Günah İşleyeceğim Kaderimde Varsa Suçlu Ben Miyim 
İlahi Bilgi, İnsan Tercihi, Nefis, Şeytan ve Ahlaki Sorumluluk Nasıl Birlikte Düşünülmelidir
Bu Soru Neden İnsan Vicdanını Böyle Sert Şekilde Sarsar
Çünkü burada insan hem Allah'ın kudretini kabul etmek ister hem de kendi suçunun yükünden kaçmak ister.
Zihin şöyle konuşur: "Madem Allah ne yapacağımı biliyordu ve kaderimde bu vardı, o hâlde suçlu niçin ben olayım "Bu soru masum bir merak olabilir; ama aynı zamanda nefsin en sevdiği kaçış kapılarından biri hâline de gelebilir. Çünkü insan günah işlediğinde çoğu zaman ilk olarak tevbe değil, mazeret üretmek ister.
En Temel Cevap Nedir
Evet, suçlu yine sensin; çünkü günah kaderinde biliniyor olması ile günahı senin seçmiş olman aynı şey değildir.
Allah senin neyi seçeceğini bilir, fakat o günahı senin adına istemez, senin yerine arzulamaz, senin yerine yapmaz.İşte kader ile sorumluluk arasındaki en net çizgi budur: Allah bilir, kul işler. Allah yaratır, kul kasteder.
Allah'ın Bilmesi Neden Sorumluluğu Kaldırmaz
Çünkü bilgi, zorlayıcı sebep değildir.
Allah senin günah işleyeceğini bildiği için sen günah işlemezsin; sen onu seçeceğin için Allah onu bilir. Aradaki mantık yönü çok önemlidir.Bunu ters kurduğunda kader, ahlakı yok eder. Doğru kurduğunda ise hem ilahi ilim korunur hem insanın vicdanî sorumluluğu ayakta kalır.
Günah İşlerken İnsan Gerçekten Seçim Yapıyor mudur
Evet. İnsan günah anında çoğu zaman iç mücadele yaşar: yapmalı mı, yapmamalı mı, şimdi mi, vaz mı geçmeli, saklamalı mı, dönmeli mi
Bu iç gerilim, iradenin sahici olduğunu gösterir. 
Eğer insan hiçbir seçim yapmıyor olsaydı, pişmanlık da anlamsız olurdu. Pişmanlık, aslında insanın "başka türlü davranabilirdim" bilgisini taşıdığını gösterir.
O Zaman Kaderin Buradaki Rolü Nedir
Kader burada, Allah'ın bu süreci baştan sona bilmesi ve yaratması anlamındadır.
Yani senin nefisle mücadeleni, düşüşünü, tövbeni, direncini, zayıf anını, dönüş imkanını Allah kuşatır. Ama bu kuşatma, ahlaki fail oluşunu senden almaz.
Şeytan ve Nefis Varken Suç Neden Yine Bana Ait Oluyor
Çünkü şeytan çağırır, nefis meyleder, fakat son tercihi yine insan yapar.
Şeytan seni zorla çekip günaha sokmaz; nefis sana arzu taşır ama elini sen hareket ettirirsin. Bu yüzden dış etkiler vardır, fakat merkezde yine insanın yönelişi bulunur.
"Ben Böyle Yaratılmışım" Diyerek Günah Savunulabilir mi
Hayır. İnsanın mizacı, zaafları, dürtüleri, yaraları olabilir. Ama bunlar günahı otomatik haklı kılmaz.
İslam, insanın zorluklarını dikkate alır; fakat ahlakı tamamen iptal etmez.Doğru tavır, zaafı inkâr etmek değil; zaafı tanıyıp onunla mücadele etmektir.
Kaderi Günaha Mazeret Yapmak Neden Tehlikelidir
Çünkü bu, insanın vicdanını köreltir.
İnsan bir kez "zaten kaderimde varmış" demeye başlayınca tevbe yerine savunma, pişmanlık yerine meşrulaştırma geliştirir. Böylece günah sadece işlenmiş olmaz; bir de içerde korunmaya başlanır.
Tevbe Neden Bu Meselenin Anahtarıdır
Çünkü tevbe, kader bahanesini kıran en dürüst cümledir: "Evet Rabbim, Sen biliyordun ama bu yanlışı ben seçtim."
İşte bu cümle insanı temizler. Günahı gizlemek değil, sahiplenip Allah'a dönmek kalbi diriltir.
Allah Günah İşleyeceğimi Biliyorsa Neden Bana Engel Olmadı
Çünkü dünya, zorla iyiliğe sokulmuş varlıkların yeri değil; imtihan alanıdır. Eğer Allah her günah teşebbüsünde seni fiziksel olarak durdursaydı, özgür ahlak alanı büyük ölçüde ortadan kalkardı.
İyiliğin değeri, onun seçilmesindedir. Günahın sorumluluğu da onun bilinçle yapılmasındadır.
Günah Yazıldıysa Onu İşlememem Mümkün müydü
Evet, sen kendi yaşadığın an içinde onu işlemeyebilirdin; ama Allah zaten neyi seçeceğini biliyordu.
Burada insan aklı çoğu zaman zorlanır, çünkü zaman içi tecrübe ile zaman üstü ilmi aynı düzleme koymaya çalışır.Sen karar anında gerçek alternatifler arasında yaşarsın; Allah ise sonucun ne olacağını ezelde bilir.
Bu Meselede En Büyük Mantık Hatası Nedir
En büyük hata, Allah'ın bilgisini insanın fiilinin sebebi sanmaktır.
Oysa sebep çoğu zaman senin iraden, arzun, zaafın, gafletin ve tercihindir. Allah'ın bilgisi ise o tercihin kuşatılmasıdır. Kader Bilinci Günaha Karşı Nasıl Bir Ahlak Doğurmalı
Kader bilinci insanda iki şey doğurmalıdır: kibirsizlik ve uyanıklık.
Kibirsiz olmalıdır; çünkü iyi kalabilmekte Allah'ın yardımını unutmamalıdır. Uyanık olmalıdır; çünkü her an düşebileceğini bilmelidir.Bu yüzden mümin ne kendine aşırı güvenir ne de günahını hafife alır.
Büyük Günah İşleyen Biri "Demek Ki Benim Yazgım Buymuş" Derse Ne Kaybeder
Öncelikle dönüş kapısını karartır. Çünkü böyle düşünen insan, günahı fiil olmaktan çıkarıp kimliğe dönüştürür.
Hâlbuki İslam'da insan günahıyla tanımlanmaya mahkûm değildir; tevbe kapısı açıktır. Kader Günahın Değil, Tevbenin de İçinde midir
Evet, hem de çok derin biçimde.
Nasıl ki düşüş Allah'ın bilgisi içindeyse, ayağa kalkış da öyledir. Senin pişman oluşun, ağlayışın, secdede kırılışın, yön değiştirmen de kaderin içindedir. Bu yüzden kaderi konuşurken sadece günahı değil, rahmet ihtimalini de konuşmak gerekir. İnsan Günaha Düştüğünde Ne Demelidir
En doğru cümle şudur: "Rabbim, bu yanlışı ben seçtim. Sen biliyordun ama beni zorlamadın. Beni affet ve beni daha doğruya çevir."
Bu dil hem kaderi inkâr etmez hem sorumluluğu silmez. Bu Meselede Şeytanın Tavrı Neden İbretlidir
Şeytan, isyanından sonra tevbe yerine mazeret çizgisine kaydı. Kendini düzeltmek yerine suçu dışsallaştırdı.
İnsan da aynı hatayı yaparsa şeytanî psikolojiye yaklaşır: yanlışı işleyip sonra onu açıklamaya çalışmak. Mümin Bu Sorudan Hangi Sonucu Çıkarmalıdır
Şunu: Kader, günahı meşrulaştırmaz; tevbe ihtiyacını derinleştirir.
İnsan kendi suçundan kaçamaz ama Allah'ın rahmetinden de mahrum olmak zorunda değildir. Son Söz Kader Günahın Kalkanı Değil, Tevbenin Eşiğinde İnsanı Dürüstlüğe Çağıran Aynadır
Günah işleyeceğin kaderinde biliniyor olabilir; ama bu, o günahın faili olmadığın anlamına gelmez. Allah senin neyi seçeceğini bilir, fakat o seçimi sana zorla yaptırmaz. Bu yüzden günahın ahlaki yükü sana aittir. Kader, burada mazeret değil; ilahi ilmin kuşatıcılığıdır.
İnsanı temizleyen şey, "zaten yazılmış" demek değil; "evet, ben düştüm ama yine Sana dönüyorum" diyebilmektir. Ve hakikatte en büyük olgunluk, kader tartışmasında saklanmak değil, tevbe kapısında dürüstçe diz çökmektir.
