Bağımlılıkla Savaşanların Gerçek Hikâyeleri 
Umut, Yıkım ve Yeniden Doğuş Anlatıları
Emre'nin Hikâyesi – “Bir Tek Çizgilik Mesafedeydim”
Emre, İstanbul’da bir reklam ajansında çalışırken yüksek performans baskısı altında kokainle tanıştı.İlk başta “yaratıcı enerjisini artırıyor” gibiydi… ama birkaç ay içinde:
– Geceleri uykusuz
– Sabahları agresif
– Ve gün içinde bağımlı bir robot olmuştu.
Babasının kalp krizi geçirmesiyle dünyası sarsıldı. “Kendime gelmezsem onu da kaybedeceğim” dedi.– Detoks, NA grubu, bireysel psikoterapi…
– Şimdi terapi danışmanı olarak aynı süreçten geçenlere yardım ediyor.
“Ben dipte öğrendim: Kurtuluşun ilk adımı utanç değil, yardım istemektir.”
Merve'nin Hikâyesi – “Antidepresandan Amfetime, Oradan Sonsuzluğa”
Merve, 19 yaşında anksiyete tedavisiyle başlayan süreçte ilaç bağımlılığı geliştirdi.
Daha sonra sosyal çevresinde metamfetamin ve ecstasy'ye yöneldi.
Üniversiteyi bıraktı, ailesiyle bağları koptu.
Rehabilitasyona zorla götürüldüğünde ilk 20 gün boyunca kimseyle konuşmadı.Ama bir grup terapisinde “senin gibi biri benim kardeşimdi” diyen yaşlı bir kadının gözyaşı, onun kalbini kırdı.
Şu anda yeniden üniversiteye döndü. Psikoloji okuyor.Kendi cümlesiyle:
“Benim gibi biri, artık başkasının ‘ilacı’ olacak.”
Koray’ın Hikâyesi – “Alkol Sadece Bir Başlangıçtı”
Koray, lise yıllarından itibaren alkolle başlayan bir süreçte;
– önce gece hayatı
– sonra haplar
– en sonunda eroin ile tanıştı.
Her bırakma denemesi, daha sert bir maddeyle yer değiştiriyordu.
Sokakta yaşarken tanıştığı eski bir madde bağımlısı ona sadece bir şey dedi:“Adını hâlâ hatırlayabiliyorsan, hâlâ insansın.”
O gün bir sığınma evine girdi.
2 yıl boyunca terapi aldı, öfkesini öğrendi, bağımlılığıyla konuştu.Bugün bağımlı gençler için kurulan bir sosyal dayanışma platformunun gönüllü eğitmeni.
Ayşe’nin Hikâyesi – “Anneliğin Ucunda Gözyaşı Değil, Kokain Vardı”
Ayşe, evli ve 2 çocuk annesiydi.
Eşiyle yaşadığı toksik ilişkiden kaçmak için önce gizli içki, sonra kullan-at ilişkiler, ardından kokain…
Bir gece çocuklarını evde bırakıp 3 gün dönmedi.
O an fark etti:– Onlara değil, kendine zarar verdiğini
– Onları terk etmediğini, kendini kaybettiğini
Aile terapisi, kadın dayanışma dernekleri ve maneviyatla 1.5 yıl sonra yeniden “anne” olmaya başladı. “Bazen en güçlü bağışlama, insanın kendini affetmeyi öğrenmesidir.”
Gerçeklikten Gelen Mesaj:
Bağımlılık bir suç değil, çözülmemiş bir çığlıktır.
Bu hikâyelerdeki her birey, karanlıktan gelen bir yeniden doğuşun sembolüdür.
Kimisi ailesini,
Kimisi bedenini,
Kimisi kimliğini kaybetti…
Ama yardım istediler, susmadılar, yeniden kurdular.
Unutma:
Yardım istemek zayıflık değil, ilk adımdır.
