👶 Atatürk'ün Çocukluk Anıları - Kardeşim Mustafa

ATATÜRK'ÜN ÇOCUKLUK ANILARI - KARDEŞİM MUSTAFA​

“Büyük liderler bazen küçük oyunlarda büyür.”
– AskPartisi.Com

Genişletmek için tıkla ...

---

Askercilik Oyunu ve Küçük Bir Komutan​

Selanikli Ahmet, 1874 doğumlu, Ali Rıza Bey ile Zübeyde Hanım’ın oğluydu. Henüz 9 yaşındaydı.
Yanında 8 yaşındaki kardeşi Ömer ve 2 yaşındaki minik Mustafa vardı.
Bahçede askercilik oynuyorlardı:
“Sol, sağ... sol, sağ… Yarın bayram olsa!” diye bağırıyordu Ahmet.
Zamanla Ahmet ve Ömer yoruldu, ama Mustafa durmadı... dönmeye devam etti.
Ahmet seslendi:
“Mustafa, otur biraz. Sen döndükçe biz yorulduk!”


Mustafa sonunda oturdu, ama aklında hâlâ yürümek vardı.
Yıllar sonra o çocuk, yorulmadan bir milleti arkasına takıp yürüyecekti...

---

Zübeyde Hanım’ın Çocukları ve Yaban Arıları​

Ahmet, Ömer ve Mustafa yine evin bahçesindeydiler.
Bir anda Ömer’in çığlığı yankılandı:
“Yetiş Ahmet abi! Beni arı soktu!”


Ahmet, yerden bir dal kaptığı gibi arılara daldı.
Arılar sağa sola kaçıştı.
Ömer hızla eve koşup kapıyı kapattı,
Ahmet de hemen arkasından girdi ve odasına saklandı.


Bahçede kalan tek kişi: 2 yaşındaki Mustafa...
O korkmadı. Arılardan kaçmadı.
Tarihe geçecek çocuk, işte o gün, kaçmamanın ne demek olduğunu yazmaya başlamıştı.

---

KOBRA – Ölümle Burun Buruna​

Yıl 1883
Ali Rıza Bey 44, oğlu Ömer ise 8 yaşındaydı.
Tayini biten Ali Rıza Bey oğluyla Çayağzı’ndan Selanik’e dönüyordu.
Yolun ortasında bir kobra belirdi!
1.5 metre dikilmişti, sinirliydi.


“Dur Ömer,” dedi babası.
“Üzerine yürümek hata olur. Belki yavruları da vardır.”
Büyük bir yay çizerek kobrayı arkalarında bıraktılar.


Eve döndüklerinde, Zübeyde Hanım:
“Baba oğul çok büyük tehlike atlatmışsınız. Böyle zehirli bir varlıktan uzak durmak en iyisi.” dedi.

---

Atatürk’ün Ablası: Fatma ve Bebeği​

Fatma, Selanik’teki evlerinde 4 yaşındaydı.
En sevdiği oyuncak, annesinin ördüğü bir bebekti.
Ama bebek hiç konuşmuyordu…
“Anne, sen bu bebek konuşur demiştin ama hâlâ bir şey demedi!”


Annesi Zübeyde Hanım gülümsedi:
“Belki bugün sana merhaba der…”
Ve sonra, kendi sesiyle bebeği konuşturdu:


“Fatma, nasılsın? Ben senin bebeğinim ve seni çok seviyorum!”


Fatma hayret içinde kaldı…
Kalbi sevgiyle doldu.
“Anne, duydun mu? Bebeğim konuştu!” dedi sevinçle.


Fatma artık Selanik sokaklarında, hayal gücüyle konuşan bebeğiyle koşuyordu…

---

Kaynakça​

Atatürk’ün Çocukluğu
Ezgi Yayınları – Aralık 1994
Yazar: Serdar Yıldırım

---

“Çocukluk anıları, bir milletin kaderini yazan mürekkebe dönüşebilir…”
– AskPartisi.Com

Genişletmek için tıkla ...

ATATÜRK'ÜN ABİSİ AHMET​

“Bir çocuk, cebindeki bozuklukları şıngırdatarak büyür; ama o ses, bazen bir milletin geleceğini fısıldar.”
– AskPartisi.Com

Genişletmek için tıkla ...

---

Yoğurt Mesaisi, Sürpriz Hazırlık​

Zübeyde Hanım:
“Ahmet, dedenden yarım kilo yoğurt alıver. Akşama size sürprizim var! Ama tahmin edemezsin: Pide mi, börek mi”


Ahmet:
“Yoğurt alırım da... para nerede anne? Para olmazsa, pide de, börek de yalan olur!”


Annesi:
“Aman oğlum! Elimde para olmasa senden ister miyim? Al şu parayı, yettiği gibi artar bile.”

---

Şıngırdayan Cebin Yolculuğu​

Ahmet tencereyi kaptı, yola çıktı.
Cebinde şıngırdayan paralar eşliğinde bakkala vardı.
Kapıdan girince birdenbire durdu…
Dede, başını ellerinin arasına almış, tezgâhta uyukluyordu.


Ahmet bekledi, etrafa göz gezdirdi.
Ekmek dolabını açtı kapadı…
Peynir tezgâhındaki tenekelere baktı…
Kavanozlar içinde rengârenk şekerlemeler vardı.


En çok sevdiği “pişmiş”ti.
Bu yumuşak şekerden her gün bir kavanoz yese bıkmazdı.

---

Uyanış ve Dönüş​

Sonunda dede gözlerini açtı:
“Ne oldu evladım, ne istemiştin”
“Yarım kilo yoğurt alacaktım…”


Ahmet yoğurdu aldı. Eve doğru yöneldi.
Annesi ister pide yapsın ister börek…
Yanında ayran olduktan sonra, cana can katardı!

---

ATATÜRK'ÜN ABİSİ ÖMER​

“Cesaret bazen bir çocuğun elinde, bazen bir babanın dudaklarında yankı bulur.”
– Ersan Karavelioğlu

Genişletmek için tıkla ...

---

Kuşpalazı Günlerinde Bahçe ve Tehlike​

Ali Rıza Bey ile Zübeyde Hanım’ın oğlu Ömer, henüz 8 yaşındaydı.
Mustafa ise 2 yaşında, hayatı yeni tanıyordu.


Bir gün Ömer ve arkadaşı Celal, evin bahçesinde geziniyordu.
Celal:
“Bak Ömer, şu yılanı görüyor musun? Alır parmağımda sallarım ben bunu!”


Parmak kalınlığında, iki karışlık küçük bir yılandı bu.
Ömer endişeyle uyardı:
“Yav bırak gitsin. Ne zararı var ki”

---

Küçük Yılanın Büyük Acısı​

Celal ısrar etti:
“Bu yavru yılan büyür, piton olur. 10 metre olur. Seni bir gün yakalar, yutar!”


Dakikalar geçti.
Sonra bir “AH!” sesi…
Celal diz çökmüş, sağ eli şişmeye başlamıştı.

---

Soğukkanlılık ve Müdahale​

Ömer, yılanın başını tuttu, kuyruğundan yakalayıp ters döndürdü.
Yılanın başını taşla ezdi.
Hemen babasına koştu.


Ali Rıza Bey geldi:
Mendiliyle kolu sardı,
Isırılan yerden kanı emip tükürdü…
Bunu defalarca yaptı.


Celal ayılmaya başladı.
Ama Ali Rıza Bey’in dudakları da hafifçe şişmişti…

---

Normale Dönüş ve Geleceğe Bakış​

Günler geçti. Her şey normale döndü.
Celal unutmuştu bile…
Ama Ömer, babasına teşekkür etti.


Küçük Mustafa, olanları sessizce izliyor,
Günün birinde dünyayı değiştirecek zamanları düşlüyor…
Ve sadece gülümsüyordu.

---

“Bir çocuğun sessiz bakışı, geleceğin en gür haykırışıdır.”
– AskPartisi.Com

Genişletmek için tıkla ...

ATATÜRK'ÜN ÇOCUKLUK ANISI: HASİBE NİNE​

“İyilik, bazen bir testi su, bazen kırık bir kalbe sarılmaktır.”
– AskPartisi.Com

Genişletmek için tıkla ...

---

Hasibe Nine’nin Yalnızlığı ve Bir Çocuk Misafiri​

Mustafa, bakla tarlasından çiftliğe dönerken, yol kenarındaki eski ahşap evde yaşayan Hasibe Nine’ye uğradı.
Hal hatır sordu, yalnızlığına eşlik etti.
Testiyi alıp yakındaki dereden su getirdi.


Hasibe Nine minnettardı:
“Evladım, sen olmasan açlıktan, susuzluktan kıvranırım. Ekmeğimi, yoğurdumu, suyu sen getiriyorsun…”


Mustafa:
“Ne demek efendim? Bu benim insanlık görevim. İnsanlar paylaşmalı, yardımlaşmalı...”


“Benim Mustafam ne de güzel konuşurmuş... Gel de ninen sana sarılmasın!”

---

Bir Sarılma, Bir Gözyaşı​

Mustafa, Hasibe Nine’ye sarıldı…
Ama Nine ağlamaya başladı.


“Canımı yakmadın evladım… Ama ben yalnızlığıma ağlıyorum. Yaşlılık yalnızlıkla kardeştir…”


Mustafa sessizce ayrıldı.

---

Yaralı Güvercin ve Yeni Bir Dostluk​

Yolda ilerlerken, çimenler arasında bir güvercin gördü.
Uçamıyordu…
Mustafa onu aldı, çiftliğe götürdü.


Dayısı, kanadını sardı:
“Birkaç güne iyileşir.”


Ertesi gün, Mustafa güvercini Hasibe Nine’ye götürdü.
“İyileşince bırakırım,” dedi Nine.


Ama güvercin...
Biraz uçup yine geri döndü.
Nine’yi sevmişti. Onu terk edemezdi.


Mustafa oraya her geldiğinde, güvercin başının üstünde uçuyor,
saygıyla onu selamlıyordu…

---

ATATÜRK'ÜN ÇOCUKLUK ANISI: CUMHURİYET İLAN EDERDİM​

“Gerçek liderlik, daha çocukken kurulan cümlelerin halkı ayağa kaldıracak güce sahip olmasıdır.”
– Ersan Karavelioğlu

Genişletmek için tıkla ...

---

Mustafa ve Fikir Arkadaşı Süleyman​

Mustafa bakla tarlasında bekçilik yaparken, yeni arkadaşlar da ediniyordu.
Bunlardan biri de komşu çiftliğin oğlu Süleyman’dı.


Süleyman fırsat buldukça gelir, oyunlara katılırdı.
Bir gün yine geldiler, oynadılar, yoruldular.
Bir ağacın altına oturduklarında konu açıldı:


Süleyman:
“Mustafa, bu padişahlık sence daha ne kadar sürer?”


Mustafa:
“Çok değil… Osmanlı uçurumun kenarında.
Padişah olsan ne olacak”


Süleyman hayran kaldı.
“Bravo Mustafa! Bir de padişahların eşlerinden bahsetsen…”


Mustafa:
“Türk kızı varken, yabancı hanımlarla evlenmek mi? Bu çöküşün kapısını açtı.”

---

Süleyman’ın Çiftlikten Kovuluşu​

Günler sonra Süleyman geldi.
Babasıyla tartışmıştı, çiftlikten kovulmuştu:


“Senin padişah karşıtlığını anlayamıyorum. Bu çiftlikte yerin yok!”


Ama gerçek dostluk burada başladı:
Süleyman Mustafa’yı buldu, o da onu güler yüzle karşıladı.
Zübeyde Hanım’dan yatıya izin alındı.

---

Gece Sohbeti ve Geleceğin Işıltısı​

Yemekten sonra sohbet derindi…
Soru geldi:
“Mustafa, sana ülke yönetimi verilse ne yapardın”


Mustafa:
“Cumhuriyet ilan ederdim.
Millet Meclisi kurulmalı.
Halk seçtiğini beğenmezse değiştirmeli!”


Bu sözler, geleceğin Türkiye’sine atılan ilk çocuk cümleleriydi...

---

Babayı İkna ve Fikirlerin Zaferi​

Ertesi gün Mustafa, Süleyman’ın babasıyla konuştu:
“Affedin oğlunuzu.”


Baba:
“Senin gibisini kıracağıma, kafamı kırarım. Oğlum affedildi!”


Süleyman geri döndü.
Artık fikirlerine kulak veriliyor,
Anlattıkları değer kazanıyordu…

---

“Bir milletin kaderi, çocuklarının geceleri ne konuştuğuyla yazılır.”
– AskPartisi.Com

Genişletmek için tıkla ...

---

Kaynak: Atatürk’ün Çocukluğu – Ezgi Yayınları, Aralık 1994
Yazar: Serdar Yıldırım

Paylaşım için teşekkürler, Serdar bey teşekkür ederiz.