📖 A‘râf Suresi 133. Ayette “Bunun Üzerine Biz de Ayrı Ayrı Mucizeler Olarak Üzerlerine Tufanı, Çekirgeleri, Haşereleri, Kurbağaları ve Kanı Gönderdik

A‘râf Suresi 133. Ayette “Bunun Üzerine Biz de Ayrı Ayrı Mucizeler Olarak Üzerlerine Tufanı, Çekirgeleri, Haşereleri, Kurbağaları ve Kanı Gönderdik; Yine de Büyüklük Tasladılar ve Suçlu Bir Toplum Oldular” İfadesi Ne Anlama Gelir ​

“Uyarıların artması, insanın mutlaka değişeceği anlamına gelmez. Bazen delil çoğalır ama kibir de aynı ölçüde direnebilir.”
Ersan Karavelioğlu

Genişletmek için tıkla ...

A‘râf Suresi'nin 132. ayetinde Firavun toplumu:

“Bizi büyülemek için bize ne tür bir ayet getirirsen getir, biz sana iman edecek değiliz.”

demişti.

1. ayette ise onların bu inatçı tutumuna karşı peş peşe gelen uyarılar anlatılır:

“Bunun üzerine biz de ayrı ayrı mucizeler olarak üzerlerine tufanı, çekirgeleri, haşereleri, kurbağaları ve kanı gönderdik. Yine de büyüklük tasladılar ve suçlu bir toplum oldular.”

Bu ayet:

çok dikkat çekici bir örüntü gösterir:

delil gelir,

uyarı gelir,

sıkıntı gelir,

fakat insan:

yine de:

değişmemeyi seçebilir.

Buradaki asıl mesele:

yalnız afetlerin kendisi değildir.

Asıl mesele:

uyarı karşısındaki insan tavrıdır.

“Bunun Üzerine” İfadesi Neyi Gösterir ​

Bu ifade:

önceki ayetlerle:

doğrudan bağlantı kurar.

Onlar:

“Ne getirirsen getir inanmayacağız.”

demişlerdi.

Bunun ardından:

birden fazla:

açık işaret ve sıkıntı

gelir.

Yani:

reddediş devam ettikçe uyarılar da artar.

“Ayrı Ayrı Mucizeler” Ne Demektir ​

Ayet:

tek bir olaydan değil,

birden fazla:

belirgin işaretten

söz eder.

Bunlar:

aynı anda olmak zorunda değildir.

İfade:

peş peşe gelen:

farklı uyarıları

gösterir.

Yani:

tek bir olağanüstü olay değil, tekrar eden bir uyarı dizisi vardır.

“Tufan” Burada Ne Anlama Gelir ​

Türkçede:

“tufan”

kelimesi:

çok büyük sel ve su baskını

çağrıştırır.

Ayet bağlamında da:

yaygın ve ağır bir su felaketi veya büyük bir taşkın

olarak anlaşılmıştır.

Ama:

ayetin vermek istediği temel mesaj:

tufanın:

uyarı niteliği taşımasıdır.

Çekirgelerin Gönderilmesi Ne Anlama Gelir ​

Çekirgeler:

özellikle tarımsal toplumlarda:

çok büyük yıkım oluşturabilir.

Tarlaları:

ürünleri,

bitkileri

kısa sürede:

tüketebilirler.

Bu nedenle:

çekirge istilası:

ekonomik ve gıda açısından:

çok ağır bir tehdit

oluşturabilir.

“Haşereler” veya “Bitler” İfadesi Ne Anlama Gelir ​

Ayetin Arapçasındaki kelime:

çeşitli meallerde:

bitler, haşereler veya küçük zararlılar

şeklinde çevrilebilir.

Tefsirlerde:

farklı yorumlar bulunur.

Bu nedenle:

tek bir biyolojik türü:

kesinmiş gibi söylemektense:

insanlara ve yaşam düzenine musallat olan küçük zararlı canlılar

olarak anlamak daha temkinlidir.

Kurbağaların Gönderilmesi Neden Dikkat Çekicidir ​

Çünkü:

kurbağalar:

normalde:

doğal hayatın bir parçasıdır.

Ama sayı:

kontrolsüz biçimde arttığında:

gündelik hayatı:

çok ciddi şekilde:

zorlaştırabilir.

Yani:

normal olan bir şey:

aşırılaştığında:

rahatsız edici ve yıkıcı hâle gelebilir.

“Kan” Ne Anlama Gelir ​

Ayet:

üzerlerine:

kan

gönderildiğini bildirir.

Tefsirlerde:

özellikle su kaynaklarının:

kana dönüşmesi veya kan görünümü alması

üzerinde yorumlar yapılmıştır.

Ancak ayetin özünde:

ayrıntılı fiziksel mekanizmadan çok:

açık ve sarsıcı bir uyarı

vurgulanır.

Bu Olayların Hepsi Gerçek Mucize Olarak mı Anlatılır ​

Kur’an’ın kıssa anlatısında:

bunlar:

Allah tarafından gönderilen:

ayetler ve uyarılar

olarak sunulur.

Yani:

metin bunları:

Hz. Musa’nın peygamberlik bağlamındaki:

olağanüstü işaretler

olarak ele alır.

Bunu:

sadece sembolik bir anlatı

diye indirgemek:

metnin açık akışıyla:

uyuşmaz.

Doğal Sebepler Olması Mucize Olmasına Engel midir ​

Hayır.

İnanan biri açısından:

bir olayın:

doğal mekanizmalarla gerçekleşmesi:

Allah’ın yaratmasıyla:

çelişmez.

Ama Kur’an:

buradaki olayların:

belirli bir uyarı bağlamında:

gönderildiğini:

özellikle bildirir.

Yani:

sebep ile anlam birbirini dışlamak zorunda değildir.

Bu Ayet Bugünkü Afetleri de Aynı Şekilde Açıklamamızı Gerektirir mi ​

Hayır.

Bu çok önemli bir ayrımdır.

Burada:

vahiy,

belirli bir topluma yönelik:

belirli uyarıların anlamını:

açıkça bildiriyor.

Bugünkü:

sel,

deprem,

salgın,

çekirge istilası,

kuraklık

gibi olaylar için:

vahiy olmadan:

“Bu kesin şu günahın cezasıdır.”

demek doğru değildir.

Uyarıların Çokluğu Neden Onları İkna Etmedi ​

Çünkü:

bir önceki ayette:

zaten:

“Ne getirirsen getir inanmayacağız.”

demişlerdi.

Yani:

sorun:

yalnız delil eksikliği değildir.

Zihin:

önceden:

kapalıdır.

Bu nedenle:

daha fazla işaret:

her zaman:

daha fazla iman:

üretmez.

“Yine de Büyüklük Tasladılar” Ne Demektir ​

Bu ifade:

kibirlerini:

koruduklarını

gösterir.

İnsan:

bazen:

yanıldığını kabul etmek yerine:

daha da:

sertleşebilir.

Çünkü:

“Ben yanlışmışım.”

demek:

ona ağır gelebilir.

Kibir:

insanın:

gerçeğe yaklaşmasını:

engelleyebilir.

Kibir ile Delil Arasında Nasıl Bir İlişki Vardır ​

Delil:

zihne hitap eder.

Ama kibir:

insanın:

o delile karşı:

nasıl davranacağını

etkileyebilir.

Bir kişi:

gerçeği anlamış olsa bile:

“Ben bunu kabul edersem küçülürüm.”

diye düşünürse:

reddetmeye devam edebilir.

İnsan Neden Uyarıya Rağmen Değişmeyebilir ​

Çünkü değişmek:

yalnız bilgi meselesi değildir.

Değişim:

bazen:

gururdan vazgeçmeyi,

alışkanlıkları değiştirmeyi,

çıkar kaybetmeyi

gerektirir.

Bu yüzden:

insan:

doğruyu görüp:

yanlışa:

devam edebilir.

“Suçlu Bir Toplum Oldular” Ne Anlama Gelir ​

Bu ifade:

yalnız:

yanlış bilgiye sahip olmak

anlamına gelmez.

Onların:

zulüm,

kibir,

inat,

haksızlık

ve bilinçli reddediş

gibi davranışlarını:

işaret eder.

Yani:

mesele:

ahlaki sorumluluk

taşır.

Bir Toplumun Tamamına “Suçlu” Demek Her Bireyin Aynı Olduğu Anlamına mı Gelir ​

Hayır.

Kur’an’da toplumsal ifadeler:

çoğu zaman:

baskın yönü,

hâkim tutumu

ve kolektif davranışı:

anlatır.

Her bireyin:

aynı derecede:

aynı tavrı göstermiş olduğunu:

otomatik olarak:

varsaymak gerekmez.

Bu nedenle:

toplumsal anlatımlarda:

genellemenin bağlamını

korumak gerekir.

Sürekli Uyarı Almak İnsanı Daha Duyarlı mı, Daha Duyarsız mı Yapar ​

Her ikisi de olabilir.

Bazı insanlar:

uyarıdan:

ders çıkarır.

Bazıları ise:

alışır.

İlk başta:

çok sarsıcı olan şey:

zamanla:

normalleşebilir.

Bu yüzden:

uyarının varlığı kadar, insanın ona açık olması da önemlidir.

A‘râf Suresi 132. ve 133. Ayetler Birlikte Ne Söylüyor ​

1. ayette:

Firavun toplumu:

“Ne getirirsen getir inanmayacağız.”

demişti.

1. ayette ise:

tufan,

çekirgeler,

haşereler,

kurbağalar

ve kan

gibi:

arka arkaya:

işaretler gelir.

Ama sonuç:

“Yine de büyüklük tasladılar.”

olur.

Yani:

önce:

zihin kapatılır.

Sonra:

gelen deliller de:

o kapalı zihin tarafından reddedilir.

Sonuç: A‘râf Suresi 133. Ayet Bize Ne Öğretiyor ​

A‘râf Suresi 133. ayet:

insanın:

uyarı karşısındaki tavrını:

çok çarpıcı biçimde gösterir.

Firavun toplumu:

önce:

“Ne getirirsen getir inanmayacağız.”

demişti.

Sonra:

bir değil,

birden fazla:

sarsıcı olayla:

karşılaşırlar.

Tufan gelir.

Çekirgeler gelir.

Haşereler gelir.

Kurbağalar gelir.

Kan gelir.

Bütün bunlar:

Kur’an’ın anlatısında:

açık işaretler

olarak sunulur.

Ama:

onlar:

yine de:

kibirlenir.

Burada:

çok önemli bir insanlık dersi vardır:

İnsan her zaman bilgi eksikliğinden dolayı yanlışta kalmaz.

Bazen:

bilgi vardır.

Delil vardır.

Uyarı vardır.

Ama:

ego:

daha güçlüdür.

İnsan:

yanıldığını kabul etmek istemez.

Çünkü:

bir fikri değiştirmek:

bazen:

bir cümleyi değiştirmek kadar:

kolay değildir.

İnsan:

o fikir üzerine:

kimlik kurmuş olabilir.

Çıkar kurmuş olabilir.

Statü kurmuş olabilir.

Çevre kurmuş olabilir.

Bu yüzden:

gerçeği kabul etmek:

ona:

çok pahalı

gelebilir.

Ayetin bir başka önemli yönü:

sıkıntıların:

nasıl yorumlanacağıdır.

Bu kıssada:

vahiy bize:

bu olayların:

Firavun toplumuna yönelik:

belirli uyarılar olduğunu

bildirir.

Ama:

bugün yaşanan:

her doğal felaket için:

aynı kesinliği:

biz taşıyamayız.

Bir şehirde:

deprem olduğunda:

“Oradakiler şöyleydi, Allah bunun için yaptı.”

demek:

hem:

bilmediğimiz bir konuda:

Allah adına konuşmak,

hem de:

acı çeken insanlara:

haksızlık etmek

olabilir.

Daha doğru tavır:

nedenleri:

araştırmak,

insanlara:

yardım etmek,

önlem almak

ve:

manevi olarak:

kendi hayatımızı:

sorgulamaktır.

Ayet bize:

başkasının felaketinden:

hüküm çıkarmayı değil,

kendi kalbimizin:

uyarı karşısında nasıl davrandığını

düşündürmelidir.

Asıl soru:

şudur:

Hayat bize:

aynı hatayı:

kaç kez gösteriyor?

Aynı ilişki:

neden tekrar bozuluyor?

Aynı yanlış karar:

neden tekrar:

aynı sonucu veriyor?

Aynı uyarıya rağmen:

neden:

aynı yerde:

ısrar ediyoruz?

Bazen insan:

mucize bekler.

Ama:

hayat zaten:

ona:

defalarca:

aynı şeyi:

söylüyor olabilir.

Belki de A‘râf 133’ün bize yönelttiği en güçlü soru şudur:

Gerçekten daha fazla işarete mi ihtiyacımız var, yoksa zaten gördüğümüz işaretleri kabul edecek kadar tevazuya mı?

Çünkü:

hakikate giden yolun önündeki engel:

her zaman:

bilgisizlik değildir.

Bazen:

en büyük engel:

“Ben yanılmış olamam.”

diyen:

insanın kendi kibridir.

“İnsanın önündeki işaretler çoğaldığı hâlde kalbi değişmiyorsa, eksik olan belki delil değil tevazudur. Hakikati görmek gözün işi olabilir; fakat onu kabul etmek bazen egonun geri çekilmesini ister.”
Ersan Karavelioğlu

Genişletmek için tıkla ...