Melanie Klein'e Göre Yansıtma Nedir 
İç Dünya, Kaygı, Savunma, İyi Nesne Ve Kötü Nesne Nasıl Anlaşılır
Melanie Klein'e göre yansıtma, insanın kendi içinde taşıması zor olan duygu, dürtü, korku, öfke, haset, saldırganlık, suçluluk ya da kötü nesne parçalarını dış dünyadaki bir kişiye, nesneye veya ilişkiye yüklemesidir. Bu mekanizma, özellikle erken ruhsal gelişimde bebeğin yoğun kaygılarla baş edebilmek için kullandığı en temel savunmalardan biridir.
Klein'in psikanalitik düşüncesinde yansıtma, yalnızca "suçu başkasına atmak" gibi basit bir davranış değildir. Daha derin düzeyde insan, kendi iç dünyasında taşımakta zorlandığı bir parçayı dışarıya yerleştirir; sonra dış dünyayı o parçanın taşıyıcısı gibi algılamaya başlar.
Bu nedenle yansıtma, insan ilişkilerinde çok güçlü bir etkiye sahiptir. Kişi kendi öfkesini karşı tarafın saldırganlığı gibi, kendi değersizliğini başkasının küçümsemesi gibi, kendi hasedini başkasının kötülüğü gibi, kendi korkusunu dünyanın tehdidi gibi yaşayabilir. Yani insan bazen dışarıdaki kişiye değil; kendi içinden dışarıya attığı duyguya tepki verir.
Melanie Klein'e Göre Yansıtma Nedir
Yansıtma, kişinin kendi içinde kabul edemediği, taşıyamadığı ya da fazla tehdit edici bulduğu duygu ve parçaları dış dünyaya yüklemesidir. Melanie Klein'e göre bu savunma, bebeğin erken ruhsal yaşamında çok merkezi bir yere sahiptir. Çünkü bebek yoğun kaygı, öfke, saldırganlık ve kötü nesne deneyimlerini henüz kendi içinde düzenleyemez.
Bu durumda zihin, taşıyamadığı şeyi dışarıya atar. Bebek kendi içindeki kötü duyguyu dış nesneye yükler ve sonra o nesneyi kötü, saldırgan, tehdit edici ya da cezalandırıcı gibi yaşayabilir.
Yansıtmanın temel içsel dili şöyledir:
"Bu duygu bana ait olamaz."
"Bu kötü parça içimde kalamaz."
"O halde bunu dışarıya yerleştirmeliyim."
"Artık kötü olan dışarıda."
"Dışarıdaki nesne bana zarar verebilir."
Bu mekanizma kısa vadede kaygıyı azaltabilir; çünkü kişi kötü duyguyu kendi içinden uzaklaştırmış gibi hisseder. Fakat uzun vadede dış dünya daha korkutucu hale gelebilir. Çünkü insan, kendi içinden dışarı attığı parçayla dışarıda karşılaşıyormuş gibi yaşamaya başlar.
Yansıtma Neden Bir Savunma Mekanizmasıdır
Yansıtma bir savunma mekanizmasıdır çünkü benliği aşırı kaygıdan, suçluluktan, utançtan ya da içsel parçalanma hissinden korumaya çalışır. İnsan bazı duyguları kendisine ait görmekte zorlanır. Özellikle öfke, haset, saldırganlık, kıskançlık, değersizlik, bağımlılık ve yıkıcı arzular benlik için tehdit edici olabilir.
Bu duygular içeride tutulduğunda kişi kendisini kötü, tehlikeli, suçlu ya da değersiz hissedebilir. Zihin bu acıyı azaltmak için duyguyu dışarıya taşır.
Yansıtma şu durumlarda devreye girebilir:
Kişi kendi öfkesini kabul edemediğinde
Haset duygusunu taşıyamadığında
Değersizlik hissi çok acı verdiğinde
Suçluluk benliği tehdit ettiğinde
İç dünyadaki kötü nesne fazla güçlendiğinde
Kişi kendi saldırganlığından korktuğunda
Kaygı dışarıda bir neden aradığında
Bu savunma, kişinin içerideki karmaşayı dışarıda görmesine neden olur. Böylece içsel acı geçici olarak azalır; fakat dış ilişkiler daha gergin, kuşkulu ve tehdit dolu hale gelebilir.
Yansıtma Bebeklikte Nasıl Başlar
Melanie Klein'e göre yansıtma, ruhsal yaşamın çok erken dönemlerinde başlar. Bebek, kendi içinde yoğun bedensel ve duygusal deneyimler yaşar: açlık, huzursuzluk, korku, öfke, doyum, rahatlama ve kaygı. Fakat bu duyguları henüz bilinçli şekilde anlamlandıramaz.
Bebek kendi içindeki kötü, saldırgan ya da kaygı verici parçaları dışarıya yansıttığında, dış dünyayı da bu parçaların taşıyıcısı gibi yaşayabilir. Örneğin kendi içindeki öfkeyi anneye yükleyebilir ve anneyi saldırgan ya da kötü nesne gibi hissedebilir.
Bu süreç şöyle işler:
Bebek yoğun kaygı yaşar.
Bu kaygıyı içeride taşıyamaz.
Kaygı dış nesneye yansıtılır.
Dış nesne kötü veya tehdit edici gibi hissedilir.
Bebek kendi içinden gelen korkuyu dışarıdan geliyormuş gibi yaşar.
Bu nedenle Klein'e göre bebek için dış dünya her zaman tarafsız değildir. Bebek dış dünyayı kendi içsel fantazileri, korkuları ve yansıtmalarıyla birlikte algılar.
Yansıtma İç Dünya İle Nasıl Bağlantılıdır
Klein'in kuramında iç dünya, iyi ve kötü nesnelerden, bilinçdışı fantazilerden, kaygılardan, sevgi ve saldırganlık temsillerinden oluşur. Yansıtma, bu iç dünyanın dış dünyaya taşınma yollarından biridir.
İnsan içindeki kötü nesneyi, cezalandırıcı sesi, değersizlik hissini ya da saldırgan dürtüyü taşıyamadığında, bunu dışarıdaki bir kişiye yükleyebilir. Böylece dış kişi, iç dünyanın bir parçasını temsil etmeye başlar.
| İç Dünyadaki Taşınamayan Parça | Dışarıda Algılanma Biçimi |
|---|---|
| Kendi öfkesi | Karşı taraf saldırgan |
| Kendi değersizliği | Herkes beni küçümsüyor |
| Kendi hasedi | O kötü niyetli |
| Kendi suçluluğu | Beni yargılıyorlar |
| Kendi korkusu | Dünya tehlikeli |
| Kendi yıkıcılığı | Karşı taraf bana zarar verecek |
Bu nedenle yansıtma, iç dünya ile dış dünya arasındaki sınırı bulanıklaştırır. İnsan dışarıda gördüğü şeyin tamamının dışarıya ait olduğunu sanabilir; oysa algının bir kısmı iç dünyadan yansımıştır.
Yansıtma Ve Kötü Nesne Arasında Nasıl Bir Bağ Vardır
Kötü nesne, Klein'in kuramında kaygı, yoksunluk, tehdit, saldırı ve korku ile bağlantılı içsel temsildir. Yansıtma, kötü nesnenin dış dünyaya yerleştirilmesinde çok önemli bir rol oynar. Kişi kendi içinde taşıdığı kötü nesneyi dışarıdaki bir kişiye yükleyebilir ve o kişiyi tehdit edici gibi yaşayabilir.
Örneğin kişi içinde cezalandırıcı bir iç nesne taşıyorsa, dışarıdaki insanların onu sürekli yargıladığını düşünebilir. İçinde saldırgan bir kötü nesne varsa, başkalarının ona zarar vermek istediğini hissedebilir.
Yansıtılan kötü nesne dışarıda şu biçimlerde görülebilir:
Tehdit edici insan algısı
Sürekli eleştirileceğini düşünme
İyi niyetin arkasında kötülük arama
Yakın ilişkilerde kuşku duyma
Kendi korkusunu karşı tarafın saldırısı sanma
Dış dünyayı güvensiz ve düşmanca yaşama
Bu durumda kişi dışarıdaki kişiden korktuğunu sanır; fakat aslında korktuğu şeyin bir kısmı kendi iç dünyasındaki kötü nesnedir.
Yansıtma Ve İyi Nesne Arasında Nasıl Bir İlişki Vardır
Yansıtma yalnızca kötü parçaların dışarı atılmasıyla ilgili değildir. Klein'in kuramında kişi bazen iyi parçaları da dışarıya yerleştirebilir. Fakat özellikle erken dönemde yansıtma daha çok kötü, korkutucu ve saldırgan parçaların dışarı atılmasıyla ilişkilidir.
İyi nesne iç dünyada yeterince güçlü değilse, kişi iyi olanı kendi içinde taşıyamayabilir ve dışarıdaki bir kişiyi aşırı idealize edebilir. Bu durumda iyi olan tamamen dışarıdaki kişiye yerleştirilir.
Bu şöyle görünebilir:
"Ben değersizim, o tamamen iyi."
"Ben eksikim, o kurtarıcı."
"Benim içimde iyi yok, iyi olan sadece onda."
"O beni kurtarırsa iyi hissedebilirim."
Bu tür iyi yansıtma, kişiyi dış nesneye aşırı bağımlı hale getirebilir. Çünkü iyi olan içeride değil, dışarıda yaşanır. Sağlıklı gelişimde ise iyi nesne içe alınır ve kişi kendi içinde de güven, değer ve sevgi taşıyabilir.
Yansıtma Paranoid Kaygıyı Nasıl Besler
Paranoid kaygı, kötü nesnenin kişiye saldıracağı, zarar vereceği ya da onu yok edeceği korkusudur. Klein'e göre yansıtma, paranoid kaygının oluşmasında temel bir işleve sahiptir. Çünkü kişi kendi içindeki saldırganlığı dış dünyaya yansıttığında, dış dünyayı saldırgan gibi algılamaya başlar.
Bu döngü çok önemlidir. Kişi kendi öfkesini dışarıya atar; sonra dışarıdaki kişinin ona saldıracağından korkar. Böylece kendi içsel parçası dışarıda tehdit olarak geri döner.
Döngü şöyle işler:
İçte saldırgan duygu oluşur.
Bu duygu taşınamaz.
Dışarıya yansıtılır.
Dış nesne saldırgan gibi algılanır.
Kişi korkar ve savunmaya geçer.
Savunma ilişkiyi daha da gerer.
Bu nedenle yansıtma, kaygıyı azaltmak için başlasa da dış dünyayı tehdit dolu hale getirerek kaygıyı artırabilir. İnsan kendi içinden dışarı attığı korkuyla dışarıda savaşmaya başlar.
Yansıtma Ve Bölme Mekanizması Birlikte Nasıl Çalışır
Klein'in kuramında yansıtma ve bölme çoğu zaman birlikte çalışır. Bölme, iyi ve kötü parçaları birbirinden ayırır. Yansıtma ise kötü parçaları dışarıya atar. Böylece kişi içindeki iyi olanı korumaya, kötü olanı dışarıda tutmaya çalışır.
Bu erken savunma şöyle işleyebilir:
İyi olan içeride tutulmak istenir.
Kötü olan dışarıya atılır.
Dışarıdaki kişi kötü nesne gibi algılanır.
İç dünya geçici olarak rahatlar.
Dış dünya daha tehdit edici hale gelir.
Bölme ve yansıtma birlikte çalıştığında insanlar da keskin biçimde iyi ve kötü olarak ayrılabilir. Bir kişi tamamen iyi, başka biri tamamen kötü görülebilir. Ya da aynı kişi bir anda iyi nesneden kötü nesneye dönüşebilir.
Yetişkin ilişkilerinde bu, hızlı idealize etme ve hızlı değersizleştirme şeklinde görülebilir. İnsan karşısındakini bütün olarak değil, yansıttığı iyi veya kötü parçalar üzerinden yaşar.
Yansıtma Yetişkin İlişkilerinde Nasıl Görülür
Yansıtma yetişkin ilişkilerinde çok sık görülür. İnsanlar çoğu zaman kendi içsel duygularını başkalarına yüklediklerinin farkında olmaz. Bu yüzden ilişkilerde yanlış anlamalar, suçlamalar, kuşkular ve tekrar eden çatışmalar ortaya çıkabilir.
Bir kişi kendi öfkesini kabul edemediğinde karşı tarafı düşmanca algılayabilir. Kendi değersizlik hissini taşıyamadığında herkesin onu küçümsediğini düşünebilir. Kendi terk edilme korkusunu partnerinin ilgisizliği gibi yorumlayabilir.
Yetişkin ilişkilerinde yansıtma örnekleri:
Kendi öfkesini karşı tarafın saldırganlığı gibi görmek
Kendi suçluluğunu başkasının yargılaması gibi yaşamak
Kendi hasedini karşı tarafın kibri gibi algılamak
Kendi değersizliğini başkasının küçümsemesi gibi hissetmek
Kendi uzaklaşma isteğini partnerin terk etmesi gibi yorumlamak
Kendi güvensizliğini karşı tarafın sadakatsizliği gibi yaşamak
Bu durumlarda kişi dış gerçekliği tamamen uydurmaz; fakat dış gerçekliği kendi iç dünyasının gölgesiyle karıştırır. İşte ilişki karmaşası çoğu zaman burada başlar.
Yansıtma Aile İlişkilerinde Nasıl Ortaya Çıkar
Aile ilişkileri, yansıtmanın çok güçlü çalıştığı alanlardan biridir. Çünkü aile, insanın en eski nesne ilişkilerinin kurulduğu yerdir. Aile üyeleri bazen kendi taşıyamadıkları duyguları birbirlerine yükleyebilir.
Örneğin bir ebeveyn kendi başarısızlık korkusunu çocuğuna yansıtabilir ve çocuğun her hatasını büyük bir tehdit gibi yaşayabilir. Bir aile kendi içindeki öfkeyi tek bir üyeye yükleyip onu "problemli kişi" haline getirebilir. Bir çocuk, ailenin suçluluk, utanç ya da kaygı yükünü taşıyan kişi olabilir.
Ailede yansıtma şu şekilde görülebilir:
Bir çocuğa sürekli sorunlu rolü verilmesi
Ebeveynin kendi korkusunu çocuğun zayıflığı gibi görmesi
Aile içi öfkenin tek kişide toplanması
Kendi utancını başkasının davranışına yükleme
Bir üyeyi günah keçisi haline getirme
Kendi eksikliğini çocuğun başarısıyla kapatma çabası
Bu tür yansıtmalar aile ilişkilerini ağırlaştırır. Çünkü kişi yalnızca kendi duygularını değil, ailenin taşıyamadığı duyguları da taşımaya başlayabilir.
Yansıtma Ve Değersizlik Hissi Nasıl Bağlantılıdır
Değersizlik hissi, yansıtmanın en sık görülen kaynaklarından biridir. Kişi kendi içinde "Ben yeterli değilim, sevilmeye layık değilim, değersizim" duygusunu taşıyamadığında, bu duyguyu dış dünyaya yansıtabilir.
Bu durumda başkalarının nötr davranışları bile küçümseme gibi algılanabilir. Birinin geç cevap vermesi "beni önemsemiyor", kısa bir eleştirisi "beni değersiz görüyor", meşgul olması "beni sevmiyor" anlamına gelebilir.
Değersizlik temelli yansıtma şöyle işler:
İçte değersizlik hissi vardır.
Bu his çok acı vericidir.
Kişi bunu kendisine ait görmekte zorlanır.
Dışarıdaki kişiye yükler.
"Sen beni değersiz hissettiriyorsun" der.
İlişki savunma ve suçlama alanına dönüşür.
Burada karşı tarafın davranışları elbette önemli olabilir; fakat yansıtma çalıştığında kişi dış davranışı iç yaranın büyüteciyle görür. Bu yüzden tepki, olaydan çok daha büyük yaşanabilir.
Yansıtma Ve Öfke Arasında Nasıl Bir Bağ Vardır
Öfke, insanın en çok yansıttığı duygulardan biridir. Çünkü bazı insanlar kendi öfkelerini kabul etmekte zorlanır. Öfke onlara tehlikeli, ayıp, suçlu ya da yıkıcı hissettirebilir. Bu durumda kişi kendi öfkesini karşı tarafa yansıtır ve karşı tarafı saldırgan görür.
Örneğin kişi içinde yoğun bir kızgınlık taşıyabilir ama bunu fark etmez. Bunun yerine "O bana saldırıyor", "O beni kışkırtıyor", "O kötü niyetli" diye düşünebilir. Sonra savunmaya geçer, sertleşir, suçlar veya uzaklaşır.
Öfke yansıtıldığında şu döngü oluşabilir:
Kişi öfkesini kabul etmez.
Öfke dışarıya yansıtılır.
Karşı taraf saldırgan algılanır.
Kişi savunma veya saldırıyla tepki verir.
Karşı taraf gerçekten öfkelenebilir.
Kişi kendi yansıtmasını doğrulanmış sanır.
Bu nedenle yansıtma, ilişkilerde öfkeyi büyütebilir. Kişi kendi içindeki öfkeyi tanımadıkça, onu sürekli dışarıda arar.
Yansıtma Ve Haset Arasında Nasıl Bir İlişki Vardır
Klein'in kuramında haset, iyi nesnenin iyiliğine tahammül edememe ve onu bozma arzusudur. Haset çoğu zaman kabul edilmesi zor bir duygudur. Çünkü insan kendisinin iyi olana saldırmak istediğini fark etmek istemeyebilir. Bu nedenle haset yansıtılabilir.
Kişi kendi hasedini kabul etmek yerine, iyi nesneyi kötü, kibirli, sahte, çıkarcı ya da küçümsenmesi gereken biri gibi algılayabilir. Böylece kendi içinde taşıdığı haset, dışarıdaki kişinin sözde kötülüğüne dönüştürülür.
Haset yansıtıldığında kişi şöyle düşünebilir:
"Ben onu kıskanmıyorum, o zaten kibirli."
"Ben onun iyiliğine saldırmıyorum, o sahte."
"Ben rahatsız olmadım, o kendini üstün görüyor."
"Ben küçümsemiyorum, o zaten değersiz."
Bu savunma, kişinin kendi hasetiyle yüzleşmesini engeller. Fakat aynı zamanda iyi nesneden beslenme ve şükran duyma kapasitesini de zayıflatır. Çünkü iyi olan, yansıtma yoluyla kötüleştirilmiştir.
Yansıtma Ve Suçluluk Arasında Nasıl Bir Bağ Vardır
Suçluluk duygusu da yansıtılabilir. Kişi kendi içinde suçluluk taşıdığında fakat bunu kabul etmekte zorlandığında, dışarıdaki insanların onu suçladığını, yargıladığını ya da cezalandırmak istediğini düşünebilir.
Bu durumda kişinin içindeki cezalandırıcı ses dış dünyaya taşınır. İnsan, kendi iç yargıcını başkalarının yüzünde görmeye başlar.
Suçluluk yansıtıldığında şu belirtiler görülebilir:
Nötr sözleri yargılama gibi algılamak
Küçük eleştirileri ağır suçlama gibi yaşamak
Başkalarının sürekli hesap sorduğunu hissetmek
Kendini savunma ihtiyacının çok artması
Hata kabul etmek yerine saldırıya geçmek
Dış dünyayı cezalandırıcı görmek
Sağlıklı suçluluk onarıma götürebilir. Fakat yansıtılmış suçluluk ilişkilerde savunma ve kuşku üretir. Kişi kendi içindeki suçlulukla yüzleşmek yerine, onu dışarıdaki yargılayıcı insanlarla savaşarak yaşamaya başlar.
Yansıtma Toplumsal Hayatta Nasıl Görülür
Yansıtma yalnızca bireysel ilişkilerde değil, toplumsal düzeyde de görülebilir. Gruplar, toplumlar veya topluluklar kendi içlerindeki korku, öfke, suçluluk, yetersizlik ya da saldırganlığı başka bir gruba yükleyebilir. Böylece karşı grup kötü nesneye dönüşebilir.
Bu mekanizma toplumsal kutuplaşmalarda, dışlayıcı söylemlerde, günah keçisi yaratmada ve düşmanlaştırmada görülebilir.
Toplumsal yansıtmanın örnekleri:
Kendi grubunun kusurlarını görmeyip diğer grubu tamamen kötülemek
Toplumsal sorunları tek bir gruba yüklemek
İç korkuyu dış düşman figürüyle açıklamak
Kendi saldırganlığını karşı grubun saldırganlığı gibi görmek
Karmaşık sorunları basit kötü nesnelere indirgemek
Dışlanan gruba toplumun utancını yüklemek
Kleinci açıdan toplumlar da bazen kendi iç karanlıklarını dışarıda bir figüre yerleştirerek rahatlamaya çalışır. Fakat bu rahatlama gerçek iyileşme değildir; çünkü iç sorun dış düşman imgesiyle örtülmüştür.
Yansıtma Nasıl Fark Edilir
Yansıtmayı fark etmek kolay değildir; çünkü kişi dışarıda gördüğü şeyin gerçekten dışarıya ait olduğuna inanır. Fakat bazı işaretler yansıtmanın çalıştığını gösterebilir. Özellikle aynı duygunun farklı insanlarla tekrar tekrar yaşanması, yoğun tepkilerin dış olaya göre fazla büyük olması ve kişinin kendi payını hiç görememesi önemli ipuçlarıdır.
Yansıtmayı fark etmek için şu sorular sorulabilir:
Bu duyguyu farklı insanlarla da tekrar tekrar yaşıyor muyum
Karşı taraf gerçekten böyle mi, yoksa ben bir şeyi ona mı yüklüyorum
Bu tepki dış olaya göre fazla yoğun olabilir mi
Kendi içimde kabul etmekte zorlandığım bir duygu var mı
Bu kişiyi eski bir iç nesne gibi mi yaşıyorum
Benim öfkem, suçluluğum, hasedim veya değersizlik hissim dışarıya taşmış olabilir mi
Bu sorular insanı suçlamak için değil, iç dünyayı tanımak için sorulur. Çünkü yansıtma fark edildiğinde, kişi dışarıda savaştığı duygunun bir kısmını içeride anlamaya başlayabilir.
Yansıtma Nasıl Dönüştürülür
Yansıtmanın dönüşmesi için kişinin kendi iç dünyasına daha cesur bakabilmesi gerekir. İnsan, dışarıda gördüğü duygunun bir kısmının kendi içinden geliyor olabileceğini kabul etmeye başladığında yansıtma yumuşar.
Bu dönüşüm kolay değildir. Çünkü yansıtılan duygular çoğu zaman acı vericidir: öfke, haset, utanç, suçluluk, değersizlik, korku veya saldırganlık. Fakat bu duygular tanındıkça dış dünyayı daha gerçekçi görmek mümkün olur.
Yansıtmayı dönüştüren temel adımlar:
Duyguyu hemen dışarıya yüklemeden fark etmek
"Bu tamamen ona mı ait, yoksa birazı bende mi
" diye sorabilmekKendi öfkesini, hasedini ve suçluluğunu tanıyabilmek
Karşı tarafı kötü nesneye dönüştürmeden dinlemek
İç dünyadaki eski nesneleri fark etmek
Duyguyu konuşulabilir hale getirmek
Suçlamadan önce düşünmeye alan açmak
İyi ve kötü yanları birlikte görebilmek
Yansıtma azaldıkça ilişkiler daha berrak hale gelir. İnsan karşısındakini kendi gölgesinin taşıyıcısı olarak değil, daha gerçek bir kişi olarak görmeye başlar.
Melanie Klein'in Yansıtma Kavramı Günümüz İnsanına Ne Öğretir
Günümüz insanı hızlı tepki veren, hızlı yargılayan, hızlı suçlayan ve çoğu zaman kendi iç dünyasına bakmadan dış dünyayı yorumlayan bir çağda yaşıyor. Bu çağda yansıtma çok kolay güçlenir. Sosyal medya, politik kutuplaşmalar, ilişkilerde güvensizlik ve sürekli karşılaştırma hali, içsel duyguları dışarıya yüklemeyi artırabilir.
Klein'in yansıtma kavramı bize şunu öğretir:
Dışarıda gördüğümüz her şey tamamen dışarıya ait olmayabilir.
Kızdığımız şey bazen içimizde tanımadığımız bir parçaya dokunuyor olabilir.
Suçladığımız kişi bazen eski bir iç nesneyi temsil ediyor olabilir.
Korktuğumuz dünya bazen içimizdeki kötü nesnelerle karışmış olabilir.
İyileşme, yansıtılan parçayı geri alıp anlamlandırmakla başlar.
Bu kavram, insanı daha dikkatli, daha adil ve daha bilinçli kılar. Çünkü insan kendi iç gölgesini tanıdıkça, dış dünyaya daha az saldırır; kendi korkusunu fark ettikçe, başkasını daha az düşmanlaştırır; kendi hasedini gördükçe, iyi olanı daha az kirletir.
Son Söz İç Gölgeden Dış Dünyaya, Yansıtmadan Bilinçli Bütünleşmeye Uzanan Yolculuk
Melanie Klein'in yansıtma kavramı, insan ruhunun en eski ve en güçlü savunmalarından birini anlamamızı sağlar. İnsan, kendi içinde taşıyamadığı duyguyu bazen dış dünyaya bırakır. Kendi öfkesini başkasının saldırganlığı, kendi suçluluğunu başkasının yargısı, kendi değersizliğini başkasının küçümsemesi, kendi hasedini başkasının kötülüğü, kendi korkusunu dünyanın tehdidi gibi yaşayabilir.
Bu mekanizma ruhu geçici olarak rahatlatır; çünkü içte taşınamayan şey dışarıya atılmış gibi olur. Fakat bedeli ağırdır. Çünkü dış dünya artık daha tehlikeli, ilişkiler daha kuşkulu, insanlar daha kötü, sevgi daha kırılgan görünmeye başlar. İnsan kendi içinden dışarı attığı gölgeyle dışarıda savaşırken, aslında kendinden kopmuş bir parçayla karşı karşıya gelir.
Klein'in derinliği burada başlar: O, insanın dış dünyaya verdiği tepkilerin ardında iç dünyanın nasıl konuştuğunu gösterir. Bazen bizi en çok rahatsız eden şey, yalnızca karşımızdaki insan değildir; o insanın içimizde uyandırdığı eski nesne, eski korku, eski utanç ya da tanımadığımız bir iç parçadır.
Yansıtmanın dönüşmesi, insanın kendi ruhuna geri dönmesiyle mümkündür. Kişi "Bu duygu sadece dışarıda değil, biraz da içimde olabilir" diyebildiğinde, savunma yavaş yavaş bilinçli farkındalığa dönüşür. Böylece dış dünya iç dünyanın çöplüğü olmaktan çıkar; ilişki, suçlama alanı olmaktan çıkar; insan, kendi gölgesini başkasının yüzünde aramak yerine kendi içinde tanımaya başlar.
Gerçek olgunluk, kötü olanı sürekli dışarıda aramak değil; içimizdeki zor duygulara bakabilecek kadar cesur olmaktır. Çünkü insan yansıttığı şeyi geri alabildiğinde, hem kendini daha bütün hisseder hem de başkasını daha gerçek görebilir.
