İnsan Neden Bazen Sevgiyi Eksiklikle Karıştırır 
Sevgi İle Eksiklik Neden Bu Kadar Kolay Karışır
İnsan birine güçlü biçimde yöneldiğinde, içte oluşan yoğunluğu çoğu zaman doğrudan sevgi olarak adlandırır. Oysa her güçlü çekim, her vazgeçememe hâli, her özlem ya da her yakınlık gerçek sevginin sonucu değildir. Bazen insan birini sevdiği için değil; içindeki boşluğu onunla daha az hissettiği için o kişiye bağlanır.
İşte karışıklık tam burada başlar. Çünkü sevgi de insanı bir başkasına yöneltir, eksiklik hissi de. Sevgi de özlem doğurabilir, eksiklik de. Sevgi de bağ kurar, eksiklik de bağ kurabilir. Ama biri karşıdakinin varlığına değer verirken, diğeri daha çok içteki tamamlanmamışlığı dışarıda telafi etmeye çalışır.
Eksiklik Hissi Tam Olarak Nedir
Eksiklik hissi, insanın içinde bir şeylerin yeterince dolmadığını, tamamlanmadığını, görülmediğini ya da güvene kavuşmadığını hissetmesidir.
Bu eksiklik:
- sevilmeme duygusu,
- değersizlik hissi,
- yalnızlık,
- terk edilme korkusu,
- aidiyet eksikliği,
- görülmeme yarası,
- içsel boşluk
şeklinde yaşanabilir.
Bazen insan bu duygunun adını tam koyamaz. Sadece içte bir boşluk vardır. Sonra biri gelir ve o boşluk biraz hafifler. İşte kişi çoğu zaman bu rahatlama hissini sevgi sanabilir.
Sevgi Nedir, Eksiklikten Nasıl Ayrılır
Sevgi, karşındaki kişiyi sadece sana iyi geldiği için değil; kendisi olduğu için değerli bulmaktır.
Eksiklikten doğan yönelim ise daha çok şunu taşır:
"Seninle içimdeki boşluk daha az hissediliyor."
Sevgi:
- karşıdakini merak eder,
- onun iyiliğini önemser,
- onun iç dünyasına değer verir,
- onu araç değil insan olarak görür.
Eksiklik ise çoğu zaman:
- doldurulmak ister,
- yatıştırılmak ister,
- onaylanmak ister,
- görülmek ister,
- yalnız kalmamak ister.
Bu yüzden sevgi ile eksiklik arasındaki en temel ayrım şudur:
Sevgi karşıdakine yönelir, eksiklik ise karşıdakinde kendine çözüm arar.
İnsan Neden Eksikliğini Sevgi Sanır
Çünkü eksiklik giderildiğinde çok güçlü bir rahatlama yaşanır.
Örneğin biri sana:
- ilgi gösterdiğinde,
- seni seçtiğinde,
- seni anladığında,
- seni merak ettiğinde,
- sana sıcaklık verdiğinde
içindeki yara biraz yumuşar. Bu çok güçlü bir histir. Ve insan çoğu zaman bu iyileşme hissini "onu çok seviyorum" şeklinde yorumlar.
Oysa bazen sevilen kişi değil, onun yanında susturulmuş olan acıdır. Yani insan, karşısındaki kişiye değil; onun içindeki yarayı hafifleten etkisine bağlanmış olabilir.
Çocukluk Bu Karışıklıkta Neden Bu Kadar Belirleyicidir
Çünkü insan sevgiyle ilk olarak çocuklukta karşılaşır. Ve o sevginin nasıl verildiği, ileride sevgiyi nasıl tanıyacağını büyük ölçüde etkiler.
Eğer çocuklukta sevgi:
- tutarsız geldiyse,
- bazen var bazen yoksa,
- koşulluysa,
- sevilmek için performans gerekiyorsa,
- yakınlıkla birlikte korku da taşıyorsa,
kişi büyüdüğünde içindeki eksikliği sevgiyle karıştırmaya daha yatkın olabilir.
Çünkü ruh şöyle öğrenmiş olabilir:
- sevilmek için çabalamalıyım,
- biri beni seçerse değerliyim,
- yakınlık zor kazanılır,
- sevgi biraz acıtır.
Böylece eksik yanlar, sevgiyi tanıma biçimini bulandırabilir.
Yalnızlık Neden Sevgiyi Taklit Edebilir
Çünkü yalnızlık, insana birinin varlığını çok kıymetliymiş gibi hissettirebilir.
Yalnız kalan bir insan:
- konuşacak birini,
- yanında biri olduğunu bilmeyi,
- duygusal temas kurmayı,
- görülmeyi,
- hayatında sıcak bir hareket olmasını
çok güçlü isteyebilir.
Bu durumda biri geldiğinde, kişi onu gerçekten sevdiği için değil; yalnızlığının ağırlığı hafiflediği için ona bağlanabilir. Sonra bu bağı sevgi sanabilir. Oysa bazen mesele karşıdaki insan değil; yalnız kalınca daha çok hissedilen iç boşluğun geçici olarak hafiflemesidir.
Özdeğer Eksikliği Bu Durumu Nasıl Besler
Özdeğeri zayıf olan kişi, dışarıdan gelen ilgiyi sadece güzel bir şey değil; adeta bir yaşamsal onay gibi deneyimleyebilir.
Birisi onu:
- seçtiğinde,
- beğendiğinde,
- önemsediğinde,
- özlediğinde
içten içe şunu hissedebilir:
"Demek ki ben gerçekten değerliyim."
Bu durumda kişi karşısındakini değil, onun verdiği değer hissini seviyor olabilir. Ama bu fark çoğu zaman kolay görünmez. Çünkü ilgi ile sevgi, onay ile bağ, seçilmek ile sevilmek birbirine karışabilir.
Eksiklikten Doğan Bağ Neden Daha Yoğun Hissedilir
Çünkü eksiklik duygusu aç bir alan gibidir. O alan bir başkasıyla biraz dolduğunda duygu çok büyük hissedilir.
Bu yüzden kişi:
- çok düşünür,
- çok özler,
- çok korkar,
- çok bağlanır,
- çok kaybetmekten ürker.
Ve sonra şöyle sanabilir:
"Bu kadar yoğun hissediyorsam demek ki çok seviyorum."
Oysa bazen yoğunluğun kaynağı sevginin büyüklüğü değil; eksikliğin derinliğidir. Yani bağın gücü, sevilen kişinin özünden çok kişinin iç boşluğunun şiddetinden doğuyor olabilir.
"Onsuz Eksik Hissediyorum" Demek Sevgi Mi Gösterir
Her zaman değil. Bu cümle bazen sevgiyi, bazen de bağımlı bir eksiklik duygusunu anlatabilir.
Gerçek sevgide biri olmadığında üzülmek, özlemek ve boşluk hissetmek çok normaldir. Ama eksiklik duygusunda mesele daha derinleşir:
- onsuz kendim değersiz gibi hissediyorum,
- onsuz varlığım azalmış gibi geliyor,
- onsuz hayatta dengemi kuramıyorum,
- onun ilgisi olmadan ben eksik kalıyorum.
Burada sevgi kadar, hatta bazen sevgiden daha çok kendilik duygusunun dışarıya bağlanması vardır.
Eksiklikle Karışan Sevgi Neden Bırakması Zor Bir Bağ Üretir
Çünkü insan sadece kişiyi değil, onun üzerinden aldığı duygusal desteği de kaybetmekten korkar.
O kişi gidince:
- sevgi değil sadece,
- onay,
- ilgi,
- seçilmişlik hissi,
- yalnızlığın azalması,
- değersizlikten kısa süreli uzaklaşma
da gider.
İşte bu yüzden ilişkiyi bırakmak, kişiyi bırakmaktan büyük hissedilir. Sanki o bağ giderse insan kendi içindeki çıplak boşlukla baş başa kalacakmış gibi olur.
Gerçek Sevgi De Eksiklik Hissedebilir Mi
Evet, tabii ki hissedebilir. Gerçek sevgi insanı duygusuz yapmaz. Sevgide de özlem vardır, yokluk hissi vardır, kaybetme korkusu olabilir.
Ama gerçek sevgide bu eksiklik, kişinin tüm benliğini yutan bir çöküşe dönüşmek zorunda değildir. Kişi sevdiğini özleyebilir; ama yine de kendini tamamen kaybetmez.
Eksiklikle karışan bağda ise karşı taraf çoğu zaman iç yapının ana desteği gibi yaşanır. Bu da ayrılığı daha yıkıcı, bağı daha bağımlı kılar.
İnsan Bazen Kişiyi Mi, Yoksa Onda Bulduğu Tamamlanma Hissini Mi Sever
Bazen asıl soru tam olarak budur.
İnsan karşısındakini değil, onun yanında hissettiği şu şeyleri seviyor olabilir:
- daha önemli olmak,
- daha canlı hissetmek,
- daha güzel görünmek,
- daha değerli sanmak,
- daha az yalnız hissetmek.
Bu durumda kişi, sevdiğini düşündüğü insanı değil; onun varlığında kazandığı içsel tamlık hissini arıyor olabilir. Bu da sevgiyi gerçek gibi hissettirir; ama özünde onun merkezi kişiden çok kişinin etkisidir.
Sevgi İle Eksiklik Karıştığında İlişki Nasıl Görünür
Böyle ilişkilerde genellikle şunlar görülür:
- çok hızlı bağlanma,
- karşı tarafı idealize etme,
- küçük ilgi kırıntılarını çok büyütme,
- ihmal edildiğinde yoğun çöküş,
- sürekli güvence ihtiyacı,
- bırakınca büyük boşluk hissi.
Kişi burada çoğu zaman “çok seviyorum” der. Ama ilişkinin altında şu da olabilir:
- çok yalnızım,
- çok görülmek istiyorum,
- çok seçilmek istiyorum,
- kendi eksikliğimi onunla kapatıyorum.
Sağlıklı Sevgi Neden Daha Az Eksiklik Temelli Olur
Çünkü sağlıklı sevgide insan, karşısındaki kişiye yaslanabilir ama bütün ağırlığını onun omzuna bırakmaz.
Yani:
- sever,
- özler,
- bağ kurar,
- yakınlık ister,
ama aynı zamanda - kendi iç merkezini korur,
- özdeğerini tamamen dışarıya teslim etmez,
- sevgiyi bir hayatta kalma aracı gibi yaşamaz.
Sağlıklı sevgi “seninle güzelim” diyebilir.
Eksiklik temelli bağ ise çoğu zaman “sensiz ben eksik ve dayanıksızım” noktasına kayar.
Peki İnsan Bu Karışıklığı Nasıl Fark Edebilir
Kendine şu soruları sorması gerekir:
- Onu mu seviyorum, yoksa onunla daha az eksik hissettiğim hâli mi?
- Onun iyiliğini mi düşünüyorum, yoksa sadece benim boşluğumu kapatmasını mı istiyorum?
- Onun varlığı beni büyütüyor mu, yoksa sadece geçici olarak rahatlatıyor mu?
- Bu bağda onu görüyor muyum, yoksa ondan bana gelen şeyi mi?
Bu soruların cevabı kolay olmayabilir. Ama insan ne hissettiğini doğru adlandırmadan duygusunu sağlıklı yaşayamaz.
Eksiklikten Doğan Bağ Gerçek Sevgiye Dönüşebilir Mi
Bazen evet, ama bunun için farkındalık gerekir.
İnsan önce kendi iç boşluğunu görmeli:
- neden bu kadar tutulduğunu,
- neyin eksik kaldığını,
- neden bu kadar seçilmeye ihtiyaç duyduğunu,
- neden tek bir kalpten tamamlanma beklediğini anlamalıdır.
Ancak o zaman kişi karşısındakini gerçekten görebilir. Aksi hâlde sadece kendi eksikliğinin yankısını duyar. Sevgi, eksikliğin içinden doğabilir; ama ancak insan eksikliğiyle yüzleştiğinde daha temiz ve daha dürüst bir hâle gelebilir.
Sevgi Eksikliği İyileştirir Mi, Yoksa Gizler Mi
Bu, sevginin niteliğine bağlıdır.
Sağlıklı sevgi:
- bazı yaraları yumuşatabilir,
- görülme duygusu verebilir,
- içte güven inşa edebilir,
- insanın kendine yaklaşmasını kolaylaştırabilir.
Ama eksikliği tamamen bir başkasının sevgisiyle çözmeye çalışmak, çoğu zaman onu iyileştirmez; sadece geçici olarak örter. Çünkü insan kendi iç yarasını hiç görmeden sadece başkasının ilgisiyle yaşarsa, bağ zayıfladığında eksiklik yeniden daha sert hissedilir.
En Dürüst Fark Nerede Görülür
En dürüst fark genellikle yoklukta ortaya çıkar.
Kendine şu soruyu sorduğunda çok şey netleşir:
"Onu mu özlüyorum, yoksa onun yokluğunda içimde açılan boşluğu mu?"
Bir başka soru da şudur:
"Onu gerçekten onun için mi istiyorum, yoksa onun yanında kendimi daha tamam hissettiğim için mi?"
Bu sorular acıtıcıdır ama çok aydınlatıcıdır. Çünkü bazen insan sevgiyi değil, tamamlanma arzusunu yaşıyordur.
Son Söz Kalp Bazen Sevgiyi Değil, Tamamlanma Umudunu Arar
İnsan bazen sevgiyi eksiklikle karıştırır; çünkü bir başkasının varlığı içteki boşluğu hafiflettiğinde, bu rahatlama çok büyük bir duygu gibi hissedilir. Kalp bunu sevgi sanabilir. Oysa bazen sevilen kişi değil; onunla birlikte gelen görünürlük, onay, sıcaklık ve tamamlanma hissidir.
Gerçek sevgi, karşıdakinin varlığına değer verir.
Eksiklik ise karşıdakinde kendi yarasına merhem arar.
Sevgi, insanı büyütebilir.
Eksiklik ise insanı başkasına gereğinden fazla yaslayabilir.
Belki de en önemli gerçek şudur:
Birini çok istemek, her zaman onu sevdiğin anlamına gelmez.
Bazen sadece içindeki boşluğu onunla daha az hissettiğin için ona yönelirsin.
Ve bunu fark ettiğinde, hem sevginin hem eksikliğin dilini ilk kez gerçekten ayırmaya başlarsın.
