Türk edebiyatında Cumhuriyet dönemi şiiri, 1923 yılından sonra başlayan ve günümüze kadar süren bir dönemi kapsar. Bu dönemde şiir, edebi akımların etkisiyle farklı tarzlara ayrılmıştır. Ancak modernizm ve toplumcu gerçekçilik, Cumhuriyet dönemi şiirinde en etkili olanlarıdır.
Modernizm, Avrupa ve Amerika'da 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkan bir edebiyat akımıdır. Türk edebiyatında da 1930'larda etkisini göstermiştir. Modernist şairler, şiirde geleneksel biçimlerin dışına çıkarak yenilikçi ve deneysel çalışmalar yapmışlardır. Şiirin biçimsel özellikleri yanı sıra dil, imgeler ve konular da modernist anlayışla ele alınmıştır.
Toplumcu gerçekçilik ise, Türk edebiyatında 1930'ların sonundan 1950'lere kadar etkisini sürdüren bir edebiyat akımıdır. Bu akımın amacı, sanatı toplumsal açıdan kullanarak halkı eğitmek ve bilinçlendirmektir. Toplumcu gerçekçi şairler, şiirlerinde toplumsal konulara yer verdiler ve dilde basitliği tercih ettiler.
Cumhuriyet dönemi şairleri arasında modernizmi benimseyenler arasında Yahya Kemal Beyatlı, İbrahim Şinası, Behçet Necatigil, Nâzım Hikmet gibi isimler yer alırken, toplumcu gerçekçiliği benimseyenler arasında Cahit Sıtkı Tarancı, Orhan Veli Kanık, İsmet Özel, Ataol Behramoğlu gibi isimler yer almaktadır. Bu şairler, kendi tarzlarına bağlı kalmakla birlikte toplumsal sorunlara eleştirel bir gözle bakmışlar ve edebiyatta önemli bir yer edinmişlerdir.
Cumhuriyet dönemi şiirinde modernizm ve toplumcu gerçekçilik akımları, Türk edebiyatı için başarılı ve verimli bir dönem olmuştur. Bu akımlar, işledikleri konular ve kullanılan diliyle Türk şiirini zenginleştirmişlerdir. Günümüzde de, bu dönemde ortaya çıkan şiirler Türk edebiyatının klasikleri arasında yer almaktadır.
Modernizm, Avrupa ve Amerika'da 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkan bir edebiyat akımıdır. Türk edebiyatında da 1930'larda etkisini göstermiştir. Modernist şairler, şiirde geleneksel biçimlerin dışına çıkarak yenilikçi ve deneysel çalışmalar yapmışlardır. Şiirin biçimsel özellikleri yanı sıra dil, imgeler ve konular da modernist anlayışla ele alınmıştır.
Toplumcu gerçekçilik ise, Türk edebiyatında 1930'ların sonundan 1950'lere kadar etkisini sürdüren bir edebiyat akımıdır. Bu akımın amacı, sanatı toplumsal açıdan kullanarak halkı eğitmek ve bilinçlendirmektir. Toplumcu gerçekçi şairler, şiirlerinde toplumsal konulara yer verdiler ve dilde basitliği tercih ettiler.
Cumhuriyet dönemi şairleri arasında modernizmi benimseyenler arasında Yahya Kemal Beyatlı, İbrahim Şinası, Behçet Necatigil, Nâzım Hikmet gibi isimler yer alırken, toplumcu gerçekçiliği benimseyenler arasında Cahit Sıtkı Tarancı, Orhan Veli Kanık, İsmet Özel, Ataol Behramoğlu gibi isimler yer almaktadır. Bu şairler, kendi tarzlarına bağlı kalmakla birlikte toplumsal sorunlara eleştirel bir gözle bakmışlar ve edebiyatta önemli bir yer edinmişlerdir.
Cumhuriyet dönemi şiirinde modernizm ve toplumcu gerçekçilik akımları, Türk edebiyatı için başarılı ve verimli bir dönem olmuştur. Bu akımlar, işledikleri konular ve kullanılan diliyle Türk şiirini zenginleştirmişlerdir. Günümüzde de, bu dönemde ortaya çıkan şiirler Türk edebiyatının klasikleri arasında yer almaktadır.