📖 A‘râf Suresi 204. Ayette “Kur’an Okunduğu Zaman Onu Dinleyin ve Susun ki Size Merhamet Edilsin” İfadesi Ne Anlama Gelir ❓

A‘râf Suresi 204. Ayette “Kur’an Okunduğu Zaman Onu Dinleyin ve Susun ki Size Merhamet Edilsin” İfadesi Ne Anlama Gelir ​

“Bir sözü gerçekten dinlemek, yalnız konuşmamaktan ibaret değildir; zihnini, kalbini ve dikkatini o sözün sana ne söyleyebileceğine açmaktır. Kur’an’ın karşısındaki sessizlik, boşluk değil; anlamaya hazırlanmış bir bilinçtir.”
Ersan Karavelioğlu

Genişletmek için tıkla ...

A‘râf Suresi'nin:

1. ayetinde:

Kur’an:

şöyle:

tanıtılmıştı:

Rabbinizden gelen basiretler, iman edenler için hidayet ve rahmet.

1. ayet:

hemen:

ardından:

çok:

anlamlı:

bir:

emir:

verir:

“Kur’an okunduğu zaman onu dinleyin ve susun ki size merhamet edilsin.”

Yani:

1. ayet:

Kur’an’ın:

ne olduğunu

anlatmıştı.

1. ayet:

ise:

Kur’an’la:

nasıl ilişki kurulması gerektiğini

öğretiyor.

Kur’an:

basiretse:

onu:

dikkatsizce:

geçmemek:

gerekir.

Kur’an:

hidayetse:

onu:

anlamaya:

çalışmak:

gerekir.

Kur’an:

rahmetse:

insanın:

o:

rahmete:

kendini:

açması:

gerekir.

Bu yüzden:

ayet:

iki:

emir:

verir:

Dinleyin.

Ve:

susun.

Ama:

buradaki:

susmak:

yalnız:

ağzın:

kapanması:

değildir.

İnsan:

dışarıdan:

sessiz:

olabilir

ama:

zihni:

başka:

yerlerde:

dolaşıyor:

olabilir.

Kur’an:

okunuyor.

Ama:

o:

telefonuna:

bakıyor.

Başka:

bir:

şeyi:

düşünüyor.

Bir:

sonraki:

işini:

planlıyor.

Ses:

kulağına:

geliyor,

fakat:

anlam:

kalbine:

ulaşmıyor.

Ayetin:

öğrettiği:

dinleme:

ise:

daha:

derindir:

Kur’an’a dikkatini ver.

Çünkü:

dinlemek:

ile:

sadece:

ses:

duymak:

aynı:

şey:

değildir.

“Kur’an Okunduğu Zaman” İfadesi Ne Anlama Gelir ​

Ayette:

“Ve izâ kurie’l-Kur’ân…”

denir.

Yani:

“Kur’an okunduğunda…”

Burada:

Kur’an’ın:

tilavet:

edilmesinden:

söz:

edilir.

Kur’an:

bir:

insan:

tarafından:

okunuyor.

Diğer:

insanlara:

ise:

bir:

edep:

öğretiliyor:

Okunan sözü sıradan bir ses gibi geçiştirmeyin.

Çünkü:

önceki:

ayette:

bu:

vahyin:

basiret, hidayet ve rahmet

olduğu:

bildirilmiştir.

“Onu Dinleyin” Ne Demektir ​

Ayette:

“festemi‘û leh”

ifadesi:

yer alır.

Bu:

yalnız:

kulağın:

ses:

algılaması:

değildir.

Arapçada:

buradaki:

dinleme:

ifadesi:

dikkat vererek dinleme

anlamı:

taşır.

Yani:

Kur’an:

okunurken:

sadece:

sesin:

varlığını:

fark:

etmek:

yetmez.

Mesaja:

kulak:

vermek:

gerekir.

Bu yüzden:

ayet:

“duyun”

demekten:

daha:

fazlasını:

ister:

“Dinleyin.”

Duymak ile Dinlemek Arasında Ne Fark Vardır ​

Duymak:

çoğu:

zaman:

kendiliğinden:

gerçekleşir.

Bir:

ses:

çıkar.

Kulağın:

onu:

algılar.

Ama:

dinlemek:

bir:

yöneliştir.

Dikkatini:

verirsin.

Anlamaya:

çalışırsın.

Bir:

insanın:

sana:

dert:

anlattığını:

düşün.

Kelime:

kelime:

duyabilirsin.

Ama:

aynı:

anda:

telefonuna:

bakıyorsan,

aslında:

onu:

gerçekten:

dinlemiyor:

olabilirsin.

Kur’an:

karşısında:

da:

aynı:

ayrım:

önemlidir.

Kur’an’ı işitmek başka, Kur’an’ı dinlemek başkadır.

“Susun” Emri Neden Ayrıca Söylenmiştir ​

Ayet:

yalnız:

“dinleyin”

demiyor.

Ardından:

“ve ensitû”

diyor.

Yani:

“susun, sessizce kulak verin.”

Bu:

çok:

anlamlıdır.

Çünkü:

bir:

insan:

aynı:

anda:

hem:

konuşup:

hem:

başkasını:

gerçekten:

dinleyemez.

Sessizlik:

dinlemeye:

alan:

açar.

Kur’an:

okunurken:

gereksiz:

konuşmayı:

bırakmak:

vahye:

duyulan:

saygının:

bir:

ifadesidir.

Susmak Sadece Ağzı Kapatmak mıdır ​

Hayır.

Dışarıdan:

sessizlik:

olabilir.

Ama:

içeride:

çok:

büyük:

bir:

gürültü:

olabilir.

Kur’an:

okunuyor.

Sen:

şunu:

düşünüyorsun:

Akşam:

ne:

yiyeceğim?

Kim:

mesaj:

attı?

Yarın:

ne:

yapacağım?

Biraz:

önceki:

tartışmada:

ne:

söylemeliydim?

Bu durumda:

beden:

sessiz:

ama:

dikkat:

dağınıktır.

Ayetin:

ruhuna:

uygun:

dinleme:

zihni de mümkün olduğunca söze yöneltmektir.

Kur’an’ı Anlamadan Dinlemek Faydasız mıdır ​

Hayır.

Kur’an’ın:

tilavetini:

dinlemek:

başlı:

başına:

bir:

ibadet:

ve:

manevi:

tecrübe:

olabilir.

Fakat:

Kur’an:

yalnız:

ses:

olarak:

dinlenmek:

için:

gelmemiştir.

Mesaj:

taşır.

Hidayet:

sunar.

Uyarır.

Öğretir.

Bu nedenle:

özellikle:

anlamını:

bilmeyen:

bir:

insanın:

zamanla:

meal

ve:

güvenilir:

açıklamalar:

üzerinden:

anlamaya:

çalışması:

Kur’an’la:

ilişkisini:

daha:

derin:

hâle:

getirebilir.

Güzel ses kalbi açabilir; anlam ise hayatı değiştirebilir.

Arapça Bilmeyen Bir İnsan Kur’an’ı Nasıl Dinlemelidir ​

Arapça:

bilmeyen:

bir:

insan:

tilaveti:

saygıyla:

dinleyebilir.

Sonrasında:

veya:

uygun:

bir:

zamanda:

anlamını:

okuyabilir.

Bir:

ayet:

üzerinde:

durabilir.

Kelimelerin:

ne:

söylediğini:

araştırabilir.

Burada:

önemli:

olan:

Kur’an’ı:

yalnız:

arka:

planda:

akan:

bir:

ses:

hâline:

getirmemektir.

Çünkü:

Kur’an:

insana hitap eden bir vahiydir.

Kur’an Arka Planda Çalarken Başka İşlerle Uğraşmak Yanlış mıdır ​

Her:

durumu:

aynı:

şekilde:

değerlendirmek:

doğru:

olmaz.

Bir:

insan:

evde:

Kur’an:

dinlerken:

bazı:

işlerini:

yapıyor:

olabilir.

Ama:

ayet:

bize:

Kur’an’ın:

özellikle:

dinlenmek:

üzere:

okunduğu:

bir:

ortamda:

ona:

dikkat:

vermeyi:

öğretir.

Eğer:

Kur’an:

yalnız:

ortamdaki:

sessizliği:

dolduran:

bir:

fon:

sesine:

dönüşüyorsa,

insan:

kendi:

ilişkisini:

sorgulayabilir:

Ben gerçekten dinliyor muyum, yoksa sadece ses açık mı?

Bu Ayet Özellikle Namaz İçin mi İndi ​

Bu:

konuda:

tefsir

ve:

fıkıh:

geleneğinde:

farklı:

değerlendirmeler:

bulunmuştur.

Bazı:

alimler:

ayeti:

özellikle:

cemaatle:

namazda:

imamın:

Kur’an:

okumasını:

dinlemekle:

ilişkilendirmiştir.

Bazıları:

ayet:

hükmünün:

Kur’an:

tilavetine:

daha:

genel:

bir:

edep:

öğrettiğini:

vurgulamıştır.

Dolayısıyla:

ayet yalnızca tek bir durumla sınırlandırılmış gibi kesin konuşmak yerine, hem namaz bağlamındaki yorumları hem de genel dinleme edebini dikkate almak daha sağlıklıdır.

İmam Kur’an Okurken Cemaat Ne Yapmalıdır ​

Bu:

meselede:

mezhepler:

arasında:

bazı:

fıkhî:

ayrıntı:

farklılıkları:

vardır.

Özellikle:

imamın:

sesli:

kıraat:

yaptığı:

namazlarda:

cemaatin:

dinlemesi:

önemli:

bir:

esas:

olarak:

görülmüştür.

Fakat:

Fâtiha’nın:

cemaat:

tarafından:

okunması:

gibi:

ayrıntılarda:

farklı:

mezhep:

hükümleri:

bulunmaktadır.

Bu nedenle:

A‘râf 204’ü:

tek:

bir:

mezhebin:

ayrıntılı:

hükmüyle:

özdeşleştirmek:

yerine:

ayetin:

açık:

ahlaki:

ve:

ibadi:

ilkesini:

korumak:

daha:

doğrudur:

Kur’an tilavetine dikkat ve saygıyla yönel.

Kur’an Okunurken Konuşmak Her Durumda Günah mıdır ​

Bu:

sorunun:

fıkhî:

hükmü:

ortama

ve:

bağlama:

göre:

ayrıntı:

gerektirebilir.

Ama:

ayet:

çok:

açık:

bir:

edep:

öğretir:

Kur’an:

özellikle:

okunuyor

ve:

sen:

onu:

dinleme:

konumundaysan,

gereksiz:

konuşmayı:

bırakmak:

gerekir.

Acil:

bir:

durum,

güvenlik:

meselesi

veya:

zorunlu:

bir:

ihtiyaç:

elbette:

başka:

bir:

durumdur.

Din:

insanı:

mekanik:

davranışlara:

hapsetmez.

Kur’an Dinlerken Telefonla Uğraşmak Ayetin Ruhuyla Uyuşur mu ​

İnsan:

bazen:

farkında:

olmadan:

bunu:

yapabilir.

Kur’an:

açık.

Bir:

bildirim:

geliyor.

Bakıyor.

Sonra:

başka:

bir:

uygulama.

Sonra:

mesaj.

Bir:

bakmış:

ki:

on:

ayet:

okunmuş

ama:

tek:

bir:

kelimesini:

hatırlamıyor.

Bu:

durum:

ayetteki:

“dinleyin”

emri:

üzerinde:

düşünmek:

için:

çok:

güzel:

bir:

örnektir.

Bazen:

Kur’an:

dinleyeceğimiz:

on:

dakika:

için:

telefonu:

sessize:

almak:

bile:

büyük:

bir:

fark:

oluşturabilir.

Kur’an Dinlerken Anlamını Düşünmek Gerekir mi ​

Mümkün:

olduğu:

ölçüde:

evet.

Bir:

ayet:

rahmetten:

bahsediyorsa:

kendi:

hayatındaki:

rahmeti:

düşünebilirsin.

Adaletten:

bahsediyorsa:

kendine:

sorabilirsin:

“Ben adil miyim?”

Affetmekten:

bahsediyorsa:

“Ben kimi affedemiyorum?”

diye:

düşünebilirsin.

Kur’an:

böyle:

dinlendiğinde:

yalnız:

kulağa:

giren:

ses:

olmaktan:

çıkar,

insanın hayatına soru soran bir vahiy hâline gelir.

Güzel Kur’an Okumak mı Daha Önemlidir, Anlamak mı ​

Bunları:

birbirine:

rakip:

hâle:

getirmek:

gerekmez.

Güzel:

tilavet:

değerlidir.

Tecvid:

değerlidir.

Doğru:

okuma:

değerlidir.

Ama:

Kur’an’ın:

anlamını:

hiç:

merak:

etmeden:

yalnız:

sesin:

güzelliğinde:

kalmak:

vahyin:

hidayet:

boyutunu:

eksik:

bırakabilir.

En:

güzel:

ilişki:

şudur:

Doğru oku.

Güzel dinle.

Anlamaya çalış.

Ve yaşayabildiğini yaşamaya çalış.

Kur’an Dinlemek İnsanı Otomatik Olarak Değiştirir mi ​

Hayır.

Kur’an:

hidayettir.

Ama:

insanın:

ona:

nasıl:

yaklaştığı:

da:

önemlidir.

Bir:

insan:

binlerce:

kez:

bir:

ayet:

duyabilir.

Ama:

hiç:

üzerinde:

düşünmeyebilir.

Mesela:

“Gıybet etmeyin.”

anlamındaki:

uyarıları:

bilir.

Ama:

her:

gün:

başkalarının:

arkasından:

konuşmaya:

devam:

eder.

Demek ki:

duymak tek başına dönüşüm değildir.

Dönüşüm:

duyulan:

hakikatin:

insanın:

kararlarına:

dokunmasıyla:

başlar.

“Umulur ki Size Merhamet Edilir” Ne Anlama Gelir ​

Ayetin:

sonunda:

“leallekum turhamûn”

denir.

Yani:

“Umulur ki size merhamet edilir.”

Kur’an’a:

dikkatle:

kulak:

vermek:

insanı:

hidayete:

açar.

Hidayet:

ise:

Allah’ın:

rahmetinin:

çok:

büyük:

bir:

tezahürüdür.

Çünkü:

insan:

doğru:

yolu:

bilmezse:

zarara:

doğru:

gidebilir.

Uyarıyı:

dinlemek:

bazen:

insanı:

o:

zarardan:

korur.

Bu nedenle:

vahyi:

dinlemek

ve:

rahmet:

arasında:

çok:

güçlü:

bir:

bağ:

vardır.

Allah’ın Rahmeti İçin Sadece Kur’an Dinlemek Yeterli midir ​

Ayet:

Kur’an’a:

kulak:

vermenin:

rahmetle:

ilişkisini:

kurar.

Ama:

bunu:

mekanik:

bir:

formüle:

dönüştürmemek:

gerekir:

“Kur’an’ı açtım, artık ne yaparsam yapayım rahmet garanti.”

şeklinde:

bir:

anlayış:

Kur’an’ın:

genel:

ahlakıyla:

uyuşmaz.

Dinlemek:

aynı zamanda:

duyduğun çağrıya açık olmayı

gerektirir.

Kur’an:

adalet:

diyorsa:

adalete:

yaklaş.

Tövbe:

diyorsa:

tövbeyi:

düşün.

Merhamet:

diyorsa:

merhametli:

olmaya:

çalış.

A‘râf Suresi 203. ve 204. Ayetler Birlikte Ne Söylüyor ​

1. ayet:

Kur’an’ı:

şöyle:

tanımlamıştı:

Basiretler.

Hidayet.

Rahmet.

1. ayet:

hemen:

ardından:

şöyle:

der:

“Kur’an okunduğunda onu dinleyin ve susun.”

Bu:

çok:

güzel:

bir:

bağlantıdır.

Eğer:

Kur’an:

sana:

gerçeği:

gösterecekse,

önce:

onu:

dinlemelisin.

Eğer:

sana:

yol:

gösterecekse,

önce:

ne:

söylediğini:

duymalısın.

Eğer:

rahmet:

olacaksa,

ona:

kalbinde:

yer:

açmalısın.

Yani:

vahyin rehberliği ile insanın dikkati arasında bir ilişki vardır.

Sonuç: A‘râf Suresi 204. Ayet Bize Ne Öğretiyor ​

A‘râf Suresi 204. ayet:

çok:

basit:

görünen:

ama:

bugünün:

insanı:

için:

belki:

her zamankinden:

daha:

zor:

bir:

şey:

ister:

Dinle.

Gerçekten:

dinle.

Çünkü:

bugün:

insanın:

en:

büyük:

sorunlarından:

biri:

belki:

bilgi:

eksikliği:

değildir.

Dikkat eksikliğidir.

Her:

yerde:

ses:

var.

Telefon:

çalar.

Bildirim:

gelir.

Video:

oynar.

Televizyon:

konuşur.

Bir:

insan:

mesaj:

atar.

Başka:

bir:

uygulama:

yeni:

bir:

şey:

gösterir.

İnsan:

sabah:

uyandığı:

andan:

gece:

yatana:

kadar:

sürekli:

bir:

şey:

duyar.

Ama:

bu:

kadar:

çok:

sesin:

içinde:

gerçekten:

ne kadar:

dinler?

Belki:

A‘râf 204:

bugünün:

insanına:

özellikle:

şunu:

söylüyor:

Her sesi duymak zorunda değilsin; ama Kur’an’ı dinlemeye karar verdiğinde gerçekten orada ol.

Bu:

çok:

önemli:

bir:

ibadet:

disiplini:

olabilir.

Kur’an’ı:

açıyorsun.

Beş:

dakika:

dinleyeceksin.

Telefonu:

kenara:

koy.

Bildirimleri:

sessize:

al.

Bir:

ayet:

duy.

Mealine:

bak.

Kendine:

sor:

“Bu bana ne söylüyor?”

Belki:

bir:

saat:

Kur’an:

açık:

tutup:

hiç:

dinlememekten,

beş:

dakika:

gerçekten:

dinlemek:

daha:

dönüştürücü:

olabilir.

Çünkü:

mesele:

yalnız:

sesin:

ne kadar:

uzun:

sürdüğü:

değildir.

Kalbin ne kadar hazır olduğu da önemlidir.

Ayetin:

“susun”

emri:

de:

çok:

derin:

bir:

insan:

ahlakı:

öğretebilir.

Çünkü:

insan:

çoğu:

zaman:

konuşmak:

ister.

Bir:

şey:

söylemek:

ister.

Fikrini:

anlatmak:

ister.

Kendisini:

göstermek:

ister.

Ama:

öğrenmenin:

başlangıcında:

çoğu:

zaman:

şu:

vardır:

Susabilmek.

Bir:

öğretmeni:

dinlemek:

istiyorsan:

önce:

susarsın.

Bir:

arkadaşının:

derdini:

anlamak:

istiyorsan:

önce:

ona:

konuşacak:

alan:

bırakırsın.

Bir:

doktorun:

sana:

ne:

anlattığını:

öğrenmek:

istiyorsan:

onu:

dinlersin.

Vahyin:

karşısında:

da:

aynı:

ahlak:

çok:

anlamlıdır:

Önce Allah’ın sözünün ne söylediğini dinle.

Sonra:

kendi:

yorumunu:

yap.

Ama:

bazen:

insan:

Kur’an’a:

bile:

dinlemek:

için:

değil,

kendi:

fikrini:

doğrulatmak:

için:

yaklaşabilir.

Ayeti:

okur.

Daha:

bitmeden:

“Ben zaten bunun ne demek olduğunu biliyorum.”

der.

Oysa:

belki:

ayet:

ona:

başka:

bir:

şey:

söyleyecek.

Belki:

yıllardır:

fark:

etmediği:

bir:

ayrıntı:

vardır.

Belki:

kendi:

hayatındaki:

bir:

yanlış:

ilk:

kez:

o:

gün:

gözüne:

çarpacaktır.

Bunun:

olabilmesi:

için:

insanın:

vahye:

cevabını önceden yazmadan

yaklaşması:

gerekir.

Bu:

1. ayetle:

çok:

güzel:

bir:

bağ:

kurar.

203:

“Ben ancak bana vahyedilene uyarım.”

demişti.

204:

“Kur’an okunduğunda dinleyin.”

diyor.

Yani:

Peygamber:

vahye:

uyuyor.

Mümin:

ise:

vahyi:

dinliyor.

Her:

iki:

durumda:

merkezde:

insanın:

kendi:

arzusu:

değil,

Allah’tan gelen söz

vardır.

Ayet:

insana:

başka:

bir:

soru:

da:

sordurabilir:

Kur’an benim hayatımda gerçekten konuşabiliyor mu?

Yoksa:

ben:

Kur’an:

okurken:

bile:

yalnız:

kendimi:

mi:

duyuyorum?

Bir:

ayet:

benim:

görüşüme:

uyduğunda:

çok:

seviyorum.

Ama:

beni:

eleştirdiğinde:

hemen:

başka:

yorum:

mu:

arıyorum?

Başkalarının:

yanlışlarını:

anlatan:

ayetleri:

çok:

dikkatle:

okuyorum

ama:

kendi:

hatalarıma:

dokunan:

ayetleri:

hızlıca:

mı:

geçiyorum?

Bu:

çok:

zor:

bir:

öz muhasebedir.

Çünkü:

insan:

Kur’an’ı:

başkalarına:

karşı:

kullanmak:

yerine:

önce:

kendisine:

okumalıdır.

Bir:

ayet:

kibirden:

bahsediyorsa:

hemen:

“Falanca tam böyle.”

demeden:

önce:

şunu:

sormalıdır:

“Bende bundan bir şey var mı?”

Bir:

ayet:

gıybetten:

bahsediyorsa:

“Şu kişi çok gıybet yapıyor.”

demeden:

önce:

“Ben ne yapıyorum?”

diye:

bakmalıdır.

Bir:

ayet:

adaletten:

bahsediyorsa:

“Yöneticiler adil olmalı.”

demek:

doğrudur.

Ama:

aynı zamanda:

“Ben kendi evimde, işimde, ilişkilerimde adil miyim?”

diye:

sormalıdır.

İşte:

Kur’an’ı:

dinlemek:

belki:

tam:

da:

budur:

Ayetin yalnız başkasına değil, bana da konuşmasına izin vermek.

Bu:

kolay:

değildir.

Çünkü:

insan:

eleştirilmeyi:

sevmez.

Ama:

vahiy:

yalnız:

teselli:

etmez.

Bazen:

rahatsız:

eder.

Bazen:

“Burada yanlışsın.”

der.

Bazen:

bize:

çok:

sevdiğimiz:

bir:

alışkanlığı:

bırakmamız:

gerektiğini:

hatırlatır.

İşte:

rahmet:

bazen:

tam:

da:

burada:

gizlidir.

Çünkü:

seni:

hiç:

uyarmayan:

bir:

rehber:

seni:

nasıl:

koruyacak?

Bir:

yolda:

uçurum:

var.

Tabelada:

“Tehlike.”

yazıyor.

Bu:

söz:

seni:

korkutabilir.

Ama:

aynı:

zamanda:

hayatını:

kurtarabilir.

Kur’an’ın:

uyarıları:

da:

bazen:

rahmettir.

Çünkü:

insana:

yolun:

nereye:

gittiğini:

gösterir.

Ayet:

“Umulur ki size merhamet edilir.”

diyerek:

dinleme:

ile:

rahmet:

arasında:

çok:

güzel:

bir:

bağ:

kurar.

Allah’ın:

rahmeti:

bazen:

istediğimiz:

şeyi:

vermesinde:

görülür.

Ama:

bazen:

bize:

doğruyu:

duyurmasında:

da:

rahmet:

vardır.

Bazen:

insanın:

hayatını:

değiştiren:

şey:

büyük:

bir:

mucize:

değildir.

Bir:

ayet:

olabilir.

Bir:

cümle:

duyar.

Durur.

Şöyle:

der:

“Ben ne yapıyorum?”

Ve:

hayatının:

yönünü:

değiştirir.

Belki:

bir:

haksızlıktan:

vazgeçer.

Belki:

bir:

insandan:

özür:

diler.

Belki:

bir:

günahı:

bırakmaya:

karar:

verir.

Belki:

yıllardır:

taşıdığı:

bir:

kini:

bırakır.

Belki:

ümitsizken:

yeniden:

ayağa:

kalkar.

Bir:

ayet:

insanın:

hayatında:

bu:

kadar:

büyük:

bir:

değişim:

oluşturabilir.

Ama:

önce:

duyulması

gerekir.

Ve:

yalnız:

kulakla:

değil,

dikkatle duyulması.

Bu:

nedenle:

A‘râf 204:

bir:

Kur’an:

dinleme:

edebi:

olduğu:

kadar,

bir:

hayat:

dersi:

de:

verebilir:

İnsan gerçekten öğrenmek istiyorsa bazen önce susmalıdır.

Kendi:

cevabını:

bir:

an:

ertelemelidir.

Kendi:

egosunu:

bir:

an:

geri:

çekmelidir.

Karşısındaki:

sözün:

kendisine:

ulaşmasına:

izin:

vermelidir.

Bu:

insan:

ilişkilerinde:

de:

çok:

değerlidir.

Bazen:

eşin:

sana:

bir:

şey:

anlatıyor.

Sen:

daha:

ilk:

cümlenin:

yarısında:

savunmaya:

geçiyorsun.

“Ama sen de…”

diyorsun.

Oysa:

belki:

önce:

dinlesen:

şunu:

anlayacaksın:

Karşındaki:

seni:

suçlamak:

istemiyor.

Sadece:

kırıldığını:

anlatıyor.

İşte:

dinlemek:

bazen:

ilişkiyi:

de:

kurtarır.

Fakat:

A‘râf 204’ün:

asıl:

konusu:

Kur’an’dır.

Ve:

Kur’an’a:

karşı:

bize:

çok:

sade:

bir:

edep:

öğretir:

Oku.

Dinle.

Sus.

Anlamaya çalış.

Sonra hayatına bak.

Çünkü:

Kur’an:

yalnız:

mezarlıkta:

okunacak:

bir:

metin:

değildir.

Yalnız:

güzel:

sesle:

dinlenecek:

bir:

metin:

değildir.

Yalnız:

duvara:

asılacak:

bir:

kutsal:

eşya:

değildir.

Kur’an:

kendi:

ifadesiyle:

basiret, hidayet ve rahmettir.

Basiret:

görmek:

içindir.

Hidayet:

yürümek:

içindir.

Rahmet:

insanın:

iyiliği:

içindir.

O hâlde:

Kur’an’ın:

gerçek:

saygısı:

yalnız:

onu:

yüksek:

bir:

yere:

koymak:

değildir.

Söylediğini ciddiye almaktır.

Belki de A‘râf 204’ün bize yönelttiği en güçlü soru şudur:

Kur’an okunduğunda yalnız sesini mi duyuyorum, yoksa gerçekten bana ne söylediğini dinlemeye hazır mıyım?

Çünkü:

insan:

bazen:

Kur’an’ı:

çok:

dinler

ama:

kendisine:

hiç:

konuşturmaz.

Ayet:

ise:

bizi:

tam:

tersine:

çağırır:

Bir an sus.

Kendi:

düşüncelerini:

biraz:

geri:

çek.

Vahyin:

sana:

ne:

söylediğini:

dinle.

Belki:

bir:

ayet:

sana:

çok:

uzun:

bir:

konuşmanın:

veremediği:

bir:

basiret:

verecektir.

Ve:

A‘râf 204’ün:

bize:

bıraktığı:

çok:

güçlü:

ölçü:

şudur:

Kur’an’a saygı yalnız onu güzel okumakla değil, okunduğunda gerçekten dinlemekle başlar. Sesini duy, anlamını ara, sana dokunan yerde dur ve kendi hayatını onun ışığında sorgulamaya cesaret et. Çünkü rahmete açılan kapılardan biri, vahyin karşısında konuşmayı bırakıp gerçekten dinleyebilmektir.

“Kur’an okunurken yalnız kulağını değil, dikkatini de ona çevir. Çünkü insan bazen aynı ayeti yüz kez duyar ama ilk kez gerçekten dinlediği gün değişir. Vahyin karşısında biraz sus; belki aradığın cevap, sen konuşmayı bıraktığında duyulacaktır.”
Ersan Karavelioğlu

Genişletmek için tıkla ...