“Gerçekten Allah’a İnanan Bir İnsanın Mezarı, Şu 5 Temel İlkeyle Şekillenmelidir”
Tevazu: Gösterişsiz Olan, Allah’a En Yakın Olandır
Mezar; gökyüzüne değil, toprağa dönmelidir.
Mermerle değil, sükûtla işlenmeli,
altınla değil, dua ile süslenmelidir.
Gerçek inanan bilir ki:
Yön: Kıbleye Yalnız Yüzü Değil, Kalbi Dönük Olmalıdır
Sadece bedensel kıble değil; mezarın mimarisi de Allah’a yönelmelidir.
Kabir, ruhani bir hizaya sahip olmalı:
Güneşin doğuşu, yıldızların susuşu, secde eden toprağın yönüyle uyumlu.
Bu, ölünün Allah’a yönelmesini değil, yaşayanın da farkındalığını sağlar.
Doğallık: Doğadan Gelen, Doğaya Dönmelidir
Toprak, taş, ağaç…
Allah’ın yarattığıyla örtülmeli;
betonla, demirle, plastikle ölü beden hapsedilmemelidir.
Ağaç dikilmeli, kuş su içmeli, arı konmalı mezarın üstüne.Çünkü sadaka-i câriye, sadece Kur’an’la değil; hayatla devam eder.
Sessizlik: Ölümde En Güzel Söz, Sessizliğin Tefekkürüdür
Mezarlık, duygu tiyatrosu değil,
tefekkür sahnesi olmalıdır.
“Burada yatan kişi Allah’a yürüdü” ifadesi,abartı yazılar ve süslü şiirlerden çok daha derin bir iz bırakır.
Zikrî Devamlılık: Mezar, Susan Bir Dil Değil, Fısıldayan Bir Zikir Olmalıdır
Kur’an okunmalı…
Ayak ucuna konan taş, kıyamı hatırlatmalı.
Baş ucuna konan dua, Rahman’ı anmalı.
Her ziyaret, yaşayanı ahirete,her dua, ölüyü rahmete yaklaştırmalı.
Sonuç:
Bu beş ilkeyle şekillenen bir mezar, aslında diri kalplerin kıyamete hazırlık sahnesidir.
Bir mezar, “ben buradayım” demez;
“sen de geleceksin, hazır mısın
” diye fısıldar…
1. Tevazuyu Temsil Etmeli
2. Toprakla Temas Kurmalı
5. Kalıcı Sanat Yerine, Geçici Hatırlatma
Sonuç: