Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Yaz Yağmuru Eserinde Aşk Nasıl Yorumlanır 
Hatıra, Geçicilik, Yalnızlık Ve Ruhsal Kırılganlık Aşkı Nasıl Derinleştirir
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Yaz Yağmuru eserinde aşk, sıradan bir romantik yakınlık veya yüzeysel bir duygusal heyecan olarak ele alınmaz. Tanpınar'ın edebiyatında aşk, çoğu zaman insanın zamanla, hatırayla, yalnızlıkla, iç dünyasıyla, geçmişin geri dönmeyen gölgesiyle ve kendi eksik benliğiyle karşılaşmasına sebep olan derin bir ruhsal deneyimdir.
Yaz Yağmurunda aşk, tıpkı bir yaz yağmuru gibi ansızın gelen, ruhun iklimini değiştiren, geçici görünse de kalıcı iz bırakan, ferahlıkla hüznü aynı anda taşıyan bir duygu hâlidir. Bu aşk kesinlikten çok belirsizlikle, kavuşmadan çok iç sarsıntıyla, mutluluktan çok hatıra ve eksiklik bilinciyle derinleşir.
Tanpınar'ın aşkı çoğu zaman şunu gösterir:
İnsan sevdiği kişide yalnızca birini değil; kendi geçmişini, kendi eksikliğini, kendi yalnızlığını ve kendi iç dünyasında tamamlanmamış kalmış bir hayat ihtimalini de görür.
Bu yüzden Yaz Yağmurunda aşk, dış dünyadaki bir olaydan çok, insanın içinde başlayan sessiz ama derin bir yağıştır.
Yaz Yağmuru'nda Aşk Neden Sıradan Bir Romantik Duygu Değildir
Yaz Yağmurunda aşk, basit bir sevme hâli değildir. Tanpınar'ın aşk anlayışında duygu, her zaman daha büyük bir iç dünyanın kapısını açar. Bir insana yönelen sevgi, aslında kişinin kendi ruhunda saklı kalan birçok şeyi de görünür hale getirir.
Bu eserde aşkın sıradan olmamasının temel nedenleri şunlardır:
Aşk, hatıraları uyandırır.
Aşk, yalnızlığı daha görünür kılar.
Aşk, geçmişle bugünü birbirine bağlar.
Aşk, insanın kendi eksikliğini fark ettirir.
Aşk, mutluluk kadar huzursuzluk da doğurur.
Aşk, kişiyi dış dünyadan çok iç dünyasına götürür.
Tanpınar'ın aşkı, yalnızca "iki kişi birbirini sever" düzeyinde kalmaz. Aşk, insanın varoluşuna dokunan bir meseleye dönüşür. Kişi sevdiği insana bakarken, kendi içinde uzun zamandır susmuş olan bir şeyi duyar.
Bu yüzden Yaz Yağmurunda aşk, dışarıdan küçük görünen ama içeride büyük yankılar uyandıran bir duygudur.
Yaz Yağmuru'nda Aşk İle Hatıra Arasında Nasıl Bir Bağ Vardır
Tanpınar'ın dünyasında aşk ile hatıra birbirinden ayrılmaz. Çünkü aşk çoğu zaman yalnızca yaşanan anda kalmaz; hemen hatıraya dönüşmeye başlar. İnsan sevdiği kişiyi yalnızca şimdi içinde sevmez; onu geçmişin, eksikliğin, özlemin ve gelecekte kaybolma ihtimalinin içinde de sever.
Yaz Yağmurunda aşkın hatıra ile bağı şu şekilde kurulabilir:
Sevilen kişi geçmiş duyguları uyandırır.
Aşk, unutulduğu sanılan iç sızıları canlandırır.
Hatıra, aşkı daha derin ve daha hüzünlü hale getirir.
Geçmiş, bugünkü duygunun içine karışır.
Aşk yaşanırken bile hatıra olmaya başlar.
Tanpınar için hatıra, geçmişin ölü bir izi değildir. Hatıra, insanın bugünkü duygularını şekillendiren canlı bir kuvvettir. Bu yüzden bir aşk, yalnızca iki insan arasında yaşanmaz; geçmişle bugün arasında da yaşanır.
Yaz Yağmurundaki aşk, tam da bu yüzden derindir. Çünkü aşkın içinde yalnızca arzu yoktur; geçmişin sessiz ağırlığı da vardır.
Aşk Neden Geçicilik Duygusuyla Birlikte Verilir
Yaz yağmuru, kısa süren ama iz bırakan bir tabiat olayıdır. Tanpınar'ın bu başlığı seçmesi bile aşkın geçicilik duygusuyla okunmasına imkân verir. Yaz yağmuru gelir, havayı değiştirir, toprağı serinletir, eski kokuları uyandırır ve sonra diner. Fakat bıraktığı etki hemen kaybolmaz.
Eserde aşk da buna benzer bir yapı taşır:
Ansızın gelir.
İnsanın iç iklimini değiştirir.
Kısa bir anı derinleştirir.
Geçici görünür ama kalıcı iz bırakır.
Ferahlık verir ama ardından hüzün bırakır.
Tanpınar'ın estetiğinde geçici olan değersiz değildir. Tam tersine, geçici olduğu için daha dokunaklıdır. Çünkü insan en çok elinde tutamadığı güzellikleri derinden hisseder.
Bu yüzden Yaz Yağmurunda aşk, kalıcı bir sahiplikten çok geçici bir temasın ruh üzerindeki uzun etkisi olarak yorumlanabilir.
Aşk, burada bir yaz yağmuru gibidir:
Gelir, dokunur, değiştirir, geçer; ama insan artık eski insan değildir.
Aşk Ve Yalnızlık Birbirini Nasıl Derinleştirir
Tanpınar'ın eserlerinde aşk, her zaman yalnızlığı ortadan kaldırmaz. Bazen tam tersine, insan sevdiğinde kendi yalnızlığını daha derinden fark eder. Çünkü aşk, insanın içindeki eksikliği açığa çıkarır.
Yaz Yağmurunda aşk ile yalnızlık arasındaki bağ şu şekillerde düşünülebilir:
Aşk, insanın içindeki boşluğu görünür kılar.
Sevilen kişiye yaklaşmak, kişinin kendisine de yaklaşmasına neden olur.
Duygularını tam ifade edemeyen insan, aşkın içinde bile yalnız kalır.
Hatıralar, aşkı bireysel bir iç deneyime dönüştürür.
İnsan sevdiği kişide huzur ararken kendi huzursuzluğuyla karşılaşır.
Bu yüzden Tanpınar'ın aşkında yalnızlık yok olmaz; daha zarif, daha derin ve daha bilinçli bir hâle gelir.
İnsan birini severken bile kendi içindeki geçmişle, korkularla, eksikliklerle ve tamamlanmamışlıklarla yalnızdır.
Yaz Yağmurunda aşk, yalnızlığın panzehiri değildir. Aşk, yalnızlığın en ince yerini açığa çıkaran bir aynadır.
Tanpınar'da Aşk Neden İç Dünyaya Açılan Bir Kapıdır
Tanpınar'ın aşk anlayışında asıl önemli olan, aşkın dış dünyadaki sonucu değil, insanın iç dünyasında açtığı derinliktir. Yaz Yağmurunda da aşk, karakteri yalnızca başka bir kişiye değil, kendi iç gerçekliğine götürür.
Aşkın iç dünyaya açılan kapı olmasının nedenleri şunlardır:
Kişi kendi duygularıyla yüzleşir.
Geçmişte bastırdığı şeyleri yeniden hisseder.
Hatıraların hâlâ canlı olduğunu fark eder.
Yalnızlığını daha açık biçimde duyar.
Kendi kırılganlığını saklayamaz hale gelir.
Tanpınar'a göre insanın iç dünyası düz ve aydınlık değildir. Orada hatıralar, arzular, korkular, eksikler, pişmanlıklar ve rüyalar iç içedir. Aşk, bu karışık alanı bir anda hareketlendirir.
Bu yüzden Yaz Yağmurundaki aşk, dışarıdaki bir ilişkinin hikâyesinden çok, insanın kendi içindeki eski odalara geri dönüşüdür.
Aşk burada "başkasına gitmek" değil, kendine dönmek anlamı da taşır.
Yaz Yağmuru'nda Aşkın Ruhsal Kırılganlığı Nasıl Anlatılır
Yaz Yağmurunda aşk güçlü olduğu kadar kırılgandır. Çünkü Tanpınar'ın dünyasında güzel olan her şey aynı zamanda kaybedilme ihtimali taşır. Aşk, insanı yükseltir; fakat onu savunmasız da bırakır.
Aşkın ruhsal kırılganlığı şu unsurlarla kurulur:
Duygunun belirsizliği
Mutluluğun kalıcı olmama ihtimali
Geçmişin bugünkü aşka gölge düşürmesi
Sevilen kişiye yüklenen fazla anlam
İnsanın kendi yalnızlığından tam kurtulamaması
Zamanın her duyguyu değiştirme gücü
Tanpınar aşkı güçlü bir mutluluk alanı gibi değil, aynı zamanda ruhun en hassas bölgesinin açılması gibi anlatır. İnsan sevdiğinde daha canlı olur; fakat daha kolay incinir.
Bu yüzden Yaz Yağmurunda aşkın kırılganlığı, yaz yağmurunun geçici serinliğiyle benzerlik taşır. O an güzeldir; fakat sürmeyeceğini bilmek, güzelliği daha hüzünlü hale getirir.
Sevilen Kişi Neden Bir Hatıra Taşıyıcısına Dönüşür
Tanpınar'ın eserlerinde sevilen kişi çoğu zaman yalnızca kendisi değildir. O, karakterin zihninde ve ruhunda daha büyük anlamlarla birleşir. Sevilen kişi, bazen geçmişi, bazen kaybedilmiş bir güzelliği, bazen tamamlanmamış bir hayat ihtimalini taşır.
Yaz Yağmurunda sevilen kişinin hatıra taşıyıcısına dönüşmesi şu şekilde yorumlanabilir:
Sevilen kişi eski duyguları uyandırır.
Karakter onun varlığında kendi geçmişini görür.
Aşk, kişisel hafızanın içinden geçerek derinleşir.
Sevilen insan, ruhsal eksikliği görünür kılar.
Gerçek kişi ile zihindeki imge birbirine karışır.
Bu durum aşkı daha estetik ve daha derin hale getirir; fakat aynı zamanda tehlikeli de kılar. Çünkü sevilen kişi, karakterin zihninde bir insan olmaktan çıkıp bir anlam merkezi haline geldiğinde, aşk gerçeklikten uzaklaşabilir.
Tanpınar bu karmaşıklığı ustalıkla verir:
İnsan bazen sevdiği kişiyi değil, onun kendi içinde uyandırdığı zamanı sever.
Aşk Ve Zaman Arasındaki Bağ Nasıl Kurulur
Tanpınar'ın edebiyatında zaman, aşkın temel unsurlarından biridir. Aşk yalnızca şimdiki anda yaşanmaz. Aşk, geçmişle beslenir, gelecek korkusuyla gölgelenir ve hatıraya dönüşerek devam eder.
Yaz Yağmurunda aşk ile zaman arasındaki bağ şu biçimlerde görülebilir:
Bir an, bütün geçmişi uyandırabilir.
Aşk zamanı yavaşlatır ve yoğunlaştırır.
Geçmiş bugünkü duygunun içine karışır.
Aşk yaşanırken bile kaybolma ihtimali taşır.
Hatıra, aşkın süresini gerçek zamandan daha uzun hale getirir.
Tanpınar'a göre insan, zamanı yalnızca saatlerle yaşamaz. İnsan zamanı severek, özleyerek, hatırlayarak, kaybederek ve pişman olarak yaşar.
Bu yüzden Yaz Yağmurundaki aşk, zamanın içinde değil, zamanın ruhsal derinliğiyle birlikte yaşanır.
Aşk burada zamanı durdurmaz; fakat zamanı daha yoğun hissettirir.
Yaz Yağmuru'nda Aşk Mutluluk Mu, Huzursuzluk Mu Doğurur
Tanpınar'ın aşk anlayışında mutluluk ve huzursuzluk çoğu zaman iç içedir. Aşk insana güzellik, canlılık ve anlam verir; fakat aynı zamanda kaybetme korkusu, eksiklik bilinci ve geçmişle yüzleşme sancısı da doğurur.
Yaz Yağmurunda aşkın doğurduğu duygular şunlardır:
Geçici ferahlık
İçsel uyanış
Hatıra yoğunluğu
Yalnızlık bilinci
Kırılgan mutluluk
Belirsiz huzursuzluk
Geçmişle yüzleşme
Bu yüzden aşk ne yalnızca mutluluktur ne de yalnızca acıdır. Tanpınar'da aşk, ikisini aynı anda taşır. Tıpkı yaz yağmuru gibi, serinletirken hüzünlendirir; ferahlık verirken geçiciliği hatırlatır.
Bu çok Tanpınar'a özgü bir duygu hâlidir:
Aşk insanı tamamlayacak gibi olur; fakat aynı anda onun eksikliğini daha fazla hissettirir.
Aşkın Belirsizliği Eserde Nasıl Bir Derinlik Oluşturur
Yaz Yağmurunda aşkın en önemli özelliklerinden biri belirsizliktir. Tanpınar aşkı kesin, net, kolay açıklanabilir bir duygu olarak sunmaz. Aşk, çoğu zaman karakterin bile tam adını koyamadığı bir iç sarsıntı olarak yaşanır.
Bu belirsizlik eseri derinleştirir çünkü:
Duygular daha gerçekçi hale gelir.
Okur karakterin iç karmaşasını hisseder.
Aşkın yalnızca akılla çözülemeyeceği anlaşılır.
Hatıra, arzu ve yalnızlık birbirine karışır.
Metin tek anlamlı olmaktan çıkar.
Gerçek insan duyguları çoğu zaman böyle belirsizdir. İnsan ne hissettiğini hemen bilmez. Bazen bir duygunun adını koymak, onu yaşamaktan çok daha geç gerçekleşir.
Tanpınar'ın başarısı buradadır:
Aşkı açıklamak yerine, onun belirsizliğini hissettirir.
Bu yüzden Yaz Yağmurunda aşk, tam yakalandığı anda biraz uzaklaşan bir duygu gibidir.
Yağmur Aşkın Sembolü Olarak Nasıl İşler
Yaz Yağmurunda yağmur, aşkın sembolik karşılığı olarak güçlü biçimde okunabilir. Çünkü yağmurun yapısı ile Tanpınar'ın aşk anlayışı arasında derin bir benzerlik vardır.
Yağmur ile aşk arasındaki benzerlikler şunlardır:
İkisi de ansızın gelir.
İkisi de ruhun havasını değiştirir.
İkisi de geçici görünür ama iz bırakır.
İkisi de serinlik ve hüzün taşır.
İkisi de bastırılmış kokuları ve duyguları uyandırır.
İkisi de insanı iç dünyasına çeker.
Yaz yağmuru nasıl toprağın gizli kokusunu açığa çıkarıyorsa, aşk da insanın içinde saklı kalan duyguları açığa çıkarır.
Bu yüzden yağmur, eserde aşkın yalnızca atmosferi değil, sembolik dilidir.
Tanpınar'da aşk çoğu zaman konuşmaktan çok sezdirilir. Yağmur da bu sezdirmenin en zarif aracıdır.
Aşk İnsanın Kendisiyle Karşılaşmasına Nasıl Sebep Olur
Yaz Yağmurunda aşkın en önemli işlevlerinden biri, insanı kendi iç gerçekliğiyle karşılaştırmasıdır. İnsan sevdiğinde yalnızca sevdiği kişiyi tanımaz; kendisini de başka bir derinlikte tanımaya başlar.
Aşk, kişiye şunları fark ettirir:
Neyi özlediğini
Neyi kaybettiğini
Neden yalnız olduğunu
Hangi hatıralardan kaçamadığını
Kendi içinde hangi boşluğu taşıdığını
Mutluluğa neden tam güvenemediğini
Tanpınar'ın aşkı, insanın iç dünyasına tutulmuş bir ayna gibidir. Bu aynada sevilen kişi vardır; fakat onun arkasında karakterin kendi geçmişi, korkuları ve eksikliği de görünür.
Bu yüzden aşk rahatlatıcı olduğu kadar sarsıcıdır.
Yaz Yağmurunda aşk, insanı başkasına yaklaştırırken, aynı anda kendi içinde sakladığı hakikatlere de yaklaştırır.
Yaz Yağmuru'nda Aşk Neden Tamamlanmamışlık Duygusu Taşır
Tanpınar'ın aşklarında çoğu zaman bir tamamlanmamışlık duygusu vardır. Bu, yalnızca kavuşamama meselesi değildir. Daha derinde, insanın hiçbir aşk içinde kendisini tamamen tamamlayamamasıyla ilgilidir.
Yaz Yağmurunda aşkın tamamlanmamışlık taşımasının nedenleri şunlardır:
Geçmişin tam kapanmamış olması
Duyguların kesinleşmemesi
Yalnızlığın aşk içinde de sürmesi
Zamanın her şeyi değiştirme ihtimali
Sevilen kişiye yüklenen anlamın fazlalığı
Mutluluğun kırılgan oluşu
Tanpınar'ın dünyasında insan, aşk aracılığıyla bütünlüğe yaklaşır; fakat o bütünlüğe tam ulaşamaz. Çünkü insanın eksikliği yalnızca dışarıdaki birinin varlığıyla kapanacak kadar basit değildir.
Bu yüzden Yaz Yağmurundaki aşk, tamamlanmış bir huzurdan çok, tamamlanma arzusunun hüzünlü bilinci olarak okunabilir.
Aşk Ve Hüzün Neden Birbirinden Ayrılmaz
Tanpınar'ın aşk estetiğinde hüzün vazgeçilmezdir. Çünkü aşk, insanı güzelliğe yaklaştırdığı kadar kayıp ihtimaline de yaklaştırır. Sevilen şey ne kadar değerliyse, onu kaybetme korkusu da o kadar derindir.
Yaz Yağmurunda aşkın hüzünle birleşmesi şu sebeplerle açıklanabilir:
Aşk geçicilik duygusu taşır.
Hatıralar mutluluğu gölgeler.
Geçmiş bugüne ağırlık verir.
İnsan sevdiğinde kendi kırılganlığını fark eder.
Güzellik kaybedilebilir olduğu için daha hüzünlüdür.
Tanpınar'ın hüznü, karanlık ve kaba bir mutsuzluk değildir. Daha çok, güzelliği derinden hisseden insanın iç sızısıdır.
Bu yüzden aşkla hüzün birbirinden ayrılmaz. Aşk güzelliği açar; hüzün o güzelliğin geçiciliğini hatırlatır.
Yaz Yağmurunda aşk tam da bu iki duygu arasında durur:
Bir yanıyla ferahlık, bir yanıyla iç sızı.
Aşkın Estetik Boyutu Nasıl Kurulur
Tanpınar'ın aşkı yalnızca psikolojik değil, aynı zamanda estetik bir duygudur. Sevilen kişi, atmosfer, yağmur, mekân, hatıra ve zaman birlikte aşkı güzelleştirir.
Yaz Yağmurunda aşkın estetik boyutu şu unsurlarla kurulur:
Yağmurun atmosferi
Duyguların doğrudan değil sezdirilerek verilmesi
Hüznün zarif biçimde işlenmesi
Hatıraların şiirsel bir hava oluşturması
İç dünyanın dış dünyayla birleşmesi
Belirsizliğin estetik derinlik kazanması
Tanpınar'da aşk sadece yaşanmaz; aynı zamanda bir duyarlık biçimi haline gelir. İnsan âşık olduğunda dünyaya başka türlü bakar. Hava, ışık, ses, yağmur ve mekân değişir.
Bu nedenle Yaz Yağmurundaki aşk, yalnızca karakterlerin duygusu değildir. Metnin bütün atmosferine yayılmış estetik bir titreşimdir.
Aşk Ve Ruhsal Kırılganlık Modern İnsanla Nasıl İlişkilidir
Yaz Yağmurundaki aşk, modern insanın ruhsal kırılganlığıyla da ilişkilidir. Modern insan çoğu zaman dışarıda düzenli, kontrollü ve sakin görünür; fakat içinde geçmişin, yalnızlığın, belirsiz arzuların ve tamamlanmamış duyguların yükünü taşır.
Aşk bu yükü görünür hale getirir.
Modern insan açısından aşk:
Kontrol edilemeyen bir iç sarsıntıdır.
Bastırılmış duyguların geri dönüşüdür.
Yalnızlığın maskesini düşürür.
Kişinin geçmişten kopamadığını gösterir.
Ruhun hâlâ derin bağlara ihtiyaç duyduğunu hissettirir.
Tanpınar'ın modern insanı, aşk karşısında tamamen güçlü değildir. Aşk onu savunmasız bırakır. Çünkü aşk, insanın akılla düzenlediği hayatın içine, kontrol edemediği bir iç yağmur gibi girer.
Bu yüzden Yaz Yağmurundaki aşk, modern insanın içindeki gizli kırılganlığı açığa çıkarır.
Yaz Yağmuru'nda Aşk Okura Ne Hissettirir
Yaz Yağmurundaki aşk, okura büyük ve gösterişli bir romantizmden çok, ince, hüzünlü ve içe işleyen bir duygu bırakır. Okur bu aşkı yalnızca olay olarak değil, atmosfer olarak hisseder.
Okurda kalan başlıca duygular şunlardır:
Geçmişe dönme isteği
Kısa süreli güzelliklerin sızısı
Sevginin kırılganlığı
Yalnızlığın aşk içinde bile sürebilmesi
Hatıraların insanı terk etmemesi
Aşkın insanı kendisine yaklaştırması
Bu metindeki aşk, okura şunu düşündürür:
Hayatta bazı duygular tam yaşanmasa bile, insanın içinde tamamlanmış duygulardan daha uzun yaşayabilir.
Bu Tanpınar'a özgü çok derin bir sezgidir. Çünkü onun dünyasında yaşanan kadar, yaşanamayan da insanı şekillendirir.
Yaz Yağmuru'nda Aşk Nasıl Yorumlanmalıdır
Yaz Yağmurunda aşk, hatıra, geçicilik, yalnızlık, zaman, iç dünya ve ruhsal kırılganlık üzerinden yorumlanmalıdır. Bu eserde aşk, dışsal olaylardan çok içsel yankılarla anlam kazanır.
Aşk şu şekilde yorumlanabilir:
Aşk, geçmişi uyandıran bir iç olaydır.
Aşk, insanın yalnızlığını ortadan kaldırmaz; onu derinleştirir.
Aşk, geçici bir temasın kalıcı ruhsal izidir.
Aşk, sevilen kişiden çok insanın kendi iç eksikliğini de gösterir.
Aşk, zamanın ruhsal yoğunlaşma biçimlerinden biridir.
Aşk, güzellik ile hüznün aynı anda yaşanmasıdır.
Bu nedenle Yaz Yağmurundaki aşk, mutlu veya mutsuz gibi basit kategorilerle açıklanamaz. O, daha ince bir yerde durur: İnsanın kendi içindeki eski zamanla karşılaşma yeri.
Tanpınar'ın aşkı, tam olarak burada büyüleyici hale gelir.
Son Söz: Yaz Yağmuru'nda Aşk Bize Ne Anlatır Bir Duygunun İçimize Yağması
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Yaz Yağmuru eserinde aşk, insanın iç dünyasına yağan zarif, geçici ama derin iz bırakan bir yağmur gibidir. Bu aşk, yalnızca iki kişi arasındaki yakınlıkla açıklanamaz. O, hatıraları uyandıran, yalnızlığı görünür kılan, zamanı derinleştiren, ruhsal kırılganlığı açığa çıkaran ve insanı kendi eksik benliğiyle yüzleştiren bir duygudur.
Tanpınar bize bu eser üzerinden şunu hissettirir:
Aşk bazen kavuşmak değildir.
Aşk bazen geçmişin bugüne dönüşüdür.
Aşk bazen insanın içinde sakladığı yalnızlığı fark etmesidir.
Aşk bazen kısa bir anın ömürlük hatıraya dönüşmesidir.
Aşk bazen bir yaz yağmuru gibi gelir; diner ama içimizdeki toprağın kokusunu sonsuza kadar değiştirir.
Bu yüzden Yaz Yağmurunda aşk, yalnızca romantik bir duygu değil, insanın varoluşuna dokunan derin bir iç deneyimdir. Aşk insanı güzelleştirir; fakat aynı anda onu savunmasız bırakır. Aşk ferahlık verir; fakat ardından hüzün getirir. Aşk insanı başkasına götürür; fakat en sonunda kendisine döndürür.
Tanpınar'ın aşk anlayışı bu yüzden unutulmazdır:
Çünkü o, aşkı yalnızca kalbin değil, zamanın, hatıranın ve insan ruhunun meselesi olarak anlatır.
