Hûd Suresi 32. Ayette “Ey Nûh! Bizimle Çok Tartıştın ve Tartışmayı da Uzattın; Eğer Doğru Söyleyenlerdensen Bizi Tehdit Ettiğin Azabı Getir” İfadesi Ne Anlama Gelir 
⠀
Hûd Suresi 32. Ayet Ne Söylüyor
Ayetin anlamı genel olarak şöyledir:“Dediler ki: ‘Ey Nûh! Bizimle tartıştın, hem de tartışmayı çok uzattın. Eğer doğru söyleyenlerden isen bizi tehdit ettiğin şeyi artık başımıza getir.’”
Ayetin Arapçası şöyledir:
“Kâlû yâ Nûhu kad câdeltenâ fe ekserte cidâlenâ fe’tinâ bimâ te‘idunâ in kunte mine’s-sâdikîn.”
Bu ayet, Hz. Nûh ile kavmi arasındaki konuşmanın önemli bir dönüm noktasını gösterir. Önceki ayetlerde kavmin ileri gelenleri Nûh’un insan oluşunu, ona inananların sosyal statüsünü ve görünürdeki dünyevî gücünü eleştirmişti. Hz. Nûh ise onlara delille, tevhidle, insan onuruyla ve kendi peygamberlik sınırlarını açıklayarak cevap vermişti. Hûd 32’de kavim artık “Bize daha fazla anlatma; madem söylediğin doğru, bahsettiğin azabı getir” noktasına gelir.
“Bizimle Tartıştın” İfadesindeki “Cedel” Ne Anlama Gelir
Ayette geçen “câdeltenâ”, karşılıklı konuşmak, delil ortaya koymak, itirazlara cevap vermek ve tartışmak anlam alanına sahiptir. “Cedel” kelimesi Kur’an’da her bağlamda otomatik olarak kötü anlam taşımaz. Tartışmanın niteliği önemlidir.Bir tartışma:
hakikati anlamak,
sorulara cevap bulmak,
itirazları değerlendirmek
amacıyla yapılabilir.
Başka bir tartışma ise yalnız:
rakibi susturmak,
egoyu korumak,
haklı görünmek
veya sürekli yeni bahaneler üretmek
amacıyla yürütülebilir.
Dolayısıyla tartışmanın kendisi değil, amacı ve yöntemi belirleyicidir.
Hz. Nûh’un Kavmiyle Tartışması Peygamberlerin Münazara Yaptığını mı Gösterir
Evet, peygamberlerin muhataplarının itirazlarına cevap verdiğini Kur’an’ın birçok kıssasında görürüz. Hz. Nûh da kavminin sorularını ve suçlamalarını cevapsız bırakmaz. Onlara neden Allah’a kulluk etmeleri gerektiğini anlatır, kendisinin melek olmadığını açıklar, gaybı bağımsız biçimde bilmediğini söyler ve fakir müminleri kovmayacağını gerekçelendirir.Bu bize önemli bir tebliğ yöntemi gösterir: İnsanların sorularına cevap vermek, iman zayıflığı değil; açıklamanın bir parçasıdır. Din anlatmak yalnız tek taraflı konuşmak değildir. Muhatabın ne söylediğini dinlemek ve gerektiğinde itirazlarını cevaplandırmak da tebliğin içindedir.
Ancak tartışmanın sonsuza kadar sürdürülmesi de her durumda faydalı değildir. Bir noktadan sonra taraflar artık yeni bir şey öğrenmiyor, yalnız aynı cümleleri tekrar ediyorsa tartışma amacını kaybedebilir.
“Tartışmayı Çok Uzattın” Demeleri Ne Anlama Geliyor
Kavim:“fe ekserte cidâlenâ”
yani kabaca:
“Bizimle tartışmayı çok uzattın.”
der.
Bu ifade Hz. Nûh’un uzun süre boyunca toplumuna tebliğde bulunduğunu düşündüren Kur’anî anlatıyla uyumludur. Nûh bir kez konuşup hemen vazgeçen bir peygamber değildir. Farklı zamanlarda ve farklı yöntemlerle insanları uyarmaya devam eder.
Kavmin söylediği ise artık şu anlama yaklaşır:
“Söylediklerini duyduk. Aynı konuda daha fazla konuşmak istemiyoruz.”
Burada tartışmanın içeriğini cevaplamak yerine tartışmanın süresinden şikâyet etmeye başlarlar.
Bu, günümüzde de görülebilen bir tavırdır. İnsan bazen karşısındaki argümana cevap vermek yerine:
“Yeter, çok konuştun.”
diyerek konuyu kapatabilir.
Elbette gerçekten gereksiz tekrar da olabilir. Bu yüzden her “yeter artık” diyen kişiyi kötü niyetli ilan etmek doğru değildir. Bağlam önemlidir.
Bu Ayet Uzun Uzun Din Anlatmanın Her Zaman Doğru Olduğunu mu Söylüyor
Hayır.Hz. Nûh’un uzun tebliği, her din anlatan kişinin her muhataba saatlerce konuşmasının doğru olduğu anlamına gelmez.
İnsanların:
zamanını,
sabır sınırını,
bilgi düzeyini
ve ilgisini
dikkate almak gerekir.
Bazen kısa bir cevap çok daha etkili olabilir. Bazen ayrıntılı açıklama gerekir. İyi iletişim, doğru içeriği doğru ölçüde sunabilmeyi de içerir.
Nûh’un kıssasında uzunluk, yıllara yayılan peygamberlik sabrının bir parçasıdır; insanları rahatsız edene kadar konuşmayı bir yöntem hâline getirme ruhsatı değildir.
Kavim Neden Delil İstemek Yerine Azabı İstemeye Başlıyor
Bu, ayetin en önemli noktalarından biridir.Önceki ayetlerde tartışma:
Nûh’un peygamberliği,
takipçilerinin kimliği,
onun insan oluşu
ve mesajının kaynağı
üzerinden yürüyordu.
Şimdi kavim:
“Eğer doğru söylüyorsan tehdit ettiğin şeyi getir.”
diyor.
Yani tartışma delilden meydan okumaya dönüşüyor.
Bu değişim bize, insanın bazen bir iddiayı anlamaya çalışmaktan vazgeçip:
“Madem öyle, göster bakalım.”
şeklinde meydan okuyabileceğini gösterir.
Fakat bu ayeti okuyup her muhalifi kötü niyetli saymak da doğru değildir. Bazı insanlar gerçekten delil arar. Hûd 32’deki tavır, uzun bir tebliğ ve reddediş sürecinin belirli aşamasını anlatmaktadır.
“Bizi Tehdit Ettiğin Şeyi Getir” Demeleri Cesaret Göstergesi midir
Kur’an’ın anlatımında bu söz bir kahramanlık örneği olarak sunulmaz. Tam tersine ciddi bir meydan okuma ve ilahî uyarıyı hafife alma tavrı vardır.İnsanın:
“Madem Allah beni cezalandıracak, hadi şimdi cezalandırsın.”
demesi sağlam bir akıl yürütme değildir.
Çünkü bir şeyin hemen gerçekleşmemesi, o şeyin gerçek olmadığı anlamına gelmez.
Bir doktor:
“Bu alışkanlık uzun vadede ciddi zarar verebilir.”
dediğinde hasta:
“Bak, bugün hâlâ yaşıyorum; demek ki doktor yalan söylüyor.”
diyemez.
Gecikme, uyarının yanlışlığını otomatik olarak kanıtlamaz.
Azabın Gecikmesi Allah’ın O Davranışı Onayladığı Anlamına mı Gelir
Hayır.Kur’an’ın önemli ilkelerinden biri budur.
İnsan yanlış yapabilir ve hemen cezalandırılmayabilir. Bu gecikme:
“Allah yaptığımı onayladı.”
anlamına gelmez.
Bazen süre verilmesi:
tövbe,
düşünme,
dönüş
için fırsat olabilir.
Bu nedenle:
geciken sonuç ≠ onay.
Aynı şekilde dünyada rahat yaşamak da kişinin her davranışının Allah tarafından tasdik edildiğini göstermez.
Hûd 32’de kavim, azabın hemen gelmemesini meydan okuma fırsatına çevirmektedir.
Hz. Nûh Kavmini Gerçekten “Tehdit” mi Ediyordu
Ayette kavmin kullandığı ifade:“bimâ te‘idunâ”
yani:
“bizi vaat ettiğin / tehdit ettiğin şey”
şeklinde çevrilebilir.
Ancak burada Nûh’un kişisel tehdit savurması söz konusu değildir. Hûd 26’da açıkça:
“Ben sizin için acı bir günün azabından korkuyorum.”
demişti.
Yani:
“Bana itaat etmezseniz ben size zarar veririm.”
demiyordu.
İlahî hesabın sonucunu haber veriyordu.
Bu ayrım çok önemlidir:
Peygamberin uyarısı ≠ kişisel intikam tehdidi.
Nûh azabın sahibi değildir; bunu bir sonraki ayet daha da açık biçimde ortaya koyacaktır.
“Eğer Doğru Söyleyenlerdensen” İfadesi Ne Anlama Gelir
Kavim Nûh’un doğruluğunu azabın hemen gerçekleşmesine bağlamak istiyor:“Doğru söylüyorsan bunu şimdi getir.”
Bu düşünce biçiminde problem, peygamberin görev ve yetkisini yanlış anlamalarıdır.
Peygamber:
Allah’ın elçisidir.
Azabı kendi istediği anda üreten bağımsız bir güç değildir.
Dolayısıyla:
“Azabı hemen getiremiyorsan yalancısın.”
mantığı, peygamberliği ilahlık gibi değerlendirmektedir.
Hûd 31’de Nûh zaten:
“Allah’ın hazineleri benim yanımda değil, gaybı bilmiyorum, melek değilim.”
demişti.
Şimdi kavim yine ondan Allah’a ait bir yetkiyi kendi eliyle göstermesini istiyor.
Bir Peygamber Azabı Kendi İstediği Anda Getirebilir mi
Hayır.Kur’an’ın tevhid anlayışında peygamberler Allah’ın hükmünü kendi bağımsız iradeleriyle gerçekleştiremezler.
Hz. Nûh:
uyarır.
Tebliğ eder.
Dua eder.
Fakat ilahî azabın:
zamanına,
şekline
ve gerçekleşip gerçekleşmeyeceğine
nihai olarak Allah karar verir.
Bu, peygamber ile Allah arasındaki farkı bir kez daha korur.
Peygamber azabın yöneticisi değil, vahyin elçisidir.
Hemen sonraki Hûd 33 de bu noktayı açıkça tamamlayacaktır.
İnsanların Allah’tan Azap İstemesi Doğru mudur
Genel olarak insanın Allah’tan afiyet, rahmet ve hidayet istemesi daha sağlıklı bir kulluk tavrıdır.Bir kişinin:
“Eğer yanlışsam Allah beni hemen mahvetsin.”
gibi ifadeler kullanması gereksiz ve tehlikeli bir meydan okumadır.
İnsan kendi durumunu tam olarak bilemez.
Daha doğru dua:
“Allah’ım, yanlışsam beni düzelt, doğruya yönelt ve beni affet.”
şeklindeki bir tevazu taşır.
Nûh kavminin tavrı ise bunun tersidir. Onlar:
“Azabı getir.”
diyorlar.
Bu, tövbe aramak yerine meydan okumayı seçmektir.
Başkasının Başına Azap veya Felaket İstemek Bu Ayetten Meşrulaştırılabilir mi
Hayır.Bu ayet tam tersine böyle bir tutum konusunda dikkatli olmamızı gerektirir.
Bir insan sevmediği kişiye:
“Allah seni kahretsin, başına felaket gelsin de göreyim.”
diyerek peygamberce bir tavır sergilemiş olmaz.
Hz. Nûh önceki ayetlerde:
“Sizin için korkuyorum.”
demişti.
Yani kavminin mahvolmasından zevk alan biri değildir.
Özel peygamberlik bağlamlarında geçen ilahî azap hükümleri, sıradan insanların kişisel tartışmalarında kullanabilecekleri beddua silahları değildir.
İnsan için daha doğru olan:
adalet istemek,
haksızlığın sona ermesini istemek,
mümkünse insanların düzelmesini dilemek
ve nihai hükmü Allah’a bırakmaktır.
“Madem Doğru, Hemen Göster” Mantığı Her Zaman Sağlıklı mıdır
Hayır.Bazı gerçekler anında sonuç üretmez.
Örneğin:
iklim değişikliğinin etkileri,
sağlık alışkanlıklarının sonuçları,
eğitim yatırımlarının meyvesi,
ekonomik politikaların etkileri
zaman içinde ortaya çıkabilir.
Bir iddiayı değerlendirirken:
“Şu anda göremiyorum, demek ki yok.”
demek her zaman doğru değildir.
Dinî konularda da ahiret zaten tanımı gereği dünya hayatı içinde bütün ayrıntılarıyla gözlemlenen bir alan değildir.
Bu nedenle Hûd 32’deki:
“Hemen getir.”
meydan okuması, hakikati yalnız anlık görünürlükle ölçmenin sınırlarını da düşündürür.
Bu Ayet Soru Soran İnsanları Eleştiriyor mu
Hayır.Bu ayrımı özellikle korumak gerekir.
Samimi bir insan:
“Allah neden böyle yapıyor?”
diye sorabilir.
“Bu ayetin delili nedir?”
diyebilir.
“Ahirete neden inanmalıyım?”
diyebilir.
Bunların hiçbiri Hûd 32’deki meydan okumayla otomatik olarak aynı değildir.
Buradaki kavim uzun bir tebliğ sürecinden sonra:
“Daha fazla tartışmak istemiyoruz; azabı getir.”
diyor.
Samimi soru ile küçümseyici meydan okuma birbirinden ayrılmalıdır.
Soru ≠ inkâr.
Şüphe ≠ alay.
Anlamaya çalışmak ≠ azabı istemek.
Tartışmanın Bir Noktada Bitirilmesi Gerektiğini Bu Ayetten Öğrenebilir miyiz
Evet, genel bir iletişim dersi olarak düşünülebilir.Her tartışmanın sonsuza kadar sürmesi gerekmez.
Taraflardan biri sürekli aynı itirazı tekrar ediyor, hiçbir cevabı değerlendirmiyor ve amaç artık hakikati aramak değil karşı tarafı tüketmek hâline gelmişse konuşmayı sonlandırmak bazen daha sağlıklı olabilir.
Fakat bunu bahane ederek:
“Bana soru sorma.”
demek de doğru değildir.
Ölçü şudur:
Tartışma hâlâ bilgi üretiyor mu?
Taraflar birbirini dinliyor mu?
Yeni delil var mı?
Yoksa yalnız aynı cümleler mi tekrarlanıyor?
İyi tartışma, sonsuza kadar konuşmak değil; gerçeğe yaklaşmak için yapılır.
Bu Ayet Günümüz Sosyal Medya Tartışmalarına Nasıl Bir Ders Veriyor
Günümüzde tartışmalar çok hızlı biçimde hakikat arayışından gösteriye dönüşebiliyor.İnsanlar bazen karşı tarafa:
“Hadi kanıtla.”
derken gerçekten kanıt beklemiyor olabilir.
Kanıt geldiğinde yeni bir şart koyabilir.
Sonra başka şart.
Sonra başka şart.
Buna bugün bazen hedef direğini sürekli değiştirmek denir.
Fakat burada da dikkatli olmak gerekir. Her yeni soru kötü niyet değildir. Bazen gerçekten önceki cevap yeni bir soruyu doğurur.
Önemli olan dürüstlüktür:
Cevap aldığında kabul etmeye açık mısın, yoksa ne cevap gelirse gelsin reddetmeye mi karar verdin?
Hûd 32 bu iç muhasebeyi düşündürür.
Hûd 31 ve 32 Birlikte Nasıl Okunmalıdır
Hûd 31’de Hz. Nûh kendi sınırlarını çok açık biçimde belirtmişti:“Allah’ın hazineleri benim yanımda değil.”
“Gaybı bilmiyorum.”
“Melek olduğumu söylemiyorum.”
Hûd 32’de kavmi buna rağmen:
“Öyleyse bizi tehdit ettiğin azabı getir.”
diyor.
Bu iki ayet yan yana okunduğunda temel hata daha da görünür hâle gelir.
Hz. Nûh:
“Ben Allah değilim.”
demektedir.
Kavmi ise fiilen:
“Öyleyse Allah’a ait sonucu sen hemen üret.”
diye talepte bulunmaktadır.
Bir sonraki ayette Nûh bu yanlışlığı açıkça düzeltecektir: Azabı dilerse Allah getirir; siz de O’nu âciz bırakamazsınız.
Sonuç: Hûd Suresi 32. Ayetin Ana Mesajı Nedir
Hûd Suresi 32. ayet, Hz. Nûh’un kavmiyle yaptığı uzun tebliğin belirli bir aşamasında konuşmanın delil tartışmasından meydan okumaya dönüştüğünü gösterir.Kavim artık:
“Neden peygambersin?”
veya:
“Getirdiğin delil nedir?”
demekle yetinmez.
Şöyle der:
“Madem doğru söylüyorsun, bahsettiğin azabı getir.”
Bu tavır, insanın hakikat karşısındaki önemli bir psikolojik eğilimini gösterir: Bazen bir iddianın doğru olup olmadığını araştırmak yerine, onu kendi koyduğu şartlara uymaya zorlar.
“Eğer Allah varsa şimdi benim istediğim şeyi yapsın.”
“Eğer dua gerçekse şu anda istediğim sonucu versin.”
“Eğer peygamber doğru söylüyorsa istediğim mucizeyi hemen göstersin.”
Bu tür taleplerde ortak bir problem olabilir: İnsan, Allah’ı kendi deneyinin nesnesi hâline getirmeye çalışır.
Oysa Allah insanın emir verdiği bir güç değildir.
İnsan dua eder.
İster.
Araştırır.
Delilleri değerlendirir.
Ama:
“Ben şu şartı koydum; Allah bunu yapmazsa yoktur.”
şeklindeki yaklaşım felsefî olarak da teolojik olarak da ciddi sorunlar taşır.
Çünkü böyle bir durumda insan gerçeği araştırmaktan çok, gerçeğin kendi koyduğu kurala uymasını istemektedir.
Nûh kavminin:
“Azabı getir.”
sözü bu zihniyetin güçlü bir örneğidir.
Fakat ayetin başka bir dersi daha vardır: İlahî uyarı ile insan tehdidini ayırmak.
Hz. Nûh:
“Ben sizi cezalandırırım.”
demiyor.
Bu nokta tekrar tekrar vurgulanmalıdır.
Çünkü din adına konuşan kişiler bazen ilahî uyarıyı kendi kişisel güçleriyle karıştırabilirler.
Bir insan:
“Beni dinlemezsen Allah seni mahveder.”
diyebilir.
Başka biri:
“Benim grubumdan ayrılırsan başına kesin felaket gelir.”
diyebilir.
Bu tür cümlelerde insan, Allah’ın gaybî hükmünü kendi kişisel otoritesine bağlama riskine girer.
Hz. Nûh ise tam tersine kendi yetkisinin sınırını biliyor.
O:
uyarıcıdır.
Azabın sahibi değildir.
Bu, dinî liderlik için son derece güçlü bir sınırdır.
Bir din adamı insanlara:
“Bu davranışın ahiret sorumluluğu vardır.”
diyebilir.
Ama belirli bir kişiye:
“Yarın şu felaket başına gelecek çünkü beni dinlemedin.”
diye vahiy almadan kesin hüküm dağıtamaz.
Allah adına uyarı vermek ile Allah’ın özel kararlarını biliyormuş gibi konuşmak aynı şey değildir.
Hûd 32 aynı zamanda sabır ve iletişim açısından da düşündürücüdür.
Hz. Nûh uzun süre konuşmuştur.
Kavmi ise:
“Tartışmayı çok uzattın.”
demektedir.
Buradan hem tebliğ eden hem dinleyen için ders çıkarılabilir.
Tebliğ eden kişi şunu sormalıdır:
“Ben gerçekten açıklıyor muyum, yoksa aynı şeyi sürekli tekrarlayıp insanı mı yoruyorum?”
Dinleyen de şunu sormalıdır:
“Ben gerçekten cevapları değerlendiriyor muyum, yoksa sırf hoşuma gitmediği için konuşmayı mı kapatıyorum?”
Sağlıklı iletişim iki tarafın da sorumluluk taşıdığı bir süreçtir.
Bir başka önemli mesele, meydan okuma kültürüdür.
Bugün sosyal medyada tartışmalar sık sık şu seviyeye düşebilir:
“Hadi yap da görelim.”
“Hadi ispatla.”
“Cesaretin varsa şunu yap.”
Bu dil çoğu zaman hakikatten çok ego yarışına hizmet eder.
İnsan böyle durumlarda kendisine şunu sormalıdır:
“Ben gerçekten öğrenmek mi istiyorum, yoksa karşı tarafın yenilmesini mi?”
Çünkü tartışmada rakibi yenmek ile hakikate ulaşmak aynı şey değildir.
Bir insan tartışmayı kazanabilir ve yine yanlış olabilir.
Başka biri konuşma becerisi zayıf olduğu için tartışmayı kaybedebilir ama yine de doğru olabilir.
Retorik zafer ≠ hakikat.
Hûd 32 bu açıdan bize tartışma ahlakı öğretir.
Kavmin başka bir yanılgısı, sonucun gecikmesini yalanın kanıtı saymasıdır.
Bu çok insani bir eğilimdir.
Bir zalim yıllarca rahat yaşar:
“Bak, hiçbir şey olmadı.”
denebilir.
Bir insan haksız kazanç elde eder ve zengin olur:
“Demek ki yaptığı yanlış değilmiş.”
diye düşünülebilir.
Hayır.
Kur’an’ın ahiret perspektifinde sonuçların tamamı dünyada ve hemen görünmek zorunda değildir.
Gecikme, yokluk değildir.
Bu ilke hem ahlaki hem teolojik bakımdan önemlidir.
Ama bunun tersinden de kaçınmak gerekir.
Her kötü olay meydana geldiğinde:
“Bak Allah hemen cezasını verdi.”
demek de doğru değildir.
Bir kişi kaza geçirdi diye:
“Kesin günahının cezası.”
diyemeyiz.
Bir şirket battı diye:
“Allah cezalandırdı.”
diyemeyiz.
Bir ülke afet yaşadı diye:
“Nûh kavmi gibi azaba uğradılar.”
diyemeyiz.
Nûh kavminin azap oluşu vahiy tarafından bildirilen özel bir hükümdür.
Bugünün olaylarında aynı gaybî kesinliğe sahip değiliz.
Dolayısıyla ayet bize hem:
azabı küçümsememeyi
hem de:
azap dağıtan yorumculara dönüşmemeyi
öğretmelidir.
Hûd 32’nin başka bir önemli mesajı, insanın Allah’tan felaket istememesi gerektiğini düşündürmesidir.
İnsan bazen öfkeyle:
“Eğer yanlışsam Allah beni kahretsin.”
gibi çok ağır sözler söyleyebilir.
Buna gerek yoktur.
İnsan Allah’tan:
hidayet,
afiyet,
bağışlanma
ve doğruyu görebilme
istemelidir.
Hakikati öğrenmek için felaket çağırmaya ihtiyaç yoktur.
Daha olgun dua şudur:
“Allah’ım, yanlışsam beni düzelt; bilmediğimi öğret; kibirden koru.”
Bu tavır Nûh kavminin meydan okumasının tam tersidir.
Onlar:
“Azabı getir.”
diyor.
Tevazu sahibi insan:
“Azaptan koru ve doğruya yönelt.”
der.
Ayet, ayrıca samimi şüphe ile inatçı meydan okumayı birbirine karıştırmamamız gerektiğini de öğretir.
Bir insan:
“Ben hâlâ ikna olmadım.”
diyebilir.
Ona:
“Sen Nûh kavmi gibisin.”
demek çok ağır ve çoğu zaman haksız bir benzetme olabilir.
Belki gerçekten sorusu vardır.
Belki bizim verdiğimiz cevap yetersizdir.
Belki bir kavramı yanlış öğrenmiştir.
Belki yaşadığı travmalar din algısını etkilemiştir.
İnsanların iç durumlarını tam olarak Allah bilir.
Bu nedenle Nûh kıssasını, her bize katılmayan kişiye yapıştıracağımız bir etiket hâline getirmemeliyiz.
Kur’an kıssası, rakibi teşhis etme cetvelinden önce kendi tavrımızı ölçme aynasıdır.
Ben cevap geldiğinde kabul etmeye açık mıyım?
Yoksa sürekli yeni şartlar mı üretiyorum?
Bir görüşü sadece sevmediğim kişiden geldiği için mi reddediyorum?
Hakikati mi arıyorum, yoksa kendi düşüncemi savunmak için mi araştırıyorum?
Bunlar Hûd 32’nin bugün bize yönelttiği gerçek sorulardır.
Ayetin bir başka güzel tarafı, bir sonraki ayete güçlü bir kapı açmasıdır.
Kavim:
“Azabı getir.”
der.
Fakat Nûh’un cevabı şunu açıkça ortaya koyacaktır:
Azabı getirecek olan Nûh değildir.
Allah dilerse getirir.
İşte tevhidin çizgisi yine aynı noktada belirginleşir.
Peygamber ne kadar büyük olursa olsun:
Allah değildir.
O, ilahî hükmün haberini taşır; hükmün mutlak sahibi değildir.
Bu, peygamber sevgisinde de dinî otorite anlayışında da unutulmaması gereken temel sınırdır.
Ve belki Hûd Suresi 32. ayetin bugün bize yönelttiği en güçlü soru şudur:
Bir görüşle karşılaştığımızda gerçekten delili değerlendirmeye mi çalışıyoruz, yoksa cevabı ne olursa olsun reddetmeye önceden karar mı veriyoruz? Allah’a karşı tavrımızda afiyet ve hidayet mi istiyoruz, yoksa öfke ve kibirle “Madem doğru, hadi azabı getir” türü meydan okumalar mı üretiyoruz? Ve dinî tartışmalarda amacımız rakibi yenmek değil, hakikate biraz daha yaklaşmak olabiliyor mu?
