kul buldular.
66. Musa ona, “Sana öğretilenden bana da doğruyu bulmam için öğretmen üzere sana tabi olabilir miyim?” dedi.
67. (Hızır
“Doğrusu, sen benimle beraberliğe sabredemezsin.”
68. “İç yüzünü kavrayamadığın bir bilgiye nasıl sabredebilirsin?”
69. Musa, “İnşallah beni sabırlı bulacaksın. Senin emrine karşı gelmeyeceğim” dedi.
70. (Hızır
“Eğer bana tabi olursan, bana hiçbir şey sorma, ta ki ben sana ondan bahsedinceye kadar” dedi.
71. Bunun üzerine yola koyuldular. Nihayet bir gemiye bindiklerinde (Hızır) gemiyi deldi. Musa, “İçindekileri batırmak için mi deldin? Doğrusu çok kötü bir iş yaptın” dedi.
72. (Hızır
“Ben sana, benimle beraberliğe sabredemezsin, demedim mi?” dedi.
73. Musa, “Unuttuğum şeyden dolayı beni kınama ve bu işimde bana zorluk çıkarma” dedi.
74. Yine yola koyuldular. Nihayet bir erkek çocuğa rastladıklarında (Hızır) onu öldürdü. Musa, “Tertemiz bir canı, kısasa kısas olmadan mı öldürdün? Doğrusu çok kötü bir şey yaptın” dedi.
75. (Hızır
“Ben sana, benimle beraberliğe asla sabredemezsin, demedim mi?” dedi.
76. Musa, “Bundan sonra sana bir şey sorarsam, artık benimle arkadaşlık etme. Hakikaten benim tarafımdan bir mazerete ulaşmış olursun” dedi.
77. Yine yola koyuldular. Nihayet bir köy halkına varıp onlardan yemek istediler. Fakat köy halkı onları misafir etmekten kaçındı. Derken orada yıkılmak üzere olan bir duvar buldular. (Hızır) hemen onu doğrulttu. Musa, “İsteseydin buna karşılık bir ücret alırdın” dedi.
78. (Hızır) dedi ki: “İşte bu, benimle senin aramızın ayrılmasıdır. Şimdi sana sabredemediğin şeylerin iç yüzünü bildireceğim.”
79. “Gemi, denizde çalışan yoksul kimselerindi. Ben onu kusurlu yapmak istedim. Çünkü arkalarında her sağlam gemiye zorla el koyan bir kral vardı.”
80. “Çocuğa gelince, onun anne ve babası mümin kimselerdi. Bunun için, çocuğun onları azgınlık ve inkâra sürüklemesinden korktuk.”
81. “Böylece istedik ki, Rableri onlara ondan daha temiz ve daha merhametli bir çocuk versin.”
82. “Duvar ise, şehirde iki yetim çocuğa aitti. Altında onlara ait bir hazine vardı. Babaları da salih bir kimse idi. Rabbin onların erginlik çağına erişmelerini ve hazinelerini çıkarmalarını istedi. Bu, Rabbinden bir rahmettir. Ben bunları kendiliğimden yapmadım. İşte hakkında sabredemediğin şeylerin iç yüzü budur.”
83. Sana Zülkarneyn’i soruyorlar. De ki: “Size ondan bir hatıra okuyacağım.”
84. Gerçekten biz onu yeryüzünde iktidar sahibi kıldık ve ona her şeyden bir yol verdik.
85. O da bir yol tuttu.
86. Nihayet güneşin battığı yere ulaşınca, onu kara balçıklı bir suda batıyor buldu. Orada bir kavim buldu. Dedik ki: “Ey Zülkarneyn! Ya azap edersin veya onlar hakkında iyi davranırsın.”
87. Zülkarneyn dedi ki: “Kim zulmederse, biz onu azap edeceğiz. Sonra o, Rabbine döndürülecek. O da ona görülmedik bir azap edecektir.”
88. “Kim de iman eder ve salih amel işlerse, ona güzel bir mükâfat vardır. Ona emrimizden kolay olanı söyleyeceğiz.”
89. Sonra yine bir yol tuttu.
90. Nihayet güneşin doğduğu yere ulaşınca, onu öyle bir kavmin üzerine doğuyor buldu ki, onlar için güneşe karşı bir örtü yapmamıştık.
91. İşte böylece onunla ilgili her şeyden haberdardık.
92. Sonra yine bir yol tuttu.
93. Nihayet iki set arasına ulaştığında, onların önünde hemen hemen hiç söz anlamayan bir kavim buldu.
94. Dediler ki: “Ey Zülkarneyn! Ye’cuc ve Me’cuc bu yerde bozgunculuk yapıyorlar. Bizimle onların arasında bir set yapman için sana vergi verelim mi?”
95. Dedi ki: “Rabbimin beni içinde bulundurduğu imkanlar daha hayırlıdır. Siz bana kuvvetle yardım edin de sizinle onların arasına sağlam bir engel yapayım.”
96. “Bana demir kütleleri getirin.” Nihayet iki tepenin arasını denkleştirince, “Körükleyin” dedi. Demiri kor haline getirdiğinde, “Bana erimiş bakır getirin de onun üzerine dökeyim” dedi.
97. Artık onu ne aşabildiler ne de delebildiler.
98. Zülkarneyn dedi ki: “Bu, Rabbimin bir rahmetidir. Rabbimin va’di geldiği zaman, onu yerle bir eder. Rabbimin va’di haktır.”
99. Biz, o gün onları, dalgalar halinde birbirlerine girer vaziyette bırakmışızdır. Sura da üflenmiştir. Artık onların hepsini bir araya toplamışızdır.
100. O gün cehennemi kâfirlere apaçık sunacağız.
101. Onlar, gözleri beni anmaktan perdelenmiş, işitmeye de tahammülleri olmayanlardır.
102. Yoksa inkâr edenler, beni bırakıp da kullarımı dostlar mı edineceklerini sandılar? Şüphesiz biz, cehennemi kâfirler için bir konukluk olarak hazırladık.
103. De ki: “Size, ameller bakımından en çok hüsrana uğrayacakları bildirelim mi?”
104. Onlar ki, dünya hayatında çalışmaları boşa gitmiştir. Oysa onlar, iyi bir iş yaptıklarını sanıyorlardı.
105. İşte onlar, Rablerinin âyetlerini ve O’na kavuşmayı inkâr edenlerdir. Böylece amelleri boşa gitmiştir. Biz de onlara kıyamet günü hiçbir değer vermeyiz.
106. İşte onların cezası cehennemdir. Çünkü inkâr etmişler ve âyetlerimi ve peygamberlerimi alaya almışlardır.
107. İman edip salih amel işleyenlere gelince, onlar için Firdevs cennetleri bir konak olmuştur.
108. Orada ebedî kalacaklardır. Oradan hiç ayrılmak istemezler.
109. De ki: “Eğer Rabbimin sözlerini yazmak üzere deniz mürekkep olsa, Rabbimin sözleri tükenmeden önce deniz tükenirdi. Bir o kadarını daha getirsek bile.”
110. De ki: “Ben, ancak sizin gibi bir insanım. Bana, ilahınızın bir tek ilah olduğu vahyolunuyor. Artık her kim Rabbine kavuşmayı umuyorsa, salih amel işlesin ve Rabbine ibadette hiç kimseyi ortak koşmasın.”
Bu surede, Ashab-ı Kehf (Mağara Arkadaşları), Musa ve Hızır kıssası, Zülkarneyn kıssası gibi önemli kıssalar yer almakta ve bu kıssalar aracılığıyla iman, sabır, tevhit ve Allah’a tevekkül gibi konular işlenmektedir. Sure, insanları düşünmeye, ibret almaya ve doğru yolda kalmaya teşvik eder.
Kehf Suresi'nin Türkçe Meali Nedir
Kehf Suresi, Kur’an-ı Kerim’in 18. suresi olup Mekke döneminde inmiştir.
Peki Kehf Suresi’nin Türkçe meali nedir
Ayet
Kehf Suresi'nin Ruhsal ve Manevi Derinliği
Temel Mesajlar:
Kehf Suresi’ni Okumanın Faziletleri:
Sonuç: Kehf Suresi'nin Türkçe Meali ve Mesajı Nedir
Özetle:
Peki Sen Kehf Suresi’ni Hiç Sessizce Okuyup Derin Derin Düşündün mü
