Yûsuf Suresi 12. Ayette “Yarın Onu Bizimle Gönder; Gezsin, Oynasın. Biz Onu Mutlaka Koruyacağız” İfadesi Ne Anlama Gelir 
⠀
Yûsuf Suresi 12. Ayet Ne Söylüyor
Ayetin genel anlamı şöyledir: “Yarın onu bizimle gönder; gezip eğlensin, oynasın. Şüphesiz biz onu mutlaka koruyacağız.” Ayetin Arapçası “Ersilhu me‘anâ ğaden yerta‘ ve yel‘ab ve innâ lehû lehâfizûn.” şeklindedir.Bu cümle ilk bakışta masum bir kardeşlik teklifidir. Kardeşler Yûsuf’un dışarı çıkmasını, kendileriyle birlikte vakit geçirmesini ve oyun oynamasını istemektedir. Ayrıca babalarına onun güvenliğini üstlenecekleri konusunda son derece güçlü bir güvence verirler. Fakat önceki ayetleri okuyan kişi onların Yûsuf’u kuyuya bırakmayı planladığını bildiği için ayetin asıl gerilimini görür: Dışarıdaki söz ile içerideki niyet birbirinden tamamen ayrılmıştır.
Bu nedenle Yûsuf 12 yalnız çocukların oyun hakkından veya kardeşlerin birlikte vakit geçirmesinden söz etmez; aynı zamanda emanet, güven, söz, sorumluluk ve manipülasyon üzerine güçlü bir ahlak dersi verir.
“Yarın Onu Bizimle Gönder” İfadesi Ne Anlama Gelir
Kardeşler Hz. Yakup’tan Yûsuf’u ertesi gün kendileriyle göndermesini isterler. Bunun gerçekleşebilmesi için babalarının onlara çocuğun güvenliğini emanet etmesi gerekmektedir. Dolayısıyla mesele yalnız bir izin talebi değil, aynı zamanda bir güven devridir.Bir ebeveyn çocuğunu başka birinin yanında gönderdiğinde yalnızca “izin” vermiş olmaz; o kişiye son derece değerli bir emanet bırakır. Yûsuf’un kardeşleri de tam olarak böyle bir emaneti üstlenmeye çalışmaktadır. Problem, onların güven istemesi değil; bu güveni daha baştan kötüye kullanmayı planlamış olmalarıdır.
Ayet bu açıdan bize şu ölçüyü öğretir: Bir emaneti istemek kolaydır; ona sadık kalmak karakter ister.
“Yerta‘” Kelimesi Ne Anlama Gelir
Ayetteki “yerta‘” kelimesi, bağlama göre rahatça dolaşmak, faydalanmak, gezmek, yiyip içmek veya açık alanda serbestçe vakit geçirmek gibi anlam tonları taşıyabilir. Kıraat ve tefsirlerde kelimenin okunması ve anlam nüansları hakkında farklı açıklamalar bulunur.Türkçe meallerde bu nedenle “gezsin”, “gönlünce dolaşsın”, “eğlensin” veya “yesin içsin” gibi farklı karşılıklarla karşılaşılabilir. Bunların temelinde ortak bir fikir vardır: Yûsuf’un kardeşleriyle birlikte dışarı çıkması, ferahlaması ve doğal bir gençlik/çocukluk etkinliği içinde bulunması.
Bu farklı çeviriler Kur’an’ın değiştiği anlamına gelmez. Arapça kelimenin anlam alanını Türkçeye taşıma tercihleri farklılaşabilir. Meal ile vahyin Arapça aslını ayırmanın önemi burada da görülür.
“Ve Yel‘ab — Oynasın” İfadesi Oyun Hakkında Ne Öğretiyor
Ayette açık biçimde “oynasın” anlamına gelen bir ifade vardır. Bu son derece dikkat çekicidir; çünkü oyun burada kendi başına ahlaken kötü bir davranış olarak sunulmaz. Kardeşlerin oyunu gerekçe olarak kullanmaları samimiyetsizdir, fakat oyunun kendisi yanlış değildir.Çocukların ve gençlerin oynaması, hareket etmesi, sosyalleşmesi ve dinlenmesi insani hayatın doğal parçalarıdır. Din, insanı sürekli ağır bir ciddiyet içinde yaşamaya mahkûm eden bir anlayış değildir. Elbette oyun insanın bütün sorumluluklarını yok edecek hâle gelirse veya zararlı içerik taşıyorsa ayrıca değerlendirilir; fakat dinlenmek ve oyun oynamak tek başına günah değildir.
Yûsuf 12 bu açıdan, çocukluğu yalnız ders, disiplin ve görevlerden ibaret görmenin de dengeli olmadığını düşündürür.
Kur’an Oyunu Küçümsüyor mu
Hayır. Kur’an bazı bağlamlarda dünya hayatının geçici yönlerini anlatırken “oyun ve eğlence” ifadelerini eleştirel biçimde kullanabilir; fakat bu, her oyunun ve her eğlencenin haram veya değersiz olduğu anlamına gelmez. Bağlam önemlidir.Yûsuf 12’de kardeşlerin sunduğu “oynasın” gerekçesi, Hz. Yakup’a makul gelebilecek doğal bir faaliyet olarak aktarılır. Eğer oyun başlı başına ahlaken yanlış olsaydı, kardeşlerin ikna edici gerekçe olarak bunu kullanması anlatının içinde anlamını büyük ölçüde kaybederdi.
Dolayısıyla Kur’an’ın eleştirdiği şey, oyunun varlığı değil; hayatın bütününü sorumsuz bir oyuna dönüştürmek olabilir. Çocuk oyunu, spor, dinlenme ve meşru eğlence ile sorumluluktan kaçış aynı şey değildir.
Çocuğun Oyun ve Dinlenme İhtiyacı Dinî Açıdan Değerli midir
Evet. Çocukların sürekli yetişkin sorumlulukları altında tutulması sağlıklı değildir. Oyun onların sosyal becerilerini, hareket kabiliyetini, hayal gücünü ve ilişkilerini geliştiren önemli bir alan olabilir.Yûsuf kıssasında doğrudan modern çocuk gelişimi teorisi öğretilmiyor; ayeti bir psikoloji kitabına dönüştürmemek gerekir. Fakat oyunun doğal bir faaliyet olarak sunulması, çocukluğu yalnız görev ve cezayla tanımlayan aşırı katı yaklaşımlara karşı düşündürücüdür.
Din eğitimi de çocuğun bütün yaşantısını yasaklar ve korkular toplamına dönüştürmemelidir. Disiplin ile çocukluğun doğal ihtiyaçları arasında denge kurulmalıdır.
Kardeşlerin Söylediği Şey Doğruysa Neden Yalan Sayılabilir
Burada çok ince bir mesele vardır. “Yûsuf oynasın” sözü kendi başına mümkün ve makul bir cümledir. Fakat kardeşlerin gerçek hedefi oyun değil, Yûsuf’u babasından uzaklaştırıp kuyuya bırakmaktır.Bu bize yalanın yalnız tamamen uydurulmuş cümlelerden oluşmadığını gösterir. Bazen kişi teknik olarak doğru olabilecek bir bilgiyi, karşı tarafı gerçek niyetinden uzaklaştırmak için kullanabilir. Böyle durumlarda doğru kelimeler manipülatif bir bağlam içinde yanıltıcı hâle gelebilir.
Bir insan karşısındakine yalnız seçtiği parçayı gösterip asıl amacı saklıyorsa, “Ben yanlış bir kelime söylemedim” demesi ahlaki sorunu tamamen ortadan kaldırmaz. Dürüstlük sadece kelimelerin doğruluğu değil, iletişimin kasıtlı olarak yanıltıcı olmamasıdır.
“Biz Onu Mutlaka Koruyacağız” Sözü Neden Çok Güçlüdür
Ayette “ve innâ lehû lehâfizûn” denilir. Arapça yapıda vurgu güçlüdür; genel olarak “Şüphesiz biz onu kesinlikle koruyacağız” anlamı taşır. Kardeşler sıradan bir güvence değil, oldukça kararlı bir söz vermektedirler.İşte trajedi burada daha da büyür. Onlar koruma sözü verirken, aslında Yûsuf’a zarar verme planı taşımaktadırlar. Böylece emaneti koruma sözü, emaneti ele geçirmenin aracına dönüşür.
Bu davranış güven ihlalinin en ağır biçimlerinden biridir. Çünkü karşı taraf size tam da koruyacağınızı söylediğiniz için bir şey teslim etmektedir. O güveni kullanarak zarar vermek, yalnız zararın kendisini değil, güven ilişkisini de yaralar.
Birini Korumaya Söz Vermek Nasıl Bir Sorumluluk Doğurur
Bir insan başka birinin güvenliğini üstlendiğinde, kendi imkânı ölçüsünde ciddi bir sorumluluk kabul etmiş olur. Bu mutlak garanti anlamına gelmez; insan her tehlikeyi önleyemez. Fakat elinden gelen makul tedbirleri almak ve emaneti bilinçli biçimde tehlikeye atmamak gerekir.Örneğin bir ebeveyn çocuğunu bir yakına bıraktığında o kişi çocuğun güvenliğini önemsemelidir. Bir öğretmen öğrenciyi geziye götürdüğünde, bir işletme çalışanlarının güvenliğini üstlendiğinde veya bir kişi arkadaşının değerli eşyasını emanet aldığında benzer bir sorumluluk doğar.
Ancak burada ölçü gerçekçidir: Koruma sözü, insanı mutlak kontrol sahibi yapmaz. Beklenmeyen bir olay meydana gelirse sorumluluk, kişinin ihmali veya kastı olup olmadığına göre değerlendirilir.
Her Kaza Emaneti Koruyanın Suçu mudur
Hayır. İnsan bütün olayları kontrol edemez. Bir emanet sahibinin sorumlu tutulabilmesi için ihmal, kasıt veya makul tedbirleri almama gibi unsurlar önemlidir.Yûsuf’un kardeşlerinin durumu ise sıradan bir kaza değildir. Onlar daha önceden zarar vermeyi planlamaktadırlar. Bu nedenle ileride anlatacakları mazeret ile gerçek olay arasında ciddi bir fark olacaktır.
Bu ayrım günlük hayatta da önemlidir. Kötü sonuç her zaman suç kanıtı değildir. Bazen gerekli bütün tedbirler alınmasına rağmen istenmeyen olay gerçekleşebilir. Adaletli değerlendirme, yalnız sonucu değil davranışı, imkânı, öngörülebilirliği ve ihmali de dikkate alır.
Birinin “Seni Koruyacağım” Demesi Ona Sorgusuz Güvenmemizi Gerektirir mi
Hayır. Güvence önemli olabilir; fakat tek başına yeterli değildir. Güvenilirlik geçmiş davranışlar, şartlar ve somut risklerle birlikte değerlendirilmelidir.Bir kişinin:
“Merak etme, her şey bende.”
demesi güven verici olabilir. Fakat sorumluluğu taşıyacak kapasitesi yoksa veya geçmişte ciddi güven sorunları yaşatmışsa makul tedbir almak gerekir.
Bu paranoya değildir. Güven ile tedbir birlikte var olabilir. Zaten Hz. Yakup’un bir sonraki ayette endişesini açıkça dile getireceğini göreceğiz.
Ebeveynin Çocuğunun Dışarı Çıkmasına İzin Vermemesi Her Zaman Doğru mudur
Hayır. Aşırı korumacılık da çocuğun gelişimini zorlaştırabilir. Çocukların yaşlarına uygun biçimde dış dünyayla ilişki kurmaları, oyun oynamaları ve bağımsızlık kazanmaları gerekir. Fakat bunun sınırı yaşa, çevreye, risklere ve güvenilir eşlikçilere göre değişebilir.Hz. Yakup’un durumu özel bir kıssa bağlamıdır. Buradan:
“Çocuğunu kardeşleriyle bile dışarı gönderme.”
gibi genel bir kural çıkarılamaz.
Aynı şekilde:
“Çocuk oynayacaksa hiçbir kontrol gerekmez.”
sonucu da çıkmaz.
Sağlıklı ebeveynlik, çocuğu hem yaşatmak hem korumak arasındaki dengeyi sürekli yeniden kurar.
Aşırı Koruyuculuk ile Makul Tedbir Arasındaki Fark Nedir
Makul tedbir, gerçek risklere göre orantılı önlem almaktır. Aşırı koruyuculuk ise ihtimali çok düşük her tehlikeyi engellemek için çocuğun hayat alanını aşırı derecede daraltabilir.Örneğin küçük bir çocuğun yoğun trafikte tek başına bırakılmaması makul tedbirdir. Fakat gelişim yaşına uygun her sosyal faaliyetin sırf “başına bir şey gelebilir” düşüncesiyle yasaklanması başka bir durumdur.
Yûsuf kıssasında Hz. Yakup’un kaygısının boş olmadığını okuyucu bilir; fakat buradan korkuya dayalı genel bir ebeveynlik modeli üretilmemelidir. Tedbir gerçeklikle beslenir; sürekli korku ise hayatı yaşanamaz hâle getirebilir.
Kardeşler Güveni Nasıl Bir Araca Dönüştürüyor
Onların planı, Hz. Yakup’un güvenini kazanmadıkça uygulanamaz. Bu nedenle güveni bir ilişkinin değeri olarak korumak yerine hedeflerine ulaşmanın aracı hâline getiriyorlar.Bu durum manipülasyonun temel özelliklerinden biridir. Karşı tarafın size duyduğu sevgi, güven veya merhamet kendi çıkarınız için kullanılabilir. Özellikle yakın ilişkilerde bu daha kolaydır; çünkü insan yabancıya göstermeyeceği güveni aile bireylerine gösterebilir.
Ayet burada çok güçlü bir ahlak ölçüsü ortaya çıkarır: Bir insanın size güvenmesi, onu kullanmanız için fırsat değil; ona karşı sorumluluğunuzun artmasıdır.
Yakın İnsanların Güveni Neden Daha Hassastır
Çünkü yakınlık savunmaları azaltır. İnsan kardeşine, eşine, dostuna veya ailesine yabancı birinden daha çok özel bilgi verir, daha fazla emanet bırakır ve daha derin duygusal alan açar. Bu yüzden ihanet de daha derin yara açabilir.Yûsuf’un karşılaştığı tehlike yabancı bir düşmandan değil, kendi kardeşlerinden gelmektedir. Bu durum kıssanın duygusal ağırlığını artırır.
Ancak buradan “yakınlarına güvenme” sonucu çıkarılamaz. Doğru ders, yakınlığın güveni daha önemsiz değil, daha değerli bir emanet hâline getirdiğidir. Yakın olduğumuz insanlara karşı ahlaki sorumluluğumuz azalmaz; çoğu zaman artar.
“Onu Koruyacağız” Deyip Sonra Zarar Vermek Neden Çifte İhanettir
Çünkü burada iki ayrı hak ihlal edilir. Birincisi Yûsuf’un kendisine yönelik haksızlıktır. İkincisi ise Hz. Yakup’un verdiği güvenin kötüye kullanılmasıdır.Eğer biri size yalnız kendi isteğiyle yaklaşmışsa ona zarar vermek zaten yanlıştır. Fakat kişi size başka birinin “Bu insan seni koruyacak” güveniyle teslim edilmişse sorumluluk daha da ağırlaşır.
Bu nedenle emanet kavramı dinî ahlakta çok önemlidir. Emanet yalnız para veya eşya değildir; çocuk, sır, görev, yetki ve hatta bir insanın size açtığı duygusal alan da emanet niteliği taşıyabilir.
Emanete ihanet, yalnız eşyanın kaybı değil güvenin yıkılmasıdır.
Bu Ayet Çocuklara ve Gençlere Oyun Konusunda Nasıl Bir Denge Öğretir
Yûsuf 12’nin önemli ama bazen gözden kaçan yönlerinden biri, oyun ve hareketin doğal kabul edilmesidir. Çocuk veya genç insan sadece görev yapan bir makine değildir. Dinlenmeye, oynamaya ve sosyal ilişki kurmaya ihtiyaç duyar.Fakat eğlence de güvenli ve ahlaki sınırlar içinde olmalıdır. Oyun bahanesiyle başkasına zarar vermek, zorbalık yapmak veya sorumluluklardan tamamen kaçmak meşru hâle gelmez.
Dolayısıyla ayetin ruhuna uygun denge şudur: Oyun düşman değildir; sorumsuzluk ve zarar sorun olabilir. Çocuğu oyundan mahrum etmek kadar oyunun içine sınır ve güvenlik koymamak da doğru değildir.
Yûsuf Suresi 11 ve 12 Birlikte Nasıl Okunmalıdır
Yûsuf 11’de kardeşler “Bize neden güvenmiyorsun? Biz onun iyiliğini istiyoruz” demişlerdi. Yûsuf 12’de ise bu iddiayı somutlaştırıp Yûsuf’u kendileriyle göndermesini ister ve “Biz onu koruyacağız” diye söz verirler.Bu iki ayet birlikte manipülasyonun aşamalarını gösterir: Önce güven talep edilir, ardından makul bir gerekçe sunulur, sonra güçlü bir güvence verilir. Fakat bütün bunların arkasında daha önceden hazırlanmış başka bir plan vardır. Böylece Kur’an, yalnız söylenen sözü değil, söz ile gerçek niyet arasındaki ilişkiyi değerlendirmemizi öğretir.
Bir sonraki ayet olan Yûsuf Suresi 13. ayette Hz. Yakup cevap verecek ve Yûsuf’un götürülmesinin kendisini üzdüğünü, kardeşlerin ondan habersiz kaldığı bir anda kurdun onu yemesinden korktuğunu söyleyecektir. Burada özellikle ebeveyn kaygısı, korkunun imansızlık sayılıp sayılamayacağı, tedbir ile tevekkül arasındaki ilişki ve daha sonra kardeşlerin bu korkuyu nasıl kendi yalanlarına malzeme yapacakları üzerinde durmak gerekecektir.
Sonuç: Yûsuf Suresi 12. Ayetin Ana Mesajı Nedir
Yûsuf Suresi 12. ayet yüzeyde oldukça sıradan görünen bir cümleyle başlar: Bir grup kardeş babalarından küçük kardeşlerini kendileriyle göndermesini, onun da gezip oynamasını ister. Fakat kıssanın önceki ayetlerini bildiğimiz için bu masum cümlenin arkasındaki ahlaki çelişkiyi görürüz. Kardeşlerin söyledikleri makul görünür; fakat gerçek niyetleri bambaşkadır.Ayetin ilk büyük mesajı, doğru bir gerekçenin kötü niyet için kullanılabileceğidir. Yûsuf’un oynaması yanlış değildir. Kardeşleriyle vakit geçirmesi de kendi başına yanlış değildir. Problem, bu doğru gerekçelerin gerçek planı saklamak için kullanılmasıdır. Böylece Kur’an bize yalnız “Bu cümle doğru mu?” diye değil, “Bu cümle hangi amaçla söyleniyor?” diye de düşünmeyi öğretir.
İkinci büyük mesaj, oyun ve dinlenmenin insan hayatındaki meşru yeridir. “Oynasın” kelimesini görüp oyunu dinin karşıtı hâline getirmek doğru değildir. Çocukluk ve gençlikte oyun, hareket ve dinlenme doğaldır. Din, insanı hayatın bütün neşesinden koparan bir sistem değildir.
Asıl ölçü, eğlencenin insanın sorumluluklarını yok etmemesi ve başkasına zarar vermemesidir. Helal dinlenme ile sorumsuzluk aynı değildir.
Üçüncü büyük mesaj emanet sorumluluğudur. Kardeşler “Biz onu koruyacağız” diyerek Yûsuf’un güvenliğini üstlenmek istemektedirler. Bir insan koruma sözü verdiğinde, gücü ölçüsünde gerçekten korumaya çalışmak zorundadır. Özellikle çocuk, yaşlı, hasta veya kendisini korumakta zorlanan biri size emanet edilmişse bu sorumluluk daha da büyür.
Emanet, yalnız eşya değildir. İnsan da emanet olabilir; güven de emanet olabilir.
Dördüncü büyük mesaj koruyabileceğimizden fazlasını garanti etmemektir. İnsan mutlak koruyucu değildir. En iyi tedbirleri alsak bile her olayı engelleyemeyebiliriz. Bu nedenle “Ben varken hiçbir şey olmaz” gibi mutlak güvenceler bazen insanın sınırını unutmasına yol açabilir.
Fakat Yûsuf’un kardeşlerindeki sorun bundan daha ağırdır; onlar koruyamayacaklarını değil, korumamayı planladıkları hâlde koruyacaklarını söylemektedirler. Böylece güvence doğrudan aldatma aracına dönüşür.
Beşinci büyük mesaj güven ile tedbiri dengelemektir. Bir insanın “Bana güven” demesi her tedbiri terk etmemizi gerektirmez. Aynı şekilde her risk ihtimali de insanlardan tamamen kopmayı gerektirmez. Sağlıklı hayat, güven ilişkileri kurarken gerçek riskleri de değerlendirebilmektir.
Bu özellikle çocuk güvenliğinde önemlidir. Çocukları hayatın tamamından izole etmek doğru değildir; fakat “nasıl olsa bir şey olmaz” diyerek makul tedbirleri bırakmak da doğru değildir. Tevekkül tedbirsizlik değildir.
Altıncı büyük mesaj yakınlığın güven sorumluluğunu artırmasıdır. Kardeşler Yûsuf’a yabancı değillerdir. Tam tersine onun en yakınındaki insanlardır. Bu nedenle yaptıkları şeyin ağırlığı azalmaz, artar. Çünkü yakınlık, karşı tarafın savunmasını düşürür ve daha fazla güven üretir.
Bize yakın bir insanın sırrını yaymak, parasını kötüye kullanmak veya zayıf yönünü ona karşı kullanmak bu yüzden çok ağır yaralar bırakabilir. Birinin sana yakın olması, onun sınırlarını çiğneme hakkı değil; güvenini daha özenle koruma sorumluluğu verir.
Yedinci büyük mesaj dürüstlüğün yalnız doğru kelime kullanmaktan daha geniş olduğudur. İnsan teknik olarak doğru bir cümle kurabilir fakat karşısındaki kişiyi bilerek yanlış sonuca götürebilir. Kardeşlerin “oynasın” demesi gerçek olabilecek bir faaliyeti anlatır; fakat asıl planı gizler.
Bu nedenle ahlaki dürüstlük yalnız:
“Söylediğim kelime yanlış mıydı?”
sorusuyla ölçülmez. İnsan ayrıca kendisine “Karşımdakini bilerek yanıltıyor muyum?” diye de sormalıdır.
Sekizinci büyük mesaj, ebeveynlerin çocukların oyun hakkı ile güvenliğini birlikte düşünmesidir. Çocukların dışarı çıkması, oynaması ve bağımsızlık kazanması gerekir; fakat yaşlarına uygun sınırlar da gerekir. İki uç da sorun oluşturabilir: Çocuğu korkuyla hayatın tamamından korumaya çalışmak da, hiçbir güvenlik değerlendirmesi yapmadan her şeyi serbest bırakmak da dengeli olmayabilir.
Sağlıklı ebeveynlik, korurken boğmamayı, özgür bırakırken terk etmemeyi öğrenmeye çalışır.
Dokuzuncu ve belki ayetin en güçlü mesajı ise şudur: Karakter, bize güvenildiğinde ortaya çıkar. İnsan izlenirken dürüst görünebilir. Asıl sınav, kimsenin kontrol etmediği anda kendisine bırakılan emanete nasıl davrandığıdır. Yûsuf’un kardeşleri babalarının bakışından uzaklaştıklarında gerçek niyetlerini uygulamaya başlayacaktır.
Bu yüzden güvenilir insan olmak:
“Kimse görmezken de emaneti koruyabilmek”
demektir.
İşyerinde kimse kontrol etmiyorken, aile bize bir sır emanet ettiğinde, bir çocuk bize bırakıldığında veya bir başkasının hakkı tamamen bizim vicdanımıza kaldığında verdiğimiz karar, karakterimiz hakkında çok şey söyler.
Yûsuf Suresi 12. ayetin bütün mesajını birkaç cümlede toplamak mümkündür: Oyunu ve dinlenmeyi kötü görme; fakat meşru bir gerekçeyi gizli kötülüğün örtüsüne dönüştürme. Sana güvenildiğinde bu güveni fırsat değil emanet bil. Koruma sözü verdiğinde gücün ölçüsünde sorumluluğunu yerine getir. Mutlak garanti verme, fakat makul tedbiri de terk etme. Ve dürüstlüğü yalnız doğru kelimeler söylemek değil, karşındaki insanı bilinçli olarak yanıltmamak şeklinde de anla.
Bir sonraki ayet olan Yûsuf Suresi 13. ayette, Hz. Yakup’un iç dünyasını daha açık biçimde göreceğiz. O, Yûsuf’un kardeşleriyle gitmesinin kendisini üzdüğünü ve onların dalgın bulunduğu bir anda kurdun Yûsuf’u yemesinden korktuğunu söyleyecektir. Bu ayet özellikle bir peygamberin korku ve üzüntü yaşayabilmesi, korkunun tevekkülsüzlük olmadığı, ebeveyn kaygısının sınırları ve Hz. Yakup’un dile getirdiği korkunun daha sonra kardeşlerin yalan anlatısında nasıl kullanılacağı bakımından son derece önemli olacaktır.
Ve belki Yûsuf Suresi 12. ayetin bugün bize yönelttiği en güçlü soru şudur: Bir insan bize güvendiğinde o güveni gerçekten emanet gibi mi taşıyoruz, yoksa işimize geldiğinde kullanabileceğimiz bir fırsata mı dönüştürüyoruz? “Senin iyiliğin için” veya “merak etme, ben korurum” derken bunun sorumluluğunu gerçekten üstleniyor muyuz? Ve kimse bizi görmediğinde bile verdiğimiz sözün arkasında kalabilecek kadar güvenilir miyiz?
