İnsan Neden Kendini Olduğu Gibi Kabul Etmenin Tembellik Olduğunu Sanır 
Öz Değer, Çaba ve Yanlış İnançlar
Kendini Kabul Etmek Ne Demektir Vazgeçmek mi, Başlamak mı
Kendini kabul etmek
“hiçbir şey yapmayacağım” demek değildir
Kendini kabul etmek:
olanı görmek
kendinle kavga etmemek
ve buradan hareket edebilmektir
Bu fark kaçırıldığında
kabul = tembellik sanılır.
Çaba Neden Acıyla Eşleştirilir
Birçok insan çabayı
acı
zorlanma
kendini aşma
ile öğrenmiştir
Bu yüzden acı yoksa
“çaba yok” sanılır
Oysa çaba, her zaman sert olmak zorunda değildir
Öz Değer Koşullu Öğrenildiğinde Ne Olur
Çocuklukta sıkça şu mesaj verilir:
“Başarırsan değerlisin.”Bu mesaj büyüdüğünde şuna dönüşür:
“Kendimi kabul edersem gevşerim.”Oysa sorun kabul değil
koşullu değerdir
Kabul ile Rehavet Neden Karıştırılır
Rehavet:
“Boş ver.”Kabul:
“Buradayım.”İki cümle arasındaki fark
çok incedir ama kritiktir
Zihin bu ayrımı öğrenmezse
kabulden korkar.
İç Eleştirmen Ne İşe Yarar
İç eleştirmen, başta ilerletmek için doğar
Ama zamanla
motivasyon değil
korku üretmeye başlar
Kabul, eleştirmeni susturur
zannedilir
Oysa eleştirmeni
rehbere çevirir
“Kendimi Kabul Edersem Bırakırım” Korkusu
Bu korku şuna dayanır:
“Beni sadece baskı ayakta tutuyor.”Bu inanç varsa
kabul tehlike gibi görünür
Ama baskı kalkınca duranlar değil
yeniden yön bulanlar ilerler
Disiplin Yanlış Tanımlandığında Ne Olur
Disiplin
kırbaç sanıldığında
kabul
ihanet gibi algılanır
Oysa olgun disiplin
şunu der:
“Zor ama ben seninleyim.”Bu cümle kabul içerir
Kendini Kabul Etmeyen Zihin Ne Yapar
– sürekli düzeltir
– yetmezlik hisseder
– kıyaslar
– acele eder
Bu hâl aktif gibi görünür
ama içten içe donuktur
Kabul Neden Motivasyonu Artırabilir
Çünkü kabul
utancı azaltır
Utanç azaldığında
zihin savunmayı bırakır
Savunma bırakıldığında
enerji harekete döner
Bu, tembellik değil
verimli akıştır
“Daha İyisi İçin Kendimi Sevmemeliyim” İnancı
Bu inanç şunu söyler:
“Sevgi gevşetir.”Oysa sevgi
dayanıklılık üretir
Kendini sevmeyen zihin
uzun vadede yorulur
Toplumsal Dil Bu Yanılgıyı Nasıl Besler
– “Şımartma kendini”
– “Rahat batıyor”
– “Biraz kendini zorla”
Bu dil, kabulü
tembellik gibi kodlar
Zihin bu kodla büyürse
kabul suçluluk üretir
Kendini Kabul Etmek Neyi Bıraktırır
– kendinle savaşı
– iç cezayı
– sürekli ispatı
Ama bırakılan şey
çaba değildir
bırakılan şey yıpratıcı baskıdır
Sağlıklı Çaba Nereden Doğar
Sağlıklı çaba
nefret değil
aidiyetten doğar
Kendini ait hisseden insan
daha çok emek verir
Çünkü kaçmak istemez
Kabul Etmeden Değişmeye Çalışmak Ne Üretir
Kısa süreli hız
uzun süreli tükenmişlik
Zihin dirençle çalıştığında
değişim pahalıya mal olur
Kabul Edilen Şey Ne Zaman Değişir
Kabul edilen şey
güvenli hâle gelir
Güvenli olan
incelenebilir
incelenen şey
dönüşebilir
Bu zincir kurulmadan
değişim kalıcı olmaz.
Kendini Kabul Eden İnsan Ne Yapar
– daha az bahane üretir
– daha net görür
– daha sakin ilerler
– geri döndüğünde yıkılmaz
Bu davranışlar
tembellik değil
psikolojik sağlamlıktır
Kabul ile “Olduğu Gibi Kalmak” Aynı mı
Hayır
Kabul:
“Şu an buradayım.”Kalmak:
“Burada kalacağım.”İlk cümle hareket başlatır
ikincisi durdurur
Karışıklık buradan doğar.
İç Huzur Ne Zaman Gelir
İnsan şunu dediğinde:
“Değişmek istiyorum ve şu hâlimle de değerliyim.”Bu cümle kurulmadan
huzur gelmez
Kurulduğunda ise
hareket yumuşar
ama süreklilik kazanır
Son Söz Kabul Tembellik Değil, Zemindir
Kendini olduğu gibi kabul etmek
yere uzanmak değildir
ayağını yere sağlam basmaktır
Zemin yoksa
çaba savrulur
Zemin varsa
en küçük adım bile
insanı ileri taşır
Ve insan,
kendini kabul etmeyi
bırakmak sanmayı bıraktığında
ilk kez gerçekten ilerler
