A‘râf Suresi 203. Ayette “Onlara Bir Ayet Getirmediğinde ‘Onu Kendin Seçip Getirseydin Ya!’ Derler. De ki: Ben Ancak Rabbimden Bana Vahyedilene Uyarım” İfadesi Ne Anlama Gelir 
A‘râf Suresi'nin:
- ve:
- ayetlerinde:
vesvese:
karşısında:
iki:
farklı:
insan:
tavrı:
anlatılmıştı.
Takva:
sahipleri:
Allah’ı:
hatırlıyor
ve:
gerçeği:
yeniden:
görüyordu.
Diğerleri:
ise:
yanlışın:
içinde:
daha:
fazla:
ilerliyordu.
- ayette:
yeniden:
Hz. Muhammed’in:
peygamberlik:
görevine
ve:
vahyin:
kaynağına:
döner.
Ayetin yaklaşık anlamı şöyledir:
“Onlara bir ayet getirmediğin zaman, ‘Onu kendin seçip meydana getirseydin ya!’ derler. De ki: Ben ancak Rabbimden bana vahyedilene uyarım. Bu Kur’an, Rabbinizden gelen basiretler, iman eden bir toplum için hidayet ve rahmettir.”
Bu ayet:
çok:
önemli:
bir:
peygamberlik:
ilkesi:
ortaya:
koyar:
Hz. Muhammed:
vahyin:
yazarı:
değildir.
Vahyin:
sahibi:
değildir.
İstediği:
zaman:
istediği:
ayeti:
üreten:
biri:
değildir.
Onun:
görevi:
kendisine vahyedilene uymaktır.
Bu:
peygamberlik:
makamını:
küçültmez.
Tam tersine:
onun:
elçilik:
vasfını:
doğru:
yerine:
koyar.
Peygamber:
mesajın:
kaynağı:
değil,
mesajın güvenilir taşıyıcısıdır.
“Onlara Bir Ayet Getirmediğinde” Ne Anlama Gelir
Ayette:“Ve izâ lem te’tihim bi-âyetin…”
ifadesi:
yer alır.
Buradaki:
ayet
kelimesi:
bağlama:
göre:
vahiy:
ayetini
veya:
onların:
talep:
ettiği:
bir:
işareti:
ifade:
edebilir.
Müşrikler:
bazen:
Peygamber’den:
kendi:
istedikleri:
zamanda:
bir:
işaret:
veya:
vahiy:
getirmesini:
bekliyorlardı.
Ayet:
bu:
beklentinin:
yanlış:
temelini:
gösterir:
Peygamber vahyi kendi iradesiyle üretmez.
“Onu Kendin Seçip Getirseydin Ya” Sözü Ne Anlama Gelir
Ayette:“levlâ’ctebeytehâ”
ifadesi:
geçer.
Bu:
ifade:
yaklaşık:
olarak:
“Onu kendin seçip derleseydin, meydana getirseydin ya!”
şeklinde:
anlaşılmıştır.
Yani:
müşriklerin:
Peygamber’e:
yönelttiği:
itiraz:
şuna:
benzer:
“Madem peygambersin, istediğimiz zaman istediğimiz ayeti getir.”
Kur’an:
bu:
beklentiyi:
reddeder.
Çünkü:
vahiy:
Peygamber’in:
kişisel:
üretimi:
değildir.
Hz. Muhammed İstediği Zaman Ayet Getirebilir miydi
Hayır.Kur’an’ın:
kendi:
anlatımına:
göre:
Hz. Muhammed:
vahyi:
kendi:
isteğiyle:
oluşturan:
biri:
değildir.
Vahiy:
Allah’tan:
gelir.
Peygamber:
onu:
alır,
tebliğ:
eder
ve:
uygular.
Bu nedenle:
“Neden şimdi yeni bir ayet getirmiyorsun?”
sorusu:
peygamberliğin:
mahiyetini:
yanlış:
anlamaya:
dayanır.
Peygamber:
vahyin:
sahibi:
değildir.
“Ben Ancak Bana Vahyedilene Uyarım” Ne Demektir
Ayet:Hz. Muhammed’e:
şöyle:
söylemesini:
emreder:
“Ben ancak Rabbimden bana vahyedilene uyarım.”
Bu:
çok:
önemli:
bir:
cümledir.
Çünkü:
Peygamber:
kendisini:
vahyin:
üzerinde:
değil,
vahyin takipçisi
olarak:
tanımlar.
Yani:
“Ben dini kendi arzuma göre kurmuyorum.”
“Allah’tan gelen vahye uyuyorum.”
Bu:
peygamberlik:
görevinin:
özüdür.
Peygamber Vahyin Yazarı Değilse Görevi Nedir
Peygamber’in:görevi:
vahyi:
insanlara:
ulaştırmak,
açıklamak,
yaşamak,
örnek:
olmak
ve:
insanları:
Allah’a:
çağırmaktır.
Elçi:
mesajı:
kendisi:
üretmez.
Bir:
elçi:
kendisine:
verilen:
mesajı:
değiştirirse:
artık:
güvenilir:
bir:
elçi:
olmaz.
Hz. Muhammed’in:
peygamberlik:
konumunun:
temelinde:
bu:
emanet:
bilinci:
vardır:
Kendisine gelene sadakat.
Bu Ayet Peygamber’in Kendi Sözleri ile Vahiy Arasında Ayrım Olduğunu mu Gösterir
Ayet:özellikle:
Kur’an:
vahyi:
konusunda:
kaynağın:
Allah:
olduğunu:
vurgular.
Hz. Muhammed:
bir:
insan:
olarak:
konuşur,
karar:
verir,
insanlarla:
istişare:
eder.
Ama:
Kur’an:
ayetini:
kendi:
zihninden:
üretip:
“Bu Allah’tandır.”
deme:
yetkisine:
sahip:
değildir.
Bu:
ayrım:
vahyin:
güvenilirliği:
açısından:
son derece:
önemlidir.
İnsanların İstediği Şeye Göre Vahiy Değişseydi Ne Olurdu
O zaman:vahiy:
insanı:
yönlendiren:
bir:
ölçü:
olmaktan:
çıkar,
insanın:
arzusunu:
onaylayan:
bir:
araç:
hâline:
gelirdi.
Bir:
toplum:
şunu:
isterdi.
Vahiy:
ona:
göre:
değişirdi.
Başka:
bir:
toplum:
başka:
bir:
şey:
isterdi.
Vahiy:
yeniden:
değişirdi.
O zaman:
artık:
insanın:
arzularını:
düzelten:
bir:
hakikat:
ölçüsü:
kalmazdı.
Vahyin değeri, insanın arzusundan bağımsız bir ölçü sunmasındadır.
İnsan Neden Dinin Kendi İsteğine Uymasını İsteyebilir
Çünkü:insan:
kendisini:
zorlayan:
hakikatlerle:
karşılaşmaktan:
hoşlanmayabilir.
Merhamet:
güzeldir.
Ama:
seni:
kıran:
kişiye:
karşı:
merhamet:
zor:
olabilir.
Adalet:
güzeldir.
Ama:
adalet:
senin:
aleyhine:
olduğunda:
zor:
gelebilir.
Dürüstlük:
güzeldir.
Ama:
doğruyu:
söylemek:
para:
kaybettirecekse:
zorlaşabilir.
İnsan:
bazen:
şöyle:
bir:
din:
isteyebilir:
“Ben ne yapıyorsam onu doğru saysın.”
Kur’an:
ise:
insana:
yalnız:
onay:
vermez.
Gerektiğinde:
insanı düzeltir.
Kur’an Neden İnsan Arzusuna Göre Değiştirilemez
Çünkü:ayet:
vahyin:
kaynağını:
açık:
biçimde:
Allah’a:
bağlar:
“Rabbimden bana vahyedilene uyarım.”
Eğer:
vahiy:
insanın:
isteğine:
göre:
değiştirilebilseydi:
ilahî:
ölçü:
olmaktan:
çıkar,
insan:
ürünü:
bir:
metne:
dönüşürdü.
Bu nedenle:
Peygamber:
bile:
vahyin:
hükmünü:
kendi:
zevkine:
göre:
değiştiremez.
“Bu, Rabbinizden Basiretlerdir” Ne Demektir
Ayette:“Hâzâ basâiru min rabbikum”
denir.
Basâir
kelimesi:
basîret
kelimesinin:
çoğuludur.
Görüş,
idrak,
hakikati:
fark ettiren:
deliller,
insanın:
manevi:
görüşünü:
açan:
işaretler:
anlamına:
gelir.
Kur’an:
kendisini:
yalnız:
okunacak:
bir:
metin:
olarak:
değil,
insanın hakikati daha açık görmesini sağlayan basiretler
olarak:
tanıtır.
Basiret ile Fiziksel Görmek Arasında Ne Fark Vardır
İnsan:gözüyle:
bir:
olayı:
görebilir.
Ama:
ne:
anlama:
geldiğini:
anlamayabilir.
Basiret:
yalnız:
gözün:
görmesi:
değildir.
Aklın,
vicdanın
ve:
ahlaki:
idrak:
yeteneğinin:
de:
işin:
içine:
girmesidir.
Bir:
insan:
paranın:
arttığını:
görebilir.
Basiret:
şunu:
sorar:
“Bu para nasıl kazanıldı?”
Bir:
insan:
gücün:
arttığını:
görebilir.
Basiret:
şunu:
sorar:
“Bu güç adalet için mi kullanılıyor?”
Basiret:
görünenin arkasındaki anlamı fark etmektir.
Kur’an’ın “Basiret” Olması Ne Anlama Gelir
Kur’an:insana:
yalnız:
bilgi:
vermez.
Hayata:
bakış:
ölçüsü:
kazandırır.
Örneğin:
para:
hakkında:
sadece:
“Paran var mı?”
diye:
sormaz.
Helal:
mi?
Adil:
mi?
Paylaşılıyor:
mu?
İnsan:
hakkı:
çiğneniyor:
mu?
diye:
düşündürür.
Güç:
hakkında:
yalnız:
“Ne kadar güçlüsün?”
demez.
“Gücünü ne için kullanıyorsun?”
diye:
sorar.
İşte:
bu:
bakış:
basirettir.
“Hidayet” Ne Demektir
Ayet:Kur’an’ı:
aynı zamanda:
“hüdâ”
olarak:
tanımlar.
Yani:
hidayet, yol gösterme, doğru istikamete yönlendirme.
İnsan:
bir:
yolda:
yürüyor:
olabilir.
Ama:
hangi:
yöne:
gittiğini:
bilmeyebilir.
Kur’an:
insana:
yalnız:
hareket:
etmesini:
değil,
doğru yöne hareket etmesini
öğretir.
Çünkü:
çok:
hızlı:
yürümek:
yön:
yanlışsa:
başarı:
değildir.
Kur’an’ın “Rahmet” Olması Ne Demektir
Ayet:Kur’an’ın:
bir:
başka:
özelliğini:
şöyle:
ifade:
eder:
“Rahmet.”
Rahmet:
merhamet,
iyilik,
koruma
ve:
Allah’ın:
kuluna:
lütfu:
anlamlarını:
taşır.
İlk:
bakışta:
insana:
sınır:
koyan:
bir:
emir:
zor:
görünebilir.
Ama:
o:
sınır:
insanı:
zarardan:
koruyabilir.
Tıpkı:
uçurumun:
kenarındaki:
korkuluğun:
özgürlüğü:
kısıtlamak:
için:
değil,
insanı:
korumak:
için:
bulunması:
gibi.
Bazı ilahî sınırlar da rahmetin bir biçimidir.
Hidayet ile Rahmet Arasında Nasıl Bir İlişki Vardır
Doğru:yolu:
bilmek:
başlı:
başına:
bir:
rahmettir.
İnsan:
yanlış:
bir:
yolda:
yıllarca:
ilerleyebilir.
Bazen:
bir:
uyarı:
onu:
çok:
büyük:
bir:
zarardan:
kurtarabilir.
Kur’an’ın:
hidayet:
oluşu:
insana:
istikamet:
göstermesidir.
Rahmet:
oluşu:
ise:
bu:
istikametin:
insanın:
iyiliğine:
yönelmiş:
olmasıdır.
Yani:
Allah’ın:
rehberliği:
insanı ezmek için değil, kurtuluş yolunu göstermek için
gelir.
“İman Eden Bir Toplum İçin” İfadesi Neden Kullanılıyor
Ayet:sonunda:
“li-kavmin yu’minûn”
der.
Yani:
“iman eden bir toplum için.”
Kur’an:
herkese:
hitap:
eder.
Ama:
ondan:
hidayet
ve:
rahmet:
olarak:
yararlanmak:
insanın:
ona:
nasıl:
yaklaştığıyla:
da:
ilişkilidir.
Bir:
insan:
metni:
yalnız:
alay:
etmek:
için:
okuyorsa:
başka:
bir:
ilişki:
kurar.
Hakikati:
aramaya:
açık:
bir:
insan:
ise:
başka:
bir:
ilişki:
kurar.
Aynı söz, farklı kalplerde farklı karşılıklar bulabilir.
Bir Ayeti Kendi İsteğimize Göre Yorumlamak ile Anlamaya Çalışmak Arasında Fark Var mıdır
Evet.İnsan:
Kur’an’ı:
anlamaya:
çalışmalıdır.
Tefsir:
yapılır.
Dil:
incelenir.
Bağlam:
araştırılır.
Farklı:
yorumlar:
karşılaştırılır.
Ama:
başka:
bir:
şey:
vardır:
Önce:
kendi:
istediğimiz:
sonucu:
belirleyip,
sonra:
ayeti:
zorlayarak:
o:
sonuca:
uydurmak.
Bu:
çok:
riskli:
bir:
yaklaşımdır.
Kur’an’a soru sorabiliriz; fakat cevabı daha baştan bizim yazmamamız gerekir.
A‘râf Suresi 201, 202 ve 203. Ayetler Birlikte Ne Söylüyor
- ayette:
sahipleri:
Allah’ı:
hatırlayıp:
yeniden görüyordu.
- ayette:
yönelişi:
izleyenler:
yanlışın:
içinde:
daha fazla ilerliyordu.
- ayette:
insanın:
gerçek:
basiret:
kaynaklarından:
biri:
gösterilir:
Allah’tan gelen vahiy.
Ve:
Kur’an:
kendisini:
şöyle:
tanımlar:
Basiretler.
Hidayet.
Rahmet.
Yani:
insanın:
vesvese:
ve:
gaflet:
içinde:
kaybettiği:
görüşün:
yeniden:
açılması:
için:
vahiy:
bir:
rehber:
olarak:
sunulur.
Sonuç: A‘râf Suresi 203. Ayet Bize Ne Öğretiyor
A‘râf Suresi 203. ayet:peygamberlik:
ve:
vahiy:
hakkında:
çok:
temel:
bir:
gerçeği:
ortaya:
koyar:
Peygamber vahyi üretmez; vahye uyar.
Bu:
cümle:
Hz. Muhammed’in:
konumunu:
anlamak:
açısından:
çok:
önemlidir.
Çünkü:
insan:
peygamberi:
yanlış:
iki:
uçta:
değerlendirebilir.
Bir:
uçta:
onu:
sıradan:
bir:
düşünür:
gibi:
görebilir.
Sanki:
Kur’an’ı:
oturup:
kendisinin:
yazdığı:
bir:
felsefe:
kitabıymış:
gibi:
düşünebilir.
Diğer:
uçta:
ise:
Peygamber’e:
Allah’a:
ait:
mutlak:
özellikler:
yükleyebilir.
Ayet:
iki:
yanlışı:
da:
düzeltir:
Peygamber Allah değildir.
Ama:
sıradan:
bir:
fikir:
üreticisi:
de:
değildir.
O:
vahyin elçisidir.
Bu:
nedenle:
“Ben ancak Rabbimden bana vahyedilene uyarım.”
cümlesi:
çok:
güçlü:
bir:
tevhid:
ifadesidir.
Peygamber:
kendisini:
vahyin:
merkezine:
değil,
Allah’ı:
merkeze:
koyar.
Bu:
bize:
din:
konusunda:
da:
çok:
önemli:
bir:
ölçü:
öğretir:
Hiçbir insan vahyin sahibi değildir.
Bir:
alim:
Kur’an’ı:
yorumlar.
Ama:
Kur’an’ın:
sahibi:
değildir.
Bir:
imam:
ayet:
anlatır.
Ama:
ayet:
onun:
değildir.
Bir:
mezhep:
Kur’an’ı:
ve:
sünneti:
anlamaya:
çalışır.
Ama:
Allah’ın:
yerine:
geçmez.
Bir:
insan:
çok:
bilgili:
olabilir.
Ama:
“Benim yorumum Allah’ın sözüyle aynıdır.”
diyemez.
Bu:
ayrım:
dinde:
çok:
önemlidir.
Çünkü:
insan:
ile:
vahiy:
birbirine:
karıştırıldığında:
insanın:
yorumu:
dokunulmaz:
hâle:
gelebilir.
Oysa:
vahiy:
ilahîdir.
Tefsir:
ise:
insani:
anlama:
çabasıdır.
Bu:
nedenle:
tefsirlerde:
farklılık:
olabilir.
Alimler:
bir:
ayette:
farklı:
ayrıntılar:
görebilir.
Bu:
her:
farklılığın:
doğru:
olduğu:
anlamına:
gelmez.
Ama:
insani:
yorum:
ile:
ilahî:
metni:
ayırt:
etmemiz:
gerektiğini:
gösterir.
Ayetin:
müşriklerin:
“Onu kendin seçip getirseydin ya!”
sözüne:
verdiği:
cevap:
da:
çok:
düşündürücüdür.
İnsanlar:
bazen:
hakikati:
kendi:
taleplerine:
göre:
şekillendirmek:
ister.
Şöyle:
bir:
din:
isterler:
Kendisini:
rahatsız:
etmesin.
Alışkanlıklarına:
dokunmasın.
Çıkarlarını:
sorgulamasın.
Yanlışlarına:
yanlış
demesin.
Sadece:
onu:
rahatlatsın.
Ama:
hakikat:
yalnız:
rahatlatmak:
için:
varsa,
insanı:
nasıl:
düzeltecek?
Bir:
doktorun:
sana:
yalnız:
duymak:
istediğin:
şeyi:
söylediğini:
düşün.
Hastalığın:
var.
Ama:
doktor:
seni:
üzmek:
istemiyor.
“Hiçbir şeyin yok.”
diyor.
Sen:
mutlu:
çıkıyorsun.
Ama:
hastalık:
devam:
ediyor.
Gerçek:
doktor:
bazen:
duymak:
istemediğin:
bir:
şeyi:
söyler.
Çünkü:
amacı:
seni:
memnun:
etmek:
değil,
gerçeği göstermek ve iyileşmene yardım etmektir.
Vahyin:
insanla:
ilişkisi:
de:
bu:
bakımdan:
düşünülebilir.
Kur’an:
bazen:
insanı:
teselli:
eder.
Bazen:
uyarır.
Bazen:
umut:
verir.
Bazen:
yanlışına:
“Yanlış.”
der.
Bazen:
sevdiğimiz:
bir:
alışkanlığı:
sorgulatır.
Bazen:
kendimizi:
haklı:
sandığımız:
yerde:
bizi:
durdurur.
İşte:
bu:
nedenle:
vahiy:
yalnız:
insanın:
arzusunu:
onaylayan:
bir:
metin:
değildir.
İnsanın arzusunu ölçen bir ölçüdür.
Bu:
çok:
önemlidir.
Çünkü:
insan:
kendi:
yorumuna:
çok:
kolay:
âşık:
olabilir.
Bir:
ayeti:
okur.
İlk:
anladığını:
mutlak:
doğru:
sayar.
Sonra:
başka:
bir:
açıklama:
duyunca:
öfkelene:
bilir.
Oysa:
Kur’an’ın:
önünde:
tevazu:
şunu:
gerektirir:
“Ben yanlış anlamış olabilir miyim?”
Bu:
soru:
imanı:
zayıflatmaz.
Tam tersine:
insanın:
kendi:
yorumunu:
Allah’ın:
sözünün:
yerine:
koymasını:
engeller.
Ayet:
Kur’an’ı:
“basâir”
olarak:
tanımlar.
Bu:
çok:
güzel:
bir:
kelimedir.
Basiret:
insanın:
yalnız:
gördüğüne:
bakmaması,
gördüğünün anlamını da fark etmesi
demektir.
Bir:
insan:
çok:
para:
kazanıyor.
Göz:
şunu:
görür:
“Zenginleşti.”
Basiret:
şunu:
sorar:
“Ne pahasına?”
Bir:
insan:
çok:
güçlü:
oldu.
Göz:
şunu:
görür:
“Güç kazandı.”
Basiret:
şunu:
sorar:
“Bu gücü kime karşı ve ne için kullanıyor?”
Bir:
insan:
bir:
tartışmayı:
kazandı.
Göz:
şunu:
görür:
“Karşısındakini susturdu.”
Basiret:
şunu:
sorar:
“Haklı mıydı, yoksa yalnız daha güçlü mü konuştu?”
Bir:
iş:
çok:
para:
kazandırıyor.
Basiret:
şunu:
sorar:
“Helal mi, adil mi, insanlara zarar veriyor mu?”
İşte:
Kur’an’ın:
basiret:
olması:
insanın:
hayata:
yalnız:
yüzeyden:
bakmamasıdır.
Çünkü:
göz:
bazen:
başarı:
görür.
Vicdan:
zulüm:
görebilir.
Göz:
bazen:
kaybetmek:
görür.
Basiret:
kurtuluş:
görebilir.
Bir:
kapı:
kapandı.
İnsan:
“Mahvoldum.”
diyebilir.
Ama:
bir:
süre:
sonra:
o:
kapının:
kapanmasının:
başka:
bir:
yol:
açtığını:
fark:
edebilir.
Burada:
her:
olayın:
arkasındaki:
ilahî:
sebebi:
kesin:
bildiğimizi:
iddia:
etmemeliyiz.
Ama:
basiret:
insana:
şunu:
öğretir:
İlk görüntü, bütün hakikat olmayabilir.
Ayet:
Kur’an’ı:
aynı zamanda:
hidayet
olarak:
tanımlar.
Hidayet:
yol:
göstermektir.
Bu:
özellikle:
bugünün:
insanı:
için:
çok:
önemlidir.
Çünkü:
bugün:
insanın:
elinde:
belki:
tarihte:
hiç:
olmadığı:
kadar:
çok:
bilgi:
vardır.
Telefonunu:
açarsın.
Milyonlarca:
sayfa:
bilgi:
önündedir.
Ama:
çok:
bilgi:
sahibi:
olmak:
doğru:
yöne:
gitmek:
demek:
değildir.
İnsan:
şunu:
bilebilir:
Nasıl daha fazla para kazanırım?
Ama:
şunu:
bilmeyebilir:
Ne kadar para bana yeter?
Şunu:
bilebilir:
Nasıl daha fazla insan beni takip eder?
Ama:
şunu:
bilmeyebilir:
Neden herkesin onayına bu kadar ihtiyacım var?
Şunu:
bilebilir:
Bir tartışmayı nasıl kazanırım?
Ama:
şunu:
bilmeyebilir:
Bu tartışmaya girmem gerekiyor mu?
Bilgi:
sana:
araç:
verebilir.
Hidayet:
hangi yönde kullanacağını
gösterir.
Bu:
ikisinin:
farkıdır.
Ayetin:
Kur’an’ı:
rahmet
olarak:
tanımlaması:
da:
çok:
anlamlıdır.
Çünkü:
insan:
bazen:
ilahî:
sınırları:
yalnız:
yasak:
olarak:
görür.
“Neden bunu yapamıyorum?”
der.
Ama:
bir:
sınırın:
neden:
konulduğunu:
düşündüğünde:
rahmet:
boyutunu:
görebilir.
Bir:
baba:
küçük:
çocuğuna:
“Yola tek başına çıkma.”
der.
Çocuk:
bunu:
özgürlüğünün:
kısıtlanması:
olarak:
görebilir.
Ama:
babanın:
amacı:
çocuğunu:
eve:
hapsetmek:
değildir.
Onu:
arabadan:
korumaktır.
Elbette:
ilahî:
hükümlerin:
tamamını:
bu:
tek:
örneğe:
indirgemek:
doğru:
olmaz.
Ama:
insana:
şunu:
düşündürür:
Her sınır düşmanlık değildir; bazen sınır korumadır.
Vahyin:
rahmeti:
yalnız:
“Allah sizi seviyor.”
mesajında:
değildir.
Bazen:
“Bunu yapma.”
uyarısında:
da:
rahmet:
vardır.
Bazen:
insanı:
koruyan:
şey:
istediğini:
elde:
etmesi:
değil,
zararlı:
bir:
isteğinden:
vazgeçmesidir.
Ayet:
bize:
din:
ile:
insan:
arzusu:
arasındaki:
ilişkiyi:
de:
çok:
güzel:
öğretir.
İnsan:
Kur’an’a:
şöyle:
yaklaşabilir:
“Kur’an benim düşündüğümü doğrulasın.”
Ya da:
şöyle:
yaklaşabilir:
“Kur’an bana ne söylüyor?”
Bu:
iki:
yaklaşım:
aynı:
değildir.
Birincisinde:
insan:
kendini:
merkeze:
koyar.
Metni:
kendisine:
uydurmaya:
çalışır.
İkincisinde:
ise:
insan:
kendini:
de:
sorgulanabilir:
kabul:
eder.
Belki:
benim:
fikrim:
yanlıştır.
Belki:
alışkanlığım:
yanlıştır.
Belki:
ailemden:
öğrendiğim:
bir:
şey:
yanlıştır.
Belki:
yıllardır:
savunduğum:
bir:
yorum:
yanlıştır.
Bu:
ihtimali:
kabul:
etmek:
çok:
büyük:
bir:
tevazu:
gerektirir.
Ama:
hakikat:
arayışı:
tam:
da:
bunu:
gerektirir.
Hakikate onu değiştirmek için değil, kendimizin değişebilme ihtimalini kabul ederek yaklaşmak.
A‘râf 203:
bu:
nedenle:
yalnız:
müşriklere:
verilmiş:
tarihsel:
bir:
cevap:
değildir.
Bugün:
Kur’an:
okuyan:
insana:
da:
çok:
önemli:
bir:
soru:
yöneltir:
Ben vahye mi uyuyorum, yoksa vahyi kendime mi uydurmaya çalışıyorum?
Bu:
soru:
çok:
zor:
bir:
sorudur.
Çünkü:
insan:
çoğu:
zaman:
kendi:
yorumunun:
etkisini:
fark:
etmez.
Bu nedenle:
ayet:
bize:
hem:
vahye:
bağlılık
hem:
yorumda:
tevazu:
öğretir.
Hz. Muhammed:
bile:
şöyle:
diyor:
“Ben ancak bana vahyedilene uyarım.”
O hâlde:
hiçbir:
insan:
Allah’ın:
sözünün:
üstünde:
bir:
konuma:
yerleştirilemez.
Ve:
hiçbir:
insanın:
kişisel:
arzusu:
vahyin:
ölçüsü:
olamaz.
Belki de A‘râf 203’ün bize yönelttiği en güçlü soru şudur:
Allah’ın sözünü kendi istediğim sonuca göre mi okumaya çalışıyorum, yoksa onun beni de değiştirebileceğini kabul ederek mi yaklaşıyorum?
Çünkü:
vahyin:
amacı:
yalnız:
bildiğimizi:
tekrar:
etmek:
değildir.
Bazen:
bize:
yeni:
bir:
göz:
vermektir.
İşte:
basiret
budur.
Yalnız:
yolun:
varlığını:
söylemek:
değil,
yönünü:
göstermektir.
İşte:
hidayet
budur.
Ve:
insanı:
yanlışın:
sonuçlarından:
koruyacak:
bir:
rehberlik:
sunmaktır.
İşte:
rahmet
budur.
A‘râf 203’ün:
bize:
bıraktığı:
çok:
güçlü:
ölçü:
şudur:
Peygamber bile vahyi kendi isteğine göre üretmez; Rabbinden gelene uyar. Öyleyse biz de dini kendi arzularımızın onay makamına dönüştürmek yerine, vahyin bizi sorgulamasına izin vermeliyiz. Çünkü Kur’an yalnız okunacak sözler değil; gerçeği görmeye yardım eden basiret, doğru yönü gösteren hidayet ve insanı karanlıktan çıkarabilecek bir rahmettir.
