Özlemek Mi, Yoksa Yalnızlıktan Kaçmak Mı Olduğunu Nasıl Anlarız 
Özlemek İle Yalnızlıktan Kaçmak Neden Birbirine Karışır
Kalp bir yokluk hissettiğinde, insan çoğu zaman o duygunun adını hemen koyamaz. İçte bir eksiklik belirir, birine dönme isteği doğar, hatıralar canlanır, geçmiş daha sıcak görünmeye başlar. İşte tam bu noktada iki farklı durum birbirine karışabilir: gerçek özlem ve yalnızlıktan kaçma isteği.
Çünkü ikisi de benzer şekilde hissedilebilir:
- birini düşünmek,
- onunla yeniden temas kurmak istemek,
- yokluğunu ağır hissetmek,
- iç sıkışması yaşamak,
- “keşke burada olsa” demek.
Ama bu iki duygunun kökü aynı değildir.
Özlemek, belirli bir kişinin varlığına duyulan sahici yöneliştir.
Yalnızlıktan kaçmak ise çoğu zaman kişinin kendi iç boşluğundan uzaklaşmak için bir insanı araç hâline getirmesidir.
Gerçek Özlem Nedir
Gerçek özlem, bir insanın yokluğunda onun kendisine, yani sesine, tavrına, düşünce biçimine, varlık tonuna ve eşsizliğine duyulan içten eksiklik hissidir.
Burada özlenen şey sadece “birinin olması” değildir. Özlenen şey:
- o kişinin kendine has varlığı,
- onunla kurulan özel bağ,
- onun dünyaya bakış biçimi,
- onun yanında hissedilen benzersiz temas olabilir.
Gerçek özlemde insan, karşısındaki kişiyi sadece hayatındaki boş bir yere koymaz. Onu, yerine herhangi biri konamayacak kadar kendine özgü biri olarak taşır.
Yalnızlıktan Kaçmak Ne Demektir
Yalnızlıktan kaçmak, içte oluşan sessizliği, boşluğu, sahipsizlik hissini veya duygusal üşümeyi taşımakta zorlanınca, bunu bastırmak için bir başkasına yönelmektir.
Burada kişinin yöneldiği şey çoğu zaman belirli biri değil, o kişinin sağlayacağı:
- meşguliyet,
- dikkat,
- sıcaklık,
- konuşma,
- onay,
- varlık hissidir.
Yani aslında kişi şunu istemektedir:
“Bu boşluk şimdi biraz dinsin.”
Bu yüzden yalnızlıktan kaçışta kişi bazen gerçekten o insanı değil, onun varlığıyla susturulan iç sıkıntısını arar.
En Temel Ayrım Nerede Başlar
En temel ayrım şurada başlar:
Özlem belirli bir kişiye yönelir.
Yalnızlıktan kaçış ise çoğu zaman bir duygudan kaçmak için bir kişiye yönelir.
Özlemde merkez:
- “onu istiyorum”dur.
Yalnızlıktan kaçışta merkez:
- “bu boşluğu istemiyorum”dur.
Birinde kişinin kendisi öne çıkar.
Diğerinde kişinin sağladığı rahatlama hissi öne çıkar.
Bu fark çok ince görünür ama çok derindir. Çünkü insan bazen birini değil, onun varlığında susturduğu kendi iç gürültüsünü arıyor olabilir.
Özlemek Neden Daha Kişisel Bir Histir
Çünkü gerçek özlem, yerine başkasının kolayca geçemeyeceği bir bağdan doğar.
Birini gerçekten özlediğinde şunları hissedebilirsin:
- onun belirli cümlelerini,
- kendine özgü gülüşünü,
- bir konuyu ele alış biçimini,
- yanında oluşan özel atmosferi,
- senden bağımsız kişiliğini.
Bu yüzden gerçek özlem daha seçicidir. Herhangi biriyle dolmaz. Herhangi bir ilgiyle yatışmaz. Herhangi bir sohbetle geçmez. Çünkü özlenen şey kalabalık değil; biricik bir varlıktır.
Yalnızlıktan Kaçmak Neden Daha Acil Hissedilir
Çünkü yalnızlık bazen insanın kendi içine düşmesi gibi yaşanır. İçte sessizlik büyür, düşünceler sertleşir, zaman ağırlaşır, insan kendi duygusal yankısıyla baş başa kalır. Böyle anlarda birine yönelme isteği çok ani ve güçlü olabilir.
Bu yüzden yalnızlıktan kaçış genelde:
- daha paniklidir,
- daha acelecidir,
- daha yoğun mesaj atma isteği doğurabilir,
- “biri olsun yeter” hissine yaklaşabilir,
- anlık rahatlama arar.
Gerçek özlem ise acıtsa bile çoğu zaman daha derin, daha sakin ve daha belirli bir öz taşır.
Birini Düşünmek Her Zaman Özlemek Midir
Hayır. Birini çok düşünmek her zaman onu gerçekten özlediğin anlamına gelmez.
İnsan birini şunlar nedeniyle de sıkça düşünebilir:
- alışkanlık,
- yarım kalmışlık,
- egosal incinme,
- cevaplanmamış sorular,
- can sıkıntısı,
- yalnızlık,
- ilgi açlığı.
Yani zihnin sürekli bir kişiye dönmesi, sevgi veya özlemin kesin kanıtı değildir. Bazen zihin, duygusal boşluk anlarında kendine en tanıdık sığınağı çağırır. Bu da özlem sanılabilir.
Gece Gelen Mesaj Atma İsteği Ne Anlatır
Bu çok önemli bir işarettir. Özellikle geceleri veya sessiz zamanlarda beliren birine yazma isteği, çoğu zaman iç dünyayla baş başa kalmanın zorlaştığı anlarda yükselir.
Burada şu sorular belirleyicidir:
- Onunla gerçek bir bağ kurmak mı istiyorum?
- Yoksa bu sessizliği taşıyamadığım için mi ona yöneliyorum?
- Yazmak istediğim kişi o mu, yoksa “biri” mi?
Eğer aynı anda herhangi bir yakınlık kırıntısı bile rahatlatacak gibiyse, orada yalnızlıktan kaçma ihtimali yüksektir. Ama gerçekten sadece onunla temas kurma arzusu varsa, bu özleme daha yakındır.
Özlemde Karşıdakinin İyiliği De Düşünülür Mü
Evet, çoğu zaman düşünülür. Gerçek özlem bencil bir açlık olmak zorunda değildir. Hatta çoğu zaman özlem yaşayan kişi, karşısındaki insanın ne hissettiğini, nasıl olduğunu, mutlu olup olmadığını da merak eder.
Bu önemli bir ayrımdır. Çünkü yalnızlıktan kaçışta kişi çoğu zaman şunu düşünür:
- bana dönsün,
- bana iyi gelsin,
- bana yazsın,
- benim boşluğumu hafifletsin.
Gerçek özlemde ise şu soru da vardır:
- o nasıl,
- iyi mi,
- hayatında neler oluyor,
- ben ona temas edersem bu onun için ne ifade eder?
İşte bu, özlemin daha sahici ve daha öteki-merkezli tarafıdır.
Yalnızlıktan Kaçışta Neden Her Şey Daha Romantik Görünür
Çünkü yalnızlık, zihni geçmişi parlatmaya yatkın hâle getirir. İnsan içsel boşluk yaşadığında, geçmişteki yakınlık anıları olduğundan daha sıcak, daha büyülü ve daha kusursuz görünmeye başlayabilir.
Böyle anlarda kişi:
- kötü anıları siler,
- eksikleri küçültür,
- sadece iyi hisleri hatırlar,
- eski bağa olduğundan daha fazla anlam yükler.
Bu romantikleştirme, gerçek özlemden değil; mevcut boşluğun geçmişi bir kaçış alanına çevirmesinden kaynaklanabilir.
Özlemek Mi, Yoksa Can Sıkıntısı Mı Olduğunu Nasıl Anlarız
Bunu anlamanın yollarından biri, duygunun sürekliliğine ve niteliğine bakmaktır.
Can sıkıntısı kaynaklı yönelim genelde:
- anlık olur,
- dikkat dağılınca azalır,
- başka bir meşguliyetle sönümlenir,
- çok derin kişisel ayrıntı taşımaz.
Gerçek özlem ise:
- daha seçici olur,
- başka şeylerle tam geçmez,
- kişinin kendine özgü yanlarını taşır,
- yüzeysel değil derin bir iz bırakır.
Yani his birkaç saatlik bir duygusal dalga mı, yoksa kişinin hakikatine yönelen daha derin bir iç çağrı mı, buna bakmak gerekir.
Yalnızlıktan Kaçan İnsan Neden Özlediğini Sanır
Çünkü insan zihni duyguları çoğu zaman dolaylı biçimde yaşar. İçte yalnızlık vardır ama bunun farkına varmak yerine zihin şöyle der:
“Demek ki onu özlüyorum.”
Bu çok insani bir şeydir. Çünkü yalnızlıkla yüzleşmek zordur. Boşluğu kabul etmek zordur. Kendi iç sessizliğini taşımak zordur. O yüzden zihin, daha tanıdık ve daha duygusal bir hikâye kurar:
- onu özledim,
- ona ihtiyacım var,
- o olsa her şey düzelirdi.
Oysa bazen mesele o kişi değil; yalnız kalınca açığa çıkan içsel üşümedir.
Gerçek Özlemde Yerine Biri Konabilir Mi
Genellikle kolayca konamaz. Çünkü gerçek özlemde özlenen kişi eşsiz hissedilir.
Eğer kişi gerçekten özleniyorsa:
- başka bir sohbet aynı etkiyi vermez,
- yeni bir tanışıklık aynı boşluğu kapatmaz,
- ilgi görmek duyguyu tam susturmaz,
- mesele “biri olsun” değil, “o olsun”dur.
Ama eğer ilgi gösteren başka biri geldiğinde duygu hızla yön değiştiriyorsa, orada özlemden çok yalnızlıktan kaçış olma ihtimali artar.
Yalnızlık Duygusu Neden Bir İnsana Yapışabilir
Çünkü yalnızlık sadece sosyal eksiklik değil; bazen özdeğer, güven, anlam ve aitlik yarasıyla birleşen derin bir histir. Böyle olduğunda insan, bu ağır duyguyu tek başına taşımak yerine onu bir başkasına bağlayabilir.
O kişi o zaman şunların sembolüne dönüşür:
- güven,
- sıcaklık,
- korunma,
- görülme,
- hayatın daha katlanılır hâli.
Böylece kişi, aslında yalnızlıktan kaçarken bir insana tutunur. Sonra da bunu yalnızca özlem sanabilir.
En Dürüst Test Nedir
Belki de en dürüst test şudur:
O kişi mutlu olsa ama bana dönmese, yine de onun iyiliğini içtenlikle ister miyim
Bu soru çok şey açar. Çünkü gerçek özlemde, acı olsa bile karşıdakinin iyiliğini isteme kapasitesi korunabilir. Yalnızlıktan kaçışta ise odak daha çok şuradadır:
- bana gelsin,
- benim boşluğumu kapatsın,
- benim eksikliğimi hafifletsin.
Bir başka dürüst soru da şudur:
Onu mu istiyorum, yoksa onun bende susturduğu duyguyu mu?
Özlem Bazen Yalnızlıkla Karışık Olabilir Mi
Evet, çok sık olabilir. İnsan duyguları laboratuvar çizgileri gibi saf değildir. Çoğu zaman birini hem gerçekten özleriz hem de yalnızlık anlarında o özlem daha da büyür.
Yani mesele her zaman ya bu ya o değildir.
Bazen:
- gerçek sevgi vardır,
- ama yalnızlık o sevgiyi daha acil hissettirir.
- özlem vardır,
- ama iç boşluk onun tonunu abartır.
Olgunluk, bu karışımı görebilmektir. Hem duygunun sahiciliğini kabul edip hem de onun içine karışan yalnızlık payını fark etmek gerekir.
İnsanın Kendine Sorması Gereken Sorular Nelerdir
Bu ayrımı görmek için şu sorular çok değerlidir:
- Onu mu özlüyorum, yoksa yalnız kalınca ortaya çıkan duygudan mı kaçıyorum?
- Onun kişiliğine mi dönmek istiyorum, yoksa herhangi bir sıcaklığa mı?
- Başka biri ilgilense bu his aynı şiddette kalır mı?
- Onun iyiliğini de önemsiyor muyum, yoksa sadece bana dönmesini mi?
- Bu duygu sessizce derin mi, yoksa panikle aceleci mi?
Bu sorular acıtabilir. Ama insanı kendi duygusuna karşı dürüstleştirir.
Sağlıklı Olan Ne Yapmaktır
Sağlıklı olan, duyguyu hemen eyleme dökmeden önce onun kökünü anlamaya çalışmaktır.
Bunun için:
- hemen mesaj atmamak,
- biraz beklemek,
- duygunun birkaç gün sürüp sürmediğini gözlemlemek,
- yalnızken ne hissettiğini not etmek,
- gerçekten kişinin kendisini mi, yoksa onunla bastırılan duyguyu mu istediğini anlamaya çalışmak gerekir.
Bazen bir duygu birkaç saat sonra dağılır; çünkü yalnızlıktan kaçıştır.
Bazen günler geçse de yumuşak ama derin biçimde kalır; çünkü özlemdir.
Son Söz Bazen Özlediğimiz İnsan Değil, İçimizde Susturamadığımız Sessizliktir
Özlemek ile yalnızlıktan kaçmak birbirine çok benzer; çünkü ikisi de insanı bir başkasına doğru iter. Ama biri belirli bir kalbe yönelir, diğeri ise çoğu zaman kendi iç boşluğundan uzaklaşmak için bir kalbi sığınak yapar.
Gerçek özlemde kişi özeldir.
Yalnızlıktan kaçışta ise asıl mesele çoğu zaman kişinin yokluğu değil, onunla birlikte bastırılan sessizliğin geri dönmesidir.
Bu yüzden insan bazen “onu özledim” derken aslında şunu yaşıyor olabilir:
“Kendimle bu kadar baş başa kalmak bana ağır geliyor.”
Ve bazen de gerçekten, bütün bu yalnızlık katmanlarının ötesinde, belirli bir insanın eşsiz varlığını özlüyordur.
Hakikati ayıran şey, duygunun şiddeti değil; kime ve neye yöneldiğidir.
