İnsan Neden En Derin Tarafını Herkese Göstermez 
Ruhun Sakladığı Şeyler Güç müdür, Kırılganlık mıdır, Yoksa Asaletin Son Kalesi midir
Derinlik Neden Daima Görünmezdir
İnsan ruhunun en derin tarafı çoğu zaman göz önünde değildir. Çünkü derin olan şey, kendini gürültüyle değil, sessizlikle korur. Bir nehrin en kuvvetli akışı yüzeyde köpürmeyebilir; bazen en güçlü akıntı, en sakin görünen yerin altında saklıdır. İnsan da böyledir.
Yüzey, sosyal hayata uyum sağlar.
Derinlik, seçer, tartar, bekler.
Hakiki benlik, herkesin önünde açılmaz; çünkü herkes bakabilir ama herkes göremez.İşte bu yüzden insan, içinin en gerçek kısmını herkese göstermez. Bu bir eksiklik değil, çoğu zaman bir bilgelik refleksidir.
Ruh Neden Kendini Koruma İhtiyacı Duyar
Ruh, sadece sevilmek istemez; aynı zamanda yanlış anlaşılmamayı da ister. İnsan bazen yarasını değil, o yaranın küçümsenme ihtimalini saklar. Çünkü her kulak dinlemez, her göz görmez, her kalp taşıyamaz.
Ruhun saklanması, çoğu zaman bir kaçış değil;
kendine uyguladığı bir koruma disiplinidir.
İç dünya, rastgele açılınca kirlenebilir, yıpranabilir, hafife alınabilir.Bazı insanlar kalbini açtığında hafiflemek yerine daha da ağırlaşır. Çünkü karşısındaki kişi, o derinliğe temas edecek inceliğe sahip değildir. Bu yüzden ruh zamanla şunu öğrenir:
Her samimiyet güven değildir. Her yakınlık da hak ediş değildir.
Herkese Açılmamak Soğukluk mudur
Hayır. Herkese açılmamak mutlaka soğukluk değildir. Aksine, bazen duyguların ciddiye alınmasının işaretidir. Çünkü değersiz olan kolayca sergilenir; değerli olan ise korunur.
Soğuk insan, hissetmeyebilir.
Derin insan ise çok hissettiği için seçici davranır.
Kapanmak her zaman sevgisizlik değil, bazen sevgiyi kirletmeme çabasıdır.İnsanın herkese aynı yüzünü göstermemesi, iki yüzlülük anlamına da gelmez. Herkes aynı kapıdan içeri alınmaz. Çünkü her ilişki aynı düzeyde güven, sadakat, anlayış ve zarafet taşımaz.
En Derin Tarafımız Neden En Kırılgan Yanımızdır
Çünkü insanın en derin tarafı, çoğu zaman onun en çıplak hakikatidir. Orada rol yoktur, gösteri yoktur, savunma azdır. Orada çocukluk izleri, korkular, özlemler, mahcubiyetler, kutsal sayılan hatıralar ve kimseye anlatılamayan sessizlikler vardır.
İnsan en derin yerinde en güçlü değil,
en gerçek halindedir.
Ve gerçek olan şey, daima biraz kırılgandır.Bir insanın herkese görünmeyen tarafı çoğu zaman onun en incinebilir tarafıdır. Çünkü o bölgede reddedilmek, sadece bir fikir kaybı değil; varoluşun incinmesi gibi hissedilir.
Bu nedenle saklanan şey bazen güç değildir; bazen incinmeye açık kalan son temiz bölgedir.
Saklamak Her Zaman Zayıflık mıdır
Asla. Saklamak bazen zayıflık değil, ölçü sahibi olmaktır. Her duygunun teşhir edilmesi olgunluk değildir. Hatta bazı çağlarda aşırı görünürlük, ruhsal savrulmanın modern biçimi haline gelmiştir.
Sürekli açılmak şeffaflık gibi görünse de,
her şeyi anlatmak her zaman bilinç göstergesi değildir.
İnsan, neyi ne zaman susturacağını biliyorsa gerçekten güçlüdür.Gerçek güç sadece konuşabilmekte değil;
gerekince susabilmekte,
gerekince geri çekilebilmekte,
gerekince içindeki hazineyi herkesten koruyabilmekte saklıdır.
Derinliği Saklamak Bir Asalet Biçimi Olabilir mi
Evet, hem de çok güçlü bir biçimde. Çünkü asalet, yalnızca nasıl göründüğümüzle değil, neyi kendimize sakladığımızla da ilgilidir. Her şeyi ortaya dökmemek, ruhun kendi değerini bilmesidir.
Asil insan, duygularını ucuzlatmaz.
İçindeki ışığı pazara çıkarmaz.
Samimiyetini, bunu taşıyabilecek kalplere emanet eder.Asalet biraz da şu cümlede yaşar:
"Benim içimde herkesin erişemeyeceği kadar temiz bir alan var."
Bu alan kibir değildir. Tam tersine, kendine ve duygularına duyulan saygının en rafine biçimidir.
Neden Bazı İnsanlar Hep Güçlü Görünmek İster
Çünkü kırılganlık çoğu zaman yanlış çevrelerde cezalandırılır. İnsan bir kez yanlış kişiye açıldığında, ikinci kez suskunlaşmayı öğrenir. Bu yüzden bazı insanlar duygusuz değil; tecrübeli görünür.
Sert görünen birçok insanın içinde,
zamanında korunamamış bir yumuşaklık vardır.
Onlar aslında hissiz değil; hislerinin bedelini ağır ödemiş kişilerdir.Bu noktada güçlü görünmek, gerçek güçten çok bazen yaralanma sonrası kurulan bir zırh haline gelir. Ve o zırh dışarıdan kibir gibi görünse de, içeride sessiz bir savunmadır.
Ruh Neyi Kimden Saklayacağını Nasıl Seçer
Ruhun da bir zekâsı vardır. İnsan bazen mantığıyla açıklayamaz ama hisseder: "Bu kişiye buraya kadar açılabilirim, ama daha derine inemem." Bu sezgi, çoğu zaman geçmiş deneyimlerin, karakter okumalarının ve görünmeyen iç alarm sistemlerinin toplamıdır.
Ruh, söze değil titreşime bakar.
İnsan bazen güzel konuşana değil, güven verene açılır. Çünkü derinlik kelimelerle değil, atmosferle teslim edilir.Birinin yanında kendimizi açıklama zorunluluğu hissetmiyorsak, çoğu zaman orada güven vardır. Ama birinin yanında sürekli yanlış anlaşılma korkusu yaşıyorsak, ruh kapılarını sessizce kapatır.
Herkesin Bilmediği Bir İç Dünya Taşımak Neden Gereklidir
Çünkü insan tamamen dışarı akarsa, içeride yaşayacak kutsal bir alan kalmayabilir. Her insanın içinde sadece kendisinin bildiği bir oda olmalıdır. O oda, kimliğin son çekirdeğidir.
İç dünyadaki gizli oda, insanın yalnızlıkta kendine dönebildiği mabettir.
Orası herkesin giremeyeceği, herkesin anlayamayacağı kadar özeldir.Bu oda olmadan insan dış dünyanın onayına fazla bağımlı hale gelir. Oysa ruhun olgunlaşması için biraz mahremiyet, biraz iç sessizlik, biraz da kimseyle paylaşılmayan iç hakikat gerekir.
Kırılganlık ile Asalet Arasında Nasıl Bir İlişki Vardır
İlk bakışta kırılganlık ile asalet zıt gibi görünür. Oysa derin insanlarda bunlar çoğu zaman birlikte yaşar. Çünkü asil olan, çoğu zaman inceliklidir; incelikli olan da kolay yaralanabilir.
Kaba ruhlar daha az kırılır;
ince ruhlar ise daha çok hisseder.
Bu yüzden asalet bazen ruhun kırılganlığa rağmen güzelliğini koruma biçimidir.Yani kırılgan olmak değersizlik değildir. Bazen bu, ruhun hâlâ sertleşmemiş olmasının işaretidir. Daha da güzeli, buna rağmen insanın zarafetini kaybetmemesidir.
İçini Herkese Açan İnsan Daha mı Samimidir
Her zaman değil. Samimiyet ile sınırsız açıklık aynı şey değildir. Bazen aşırı açıklık, iç bütünlüğün değil, onay arayışının belirtisi olabilir.
Her şeyi anlatmak dürüstlük gibi görünür,
ama bazen insan kendini sürekli anlatarak görülmek ister. Oysa gerçek samimiyet, kendini ispat etmeye çalışmadan var olabilmektir.Bazı insanlar az konuşur ama çok gerçektir. Bazıları çok şey anlatır ama özüne hiç dokundurtmaz. Bu yüzden derinlik, anlatılan şeylerin çokluğunda değil; anlatılmayanların anlamında saklıdır.
Sessizlik Bazen En Büyük İfade midir
Evet. Çünkü her hakikat kelime istemez. İnsan bazen konuşursa küçülecek şeyleri susturur. Bazen de kelimeler, hislerin ihtişamına yetmez.
Bazı acılar anlatılamaz,
bazı sevgiler tarif edilemez,
bazı iç sesler yalnızca yaşanır.Sessizlik burada boşluk değil; yoğunluktur. Olgun insanların suskunluğu çoğu zaman anlamsızlıktan değil, anlamın büyüklüğünden doğar.
Derin İnsanlar Neden Kolay Kolay Çözülmez
Çünkü onlar kendi ruhlarını herkesin eline vermenin ne kadar ağır sonuçlar doğurabileceğini bilirler. Kolay çözülen insan bazen rahatlatıcı görünür; ama kolay açılan kapılar, bazen kolay yağmalanır.
Derin insan, çözülmeden önce sezer.
Tartmadan teslim olmaz.
Güvenin sürekliliğini görmek ister.Bu yüzden onların kalbine ulaşmak zaman alır. Ama o kalbe gerçekten ulaşıldığında, yüzeysel insanlarda bulunmayan bir sadakat, zarafet ve derin bağlılık ortaya çıkar.
İnsanın Sakladığı Şeyler Güç müdür
Çoğu zaman evet. Ama bu güç kaba bir kudret değildir. Bu, ruhun dağılmama gücüdür. Herkesin önünde parçalanmama, kendini ucuzlatmama, özünü rastgele bakışlara teslim etmeme gücüdür.
Saklamak bazen kendini muhafaza etme cesaretidir.
Her şeyi açığa çıkarmamak, iç ateşin sönmemesi için gereklidir. İnsan bazı sırlarıyla ayakta kalır.Fakat burada önemli bir denge vardır:
Saklamak güçtür;
ama kendinden bile saklamak yara üretir.
Yani ruh, dünyadan korunduğu kadar kendine karşı da dürüst olmalıdır.
Saklanan Taraflarımız Aynı Zamanda Yaralarımız mıdır
Çok kez evet. Çünkü insan en çok iyileşmemiş taraflarını gizler. Herkesin bilmesini istemediği şey, çoğu zaman hâlâ kendi içinde tam anlamıyla barışamadığı yerdir.
Saklı taraf, bazen kapanmamış bir yara, bazen geçmişten gelen bir utanç,
bazen de sadece kimsenin kirletmesini istemediğimiz masum bir özlemdir.Yani insanın gizlediği şey her zaman karanlık değildir. Bazen saklanan şey, kirlenmemiş son iyilik kırıntısıdır. Ve insan onu, dünyanın hoyratlığına karşı korur.
Derinlik ile Yalnızlık Arasında Bağ Var mıdır
Oldukça güçlü bir bağ vardır. Çünkü herkesle derin bağ kuramayan insan, kalabalıkların ortasında bile yalnız hissedebilir. Derin ruhlar çoğu zaman çok kişiyle değil, az ama gerçek bağ ister.
Onlar konuşacak insan değil,
anlaşılacak alan ararlar. Bu yüzden sayısız tanışıklık, bir tek hakiki yakınlığın yerini tutmaz.Derinlik arttıkça seçicilik artar. Seçicilik arttıkça yalnızlık ihtimali büyür. Ama bu yalnızlık her zaman mutsuzluk değildir; bazen ruhun kendini korurken ödediği zarif bedeldir.
Birine En Derin Yanını Göstermek Ne Zaman Mümkündür
Bu ancak güven, süreklilik, merhamet ve incelik aynı yerde buluştuğunda olur. İnsan sadece sevildiğinde değil; anlaşıldığında açılır. Hatta bazen sevilmekten bile önce anlaşılmak ister.
Gerçek yakınlık, acele istemez. Ruh önce ortamı koklar, sonra yaklaşır. Derin yanlar, baskıyla değil, güvenle ortaya çıkar.Birine en derin tarafını gösterebilmek, sadece cesaret değil; aynı zamanda karşı tarafın bunu taşıyabilecek bir kalbe sahip olmasıdır. Çünkü herkes sırdaş olamaz. Her yakın duran, içeri giremez.
Ruhun Sakladığı Şey Son Kale midir
Evet, çoğu zaman tam da budur. İnsanın herkese açmadığı yer, onun son iç kalesidir. Orada çocukluğu, inancı, utancı, sevgisi, duası, korkusu, onuru ve bozulmamış özü yaşar.
Bu kale yıkılırsa insan dışarıdan değil, içeriden çöker. Bu yüzden bazı kapılar kapalı tutulur. Çünkü her şey kaybedilse bile, insanın kendi içinde koruduğu son bir vakar alanı kalmalıdır.İşte bu nedenle ruhun sakladığı şey bazen güçtür, bazen kırılganlıktır, bazen de asaletin son kalesidir. Çoğu zaman ise bunların hepsi aynı anda iç içedir.
Son Söz Ruhun En Gizli Odası, İnsanın En Sessiz Asaletidir
İnsan neden en derin tarafını herkese göstermez sorusunun tek bir cevabı yoktur. Çünkü insan tek katmanlı bir varlık değildir. İçimizde hem korunmak isteyen bir çocuk, hem dimdik kalmak isteyen bir irade, hem de kirlenmeden yaşamak isteyen asil bir taraf vardır.
Bu yüzden saklanan şey bazen korkudur. Bazen haysiyettir.
Bazen de sadece doğru kalbe ulaşmayı bekleyen büyük bir hakikattir.En derin tarafını herkese göstermeyen insan sahte değildir. Belki tam tersine, kendini hâlâ ciddiye alan son insandır. Çünkü bu çağda herkes görünmek isterken, bazı ruhlar hâlâ anlaşılmayı görünür olmaktan daha değerli bulur.
