📖 A‘râf Suresi 171. Ayette “Dağı Sanki Bir Gölgelikmiş Gibi Üzerlerine Kaldırdığımızda Onun Üzerlerine Düşeceğini Sandılar. ‘Size Verdiğimize Sımsıkı

A‘râf Suresi 171. Ayette “Dağı Sanki Bir Gölgelikmiş Gibi Üzerlerine Kaldırdığımızda Onun Üzerlerine Düşeceğini Sandılar. ‘Size Verdiğimize Sımsıkı Sarılın ve İçindekileri Hatırlayın ki Sakınasınız’ Dedik” İfadesi Ne Anlama Gelir ​

“Hakikati bilmek insanı tek başına değiştirmez; insanın bildiğine tutunması, onu hatırlaması ve kararlarını onun ışığında vermesi gerekir. Unutulan değer, hayatı yönlendirmeyen bilgiye dönüşür.”
Ersan Karavelioğlu

Genişletmek için tıkla ...

A‘râf Suresi'nin 170. ayetinde:

Kitab’a sımsıkı sarılanların, namazı dosdoğru kılanların ve ıslah için çalışanların mükâfatının Allah tarafından zayi edilmeyeceği

bildirilmişti.

1. ayet:

bu:

“Kitab’a sımsıkı sarılma”

ifadesinin:

Hz. Musa’nın kavmiyle ilgili:

çok çarpıcı bir tarihsel sahnesine:

geri döner.

Ayetin yaklaşık anlamı şöyledir:

“Hani dağı sanki bir gölgelikmiş gibi üzerlerine kaldırmıştık da onun üzerlerine düşeceğini sanmışlardı. ‘Size verdiğimize kuvvetle sarılın ve içindekileri hatırlayın ki takvaya eresiniz’ demiştik.”

Burada:

bir dağ,

bir ahit,

bir Kitap,

“sımsıkı tutunma”

emri

ve:

hatırlama

vardır.

Ayet:

yalnız geçmişte yaşanan:

olağanüstü bir hadiseyi:

anlatmaz.

İnsana:

çok temel bir:

soru sorar:

Allah’ın sana verdiği hakikati ne kadar ciddiye alıyorsun?

Çünkü:

bilginin:

hayatı değiştirebilmesi için:

yalnız bilinmesi:

değil,

tutulması, hatırlanması ve yaşanması

gerekir.

“Dağı Üzerlerine Kaldırdık” İfadesi Ne Anlama Gelir ​

Ayetin Arapçasında:

“nataqnâ’l-cebele fevkahum”

ifadesi:

yer alır.

Bu:

dağın:

yerinden kaldırılıp:

onların üzerine:

yükseltilmesi:

anlamını:

taşır.

Kur’an:

olayı:

olağanüstü:

bir ilahî hadise:

olarak:

sunar.

İnsanların:

üzerlerinde:

büyük bir dağ:

bulunduğunu:

gördükleri:

ve:

onun üzerlerine:

düşeceğini:

düşündükleri:

bildirilir.

Dağın Nasıl Kaldırıldığı Açıklanıyor mu ​

Hayır.

Ayet:

olayın:

mekanizmasını:

anlatmaz.

Dağın:

hangi fiziksel süreçle:

yükseldiğini,

ne kadar süre:

orada kaldığını

ve:

ayrıntılı olarak:

nasıl gerçekleştiğini:

söylemez.

Bu nedenle:

Kur’an’ın:

vermediği teknik:

ayrıntıları:

kesin bilgi gibi:

sunmamak gerekir.

Kesin olan:

ayette olayın Allah’ın kudretiyle gerçekleşen olağanüstü bir hadise olarak anlatılmasıdır.

“Sanki Bir Gölgelikmiş Gibi” Ne Demektir ​

Ayet:

dağın:

onların üzerinde:

“zulle”

gibi:

durduğunu:

söyler.

Bu kelime:

gölgelik,

üstünü örten:

bir örtü:

veya:

bulut gibi:

yukarıdan:

kaplayan bir yapı:

anlamı taşıyabilir.

Yani:

insanların:

başlarının üzerinde:

devasa:

bir kütle:

varmış gibi:

bir sahne:

tasvir edilir.

“Üzerlerine Düşeceğini Sandılar” İfadesi Ne Anlatıyor ​

Bu ifade:

onların:

olayın:

ciddiyetini:

çok güçlü biçimde:

hissettiklerini:

gösterir.

Dağ:

üzerlerinde:

durmaktadır.

Ve:

onun:

kendilerine:

düşeceğini:

düşünmektedirler.

Bu:

sıradan:

bir uyarı:

değildir.

İnsanlara:

aldıkları:

ilahî ahdin:

ne kadar ciddi:

olduğu:

çarpıcı bir:

biçimde:

hatırlatılmaktadır.

Bu Olay Hangi Ahitle İlgilidir ​

Bağlam:

Hz. Musa’nın kavminin:

kendilerine verilen:

vahiy

ve:

ilahî hükümlerle:

ilişkisini:

anlatmaktadır.

Buradaki:

“Size verdiğimize sımsıkı sarılın.”

ifadesi:

kendilerine:

verilen Kitab’a,

hükümlere

ve:

ilahî ahde:

bağlı kalmaları:

emridir.

Yani:

mesele:

yalnız dağ:

değildir.

Dağın:

altındaki:

esas mesaj:

ahit ve sorumluluktur.

“Size Verdiğimize Sımsıkı Sarılın” Ne Demektir ​

Bu ifade:

bir önceki:

1. ayetle:

çok güçlü:

bir şekilde:

bağlantılıdır.

1. ayette:

“Kitab’a sımsıkı sarılanlar”

övülmüştü.

1. ayette:

Hz. Musa’nın kavmine:

“Size verdiğimize kuvvetle sarılın.”

denir.

Yani:

vahiy:

hafife alınacak:

bir öğütler:

koleksiyonu:

değildir.

Ciddiyetle tutulması gereken bir hayat ölçüsüdür.

“Kuvvetle Sarılmak” Fiziksel Bir Tutma mıdır ​

Asıl vurgu:

yalnız:

elle tutmak:

değildir.

Kitab’a:

kuvvetle sarılmak:

onu:

ciddiye almak,

öğrenmek,

korumak,

hükümlerini:

önemsemek

ve:

hayata:

taşımak:

anlamındadır.

Bir insan:

Kitab’ı:

elinde:

çok sıkı:

tutabilir.

Ama:

hayatında:

hiçbir ölçüsünü:

uygulamıyorsa:

manevi anlamda ona tutunmuş sayılmaz.

İnsan Hakikate Neden “Sımsıkı” Tutunmak Zorundadır ​

Çünkü:

insanın:

dikkati:

kolayca:

dağılabilir.

Çıkar:

hakikati:

unutturabilir.

Öfke:

adaleti:

unutturabilir.

Arzu:

sınırları:

unutturabilir.

Kalabalık:

insanı:

kendi vicdanından:

uzaklaştırabilir.

Bu yüzden:

hakikat:

yalnız:

bir kez:

öğrenilecek:

bir şey değildir.

Sürekli korunması gereken bir yön duygusudur.

“İçindekileri Hatırlayın” Ne Anlama Gelir ​

Ayet:

yalnız:

“Kitab’ı alın.”

demiyor.

“İçindekileri hatırlayın.”

diyor.

Bu:

çok önemlidir.

Çünkü:

bir kitabın:

fiziksel olarak:

var olması:

yeterli değildir.

İnsan:

onun:

ne söylediğini:

hatırlamalı,

hayatın:

karar anlarında:

o ölçüleri:

yeniden:

aklına:

getirmelidir.

Bilmek ile Hatırlamak Arasında Neden Fark Vardır ​

İnsan:

bir şeyi:

çok iyi:

bilebilir.

Ama:

tam ihtiyacı olduğu:

anda:

onu:

unutabilir.

Örneğin:

öfkenin:

zararını:

bilir.

Ama:

öfke anında:

bütün bilgisini:

unutur.

Haksız kazancın:

yanlış olduğunu:

bilir.

Ama:

para önüne:

geldiğinde:

hatırlamak:

istemeyebilir.

Bu yüzden:

ahlak yalnız bilgi değil, doğru anda doğru bilgiyi hatırlayabilme yeteneğidir.

Kur’an’da Hatırlama Neden Bu Kadar Önemlidir ​

Çünkü:

insanın:

en temel:

manevi sorunlarından biri:

unutmaktır.

Allah’ı:

unutabilir.

Ölümü:

unutabilir.

Hesabı:

unutabilir.

Nimetleri:

unutabilir.

Verdiği:

sözleri:

unutabilir.

Bu nedenle:

vahiy:

insana:

yalnız yeni:

bilgi vermez.

Bazen:

zaten bildiği:

hakikati:

yeniden hatırlatır.

Dağ Gibi Büyük Bir Uyarı Gören İnsan Neden Daha Sonra Yine Yanlış Yapabilir ​

Çünkü:

olağanüstü bir olay:

insanı:

etkileyebilir.

Ama:

tek başına:

kalıcı bir:

karakter:

oluşturmayabilir.

İnsan:

çok güçlü:

bir deneyim:

yaşar.

Ağlar.

Söz verir.

Değişeceğini:

söyler.

Ama:

zaman geçince:

o duygunun:

etkisi:

azalabilir.

Kalıcı değişim:

anı yaşamaktan çok, o anın anlamını hayatın içine taşımayı gerektirir.

Korku İnsanı Kalıcı Olarak İyi Yapar mı ​

Her zaman:

hayır.

Korku:

insanı:

bir süre:

durdurabilir.

Ama:

ahlaki olgunluk:

yalnız:

korkuya:

dayanırsa,

korku:

ortadan kalktığında:

davranış da:

değişebilir.

Bu yüzden:

ayet:

yalnız:

dağın oluşturduğu:

korkuyla:

bitmez.

Ardından:

“Size verdiğimize sımsıkı sarılın ve içindekileri hatırlayın.”

der.

Yani:

korkudan bilince geçiş

gereklidir.

Allah’a Kulluk Yalnız Korkuya mı Dayanmalıdır ​

Hayır.

Kur’an’ın:

Allah-insan ilişkisi:

yalnız:

korkuya:

indirgenemez.

Allah’ın:

rahmeti,

bağışlaması,

nimetleri,

sevgisi,

adaleti

ve:

kulun:

şükrü:

bu ilişkinin:

parçalarıdır.

Takva:

da:

yalnız:

dehşet içinde:

yaşamak:

değildir.

Allah’a karşı bilinçli bir sorumluluk taşımaktır.

“Belki Takva Sahibi Olursunuz” Ne Demektir ​

Ayet:

emrin:

amacını:

da:

açıklar:

“Leallekum tettekûn.”

Yani:

“Umulur ki sakınırsınız, takva sahibi olursunuz.”

Demek ki:

Kitab’a:

sımsıkı sarılmak

ve:

içindekileri:

hatırlamak:

insanda:

takva:

oluşturmalıdır.

Takva:

bilginin:

ahlaki bilinç ve davranışa dönüşmesidir.

Takva Sadece Günahlardan Korkmak mıdır ​

Takva:

bundan:

daha geniştir.

Allah’ın:

huzurunda:

yaşadığının:

bilincinde olmak,

doğru ile:

yanlış arasında:

dikkatli:

davranmak,

hakları:

gözetmek,

kendi:

nefsini:

sorgulamak

ve:

Allah’a karşı:

sorumluluk:

hissetmek:

takvanın:

boyutları arasındadır.

Bu nedenle:

takva:

hayattan kaçmak değil, hayatı bilinçle yaşamaktır.

Ayet Günümüzde Bize Kitap ve Bilgi Konusunda Ne Söyler ​

Bugün:

insanın:

bilgiye ulaşması:

çok kolaydır.

Binlerce:

kitap,

makale,

video,

ders

ve:

dinî içerik:

birkaç saniye:

uzaklıktadır.

Ama:

bilginin:

çoğalması:

karakterin:

otomatik olarak:

gelişmesi:

anlamına gelmez.

Asıl soru:

şudur:

Bildiğimiz şeylerden hangileri hayatımızı gerçekten değiştiriyor?

Çünkü:

bilgi:

toplanabilir.

Ama:

hikmet:

yaşanmalıdır.

A‘râf Suresi 170. ve 171. Ayetler Birlikte Ne Söylüyor ​

1. ayette:

Kitab’a sımsıkı sarılanlar

övülmüş,

namazı:

dosdoğru kılanların

ve:

ıslah edenlerin:

mükâfatının:

zayi edilmeyeceği:

bildirilmişti.

1. ayette:

aynı:

tutunma

fikrinin:

Hz. Musa’nın kavmine:

yöneltilmiş eski:

bir emir olduğunu:

görüyoruz:

“Size verdiğimize kuvvetle sarılın ve içindekileri hatırlayın.”

Yani:

iki ayet:

birlikte:

şunu söyler:

Vahye sahip olmak yeterli değildir; vahye tutunmak gerekir.

Ve:

tutunmak:

yalnız:

söylem değil,

hatırlama ve yaşama

gerektirir.

Sonuç: A‘râf Suresi 171. Ayet Bize Ne Öğretiyor ​

A‘râf Suresi 171. ayet:

çok büyük:

bir dağın:

insanların:

üzerinde:

gölgelik gibi:

durduğu:

sarsıcı:

bir sahneyle:

başlar.

İnsanlar:

dağın:

üzerlerine:

düşeceğini:

düşünür.

Bu:

çok güçlü:

bir korku:

anıdır.

Ama:

ayetteki:

asıl mesaj:

dağın:

ne kadar büyük:

olduğu:

değildir.

Asıl mesaj:

dağın altında:

söylenen:

şu cümledir:

“Size verdiğimize sımsıkı sarılın.”

Yani:

Hakikati ciddiye alın.

Ardından:

ikinci emir:

gelir:

“İçindekileri hatırlayın.”

Yani:

Bildiğinizi unutmayın.

Ve:

sonunda:

amaç:

bildirilir:

“Umulur ki takva sahibi olursunuz.”

Bu:

aslında:

insanın:

manevi gelişimini:

üç aşamada:

anlatan:

çok güçlü:

bir çizgidir:

Al.

Tutun.

Hatırla.

Sonra:

hayatını:

ona göre:

şekillendir.

İnsan:

bazen:

çok güçlü:

manevi anlar:

yaşar.

Bir cenazeye:

gider.

Ölümü:

çok derinden:

hisseder.

“Hayat gerçekten kısa.”

der.

Bir hastalık:

geçirir.

Sağlığın:

değerini:

anlar.

“Bundan sonra kendime dikkat edeceğim.”

der.

Büyük:

bir sıkıntıdan:

kurtulur.

“Bu nimeti hiç unutmayacağım.”

der.

Bir yanlışının:

sonucunu:

ağır biçimde:

yaşar.

“Bir daha asla.”

der.

Ama:

haftalar:

geçer.

Aylar:

geçer.

Hayat:

yeniden:

normalleşir.

Ve:

insan:

unutmaya:

başlar.

İşte:

A‘râf 171’in:

“Hatırlayın.”

emri:

tam burada:

hayatımıza:

dokunur.

Çünkü:

insanın:

sorunu:

her zaman:

hakikati:

hiç öğrenmemiş:

olması değildir.

Bazen:

öğrendiğini:

unutmasıdır.

İnsan:

ölümlü olduğunu:

bilir.

Ama:

ölmeyecekmiş:

gibi:

yaşayabilir.

Malın:

geçici olduğunu:

bilir.

Ama:

onu:

hayatının:

bütün anlamı:

hâline:

getirebilir.

İnsanları:

kırmaması gerektiğini:

bilir.

Ama:

öfkelendiğinde:

bildiğini:

unutabilir.

Allah’ın:

gördüğünü:

bilir.

Ama:

kimse:

kendisine:

bakmadığında:

bunu:

hesaba katmayabilir.

Demek ki:

bilgi:

tek başına:

yetmez.

Hatırlama disiplini gerekir.

Namaz:

bunun için:

bir hatırlatmadır.

Kur’an:

okumak:

bir hatırlatmadır.

Dua:

bir hatırlatmadır.

Tefekkür:

bir hatırlatmadır.

Ölümü:

düşünmek:

bir hatırlatmadır.

Geçmiş hatalardan:

ders çıkarmak:

bir hatırlatmadır.

İyi insanların:

sözlerini:

dinlemek:

bir hatırlatmadır.

Çünkü:

insan:

unutur.

Ve:

unutmak:

yalnız zihinsel:

bir problem:

değildir.

Bazen:

ahlaki:

bir probleme:

dönüşür.

Ayetin:

“kuvvetle tutunmak”

ifadesi de:

çok önemlidir.

Çünkü:

hayat:

insanın:

değerlerini:

sürekli:

test eder.

Dürüstlüğe:

tutunmak:

kolaydır:

ta ki:

yalan:

sana:

büyük bir:

kazanç:

sağlayana kadar.

Adalete:

tutunmak:

kolaydır:

ta ki:

haksız olan:

senin:

sevdiğin biri:

olana kadar.

Merhamete:

tutunmak:

kolaydır:

ta ki:

sana:

kötülük yapan:

birine:

merhamet:

göstermen gerekene:

kadar.

Sabra:

tutunmak:

kolaydır:

ta ki:

beklediğin şey:

gecikene kadar.

İnanca:

tutunmak:

kolaydır:

ta ki:

hayat:

istediğin gibi:

gitmeyene kadar.

İşte:

“sımsıkı sarılmak”

bu zamanlarda:

anlam kazanır.

İnsanın:

değerleri:

rahatlık döneminde:

söyledikleriyle:

değil,

bazen:

baskı altında:

verdiği kararlarla:

daha açık:

ortaya çıkar.

Ayet:

aynı zamanda:

korkunun:

sınırını da:

düşündürür.

İnsanların:

üzerinde:

dağ vardır.

Korkmaktadırlar.

Ama:

Kur’an:

“Korktular ve mesele bitti.”

demez.

Onlara:

“Hatırlayın.”

der.

Çünkü:

din:

yalnız:

korkuyla:

yaşanamaz.

Korku:

insanı:

uyandırabilir.

Ama:

onu:

yolda tutacak:

şey:

bilinç,

iman,

sevgi,

şükür,

sorumluluk

ve:

takvadır.

Bir çocuğu:

sürekli:

cezayla:

doğru davranmaya:

zorlayabilirsin.

Ama:

o:

doğrunun:

neden doğru:

olduğunu:

anlamadıysa,

ceza:

ortadan:

kalktığında:

davranış:

değişebilir.

Olgunluk:

“Cezalandırılacağım için yapmıyorum.”

seviyesinden:

“Bu yanlış olduğu için yapmıyorum.”

seviyesine:

doğru:

ilerleyebilmektir.

Takva:

da:

böyle:

derin bir:

bilinç:

oluşturur.

Ayetin:

önceki ayetle:

bağlantısı ise:

çok güzeldir.

170:

“Kitab’a sımsıkı sarılanlar…”

dedi.

171:

“Size verdiğimize sımsıkı sarılın…”

diyor.

Bu:

sanki:

Kur’an’ın:

bize:

aynı mesajı:

iki farklı:

zamandan:

söylemesidir:

Kitabı yalnız miras alma.

Yalnız oku.

Yalnız taşıma.

Ona tutun.

Ve:

tutunduğun şey:

seni:

değiştirsin.

Çünkü:

bir insan:

Kur’an’ı:

başkalarını:

yargılamak için:

çok iyi:

kullanabilir.

Ama:

asıl mesele:

Kur’an’ın:

kendisini:

yargılamasına:

izin verip vermediğidir.

“Ben nerede yanlış yapıyorum?”

“Benim düzeltmem gereken ne var?”

“Ben hangi ayeti yalnız başkasına uyguluyorum?”

“Ben hangi hakikati bildiğim hâlde yaşamıyorum?”

İşte:

Kitab’a:

tutunmanın:

en dürüst:

soruları:

bunlardır.

Belki de A‘râf 171’in bize yönelttiği en güçlü soru şudur:

Hayatımızda bizi sarsan olaylar geçip gittikten sonra öğrendiğimiz dersleri koruyabiliyor muyuz, yoksa tehlike uzaklaşınca verdiğimiz sözleri de mi unutuyoruz?

Çünkü:

asıl değişim:

dağ:

başının üzerindeyken:

“Tamam.”

demek değildir.

Dağ:

ortadan kalktıktan sonra:

da:

sözünü:

hatırlayabilmektir.

Ve:

ayet:

bize:

çok sade:

ama çok büyük:

bir hayat ölçüsü:

bırakır:

Hakikati öğren.

Ona sımsıkı tutun.

Unutmamak için sürekli hatırla.

Ve bildiğin şey seni daha takvalı, daha adil ve daha bilinçli bir insana dönüştürsün.

“Sarsıldığın anda verdiğin sözden çok, hayat normale döndüğünde o sözü hâlâ hatırlayıp hatırlamadığın önemlidir. Hakikate gerçekten tutunmak, korku geçtikten sonra da doğru bildiğin yolda kalabilmektir.”
Ersan Karavelioğlu

Genişletmek için tıkla ...