Hem Doğduğunda Hem de Yaşlandığında Altına Yapan İnsanoğluna Öğütler 
Hayatın Başlangıcından Sonuna Bir Hikmet
İnsanlığın Çaresizliği ve Hikmeti 
İnsanoğlu dünyaya geldiğinde zayıf ve korunmasızdır:
- Karnını doyuramaz, üstünü temizleyemez, tek başına yaşayamaz.
- Hayatının en başında başkalarının merhametine muhtaçtır.
Yaşlandığında ise benzer bir döngü yaşanır:
- Güç azalır, beden zayıflar, kimi zaman çocuklukta olduğu gibi ihtiyaçlarını karşılayamaz hale gelir.
- İnsan, “başlangıç ve sonun aynılığı” ile karşılaşarak kendi acizliğini fark eder.
Bu tablo, insana gururdan arınmayı, tevazu ile yaşamayı ve Rabbine boyun eğmeyi öğretir.
Öğütlerin Özüdür
Kibre Kapılma: Çünkü insan, ne kadar güçlü veya zengin olursa olsun sonunda yine bir bebek gibi acizleşecektir.
Şükret: Sağlığın, gençliğin ve gücün kıymetini bil; bunların hepsi emanettir.
Merhamet Et: Tıpkı senin bir zamanlar muhtaç olduğun gibi, yaşlılara ve zayıflara şefkat göster.
Allah’ı Unutma: Başlangıçta da sonda da sığınacağın tek kapı O’dur.
İnsan, doğum ile ölüm arasındaki sürede aslında emanetçidir. Beden de, ömür de, nimetler de sahibine aittir.
Hayat Yolcusuna Mesaj 
İnsan, bebekliğinde ihtiyaçla, gençliğinde güçle, yaşlılığında yeniden ihtiyaçla sınanır.
- Bu döngü, ölümsüz olmadığını insana hatırlatır.
- Hayat, şımarıklık ve kibir için değil; öğrenmek, paylaşmak ve iyilik yapmak içindir.
- Asıl kazanç, mal–mülk değil; kalpte bıraktığın sevgi, dilinde yaptığın dua, ellerinle işlediğin iyiliktir.
Sonuç: Acizliğin Öğrettiği Hakikat
İnsanoğlu doğduğunda da yaşlandığında da altına yapar; bu, hayatın döngüsünde insanın asıl gücünün değil, asıl acizliğinin kanıtıdır.
O halde öğüt şudur: Kendini büyük görme, hayatı boş geçirme, Allah’ı unutma.
Son düzenleme:
